II SA/Lu 234/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B.i Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zlecenia przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 11 lutego 2014 r. A. B. i Z.B.i złożyli skargę do Sądu na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie zlecenia przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego. Jednocześnie skarżący zwrócili się o przyznanie im prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 P.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taka sytuacja ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). Skarga kwalifikuje się do odrzucenia w szczególności wówczas, gdy dotyczy aktu, na który nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W myśl bowiem art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd administracyjny ma obowiązek odrzucenia skargi, jeżeli sprawa nie należy do jego właściwości. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wydane w postępowaniu administracyjnym postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga A. B. i Z. B. dotyczy postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...], zlecającego Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego. Zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a. jest zasadą, że na wydane w toku postępowania postanowienia przysługuje stronie zażalenie, wyłącznie wówczas, gdy wyraźnie przewiduje to przepis tej ustawy. Z art. 136 w zw. z art. 123 K.p.a. nie wynika, by na postanowienie organu odwoławczego wydane w przedmiocie zlecenia organowi pierwszej instancji przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, przysługiwało zażalenie. Postanowienie takie, w myśl art. 142 K.p.a., strona może więc zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Nie kończy ono również postępowania ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. oznacza to, iż na wskazane postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Złożona w niniejszej sprawie skarga A. B.i Z. B kwalifikuje się zatem do odrzucenia jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., co oznacza jej oczywistą bezzasadność w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.