II SA/Lu 24/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dnia 21 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. N. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi - w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Lu 24/09 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. postanawia: odrzucić wniosek. Postanowieniem z dnia 25 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na opisaną w sentencji decyzję Wojewody. Następnie pismem z dnia 11 września 2009 r. (data nadania) A. K. – N. będąca pełnomocnikiem skarżącego wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na przywołane powyżej postanowienie Sądu. We wniosku wskazała, że o powyższym postanowieniu Sądu dowiedziała się dopiero w dniu 10 września 2009 r. przeglądając akta sądowe sprawy. Dalej podniosła, iż postanowienie to zostało wysłane na jej adres pod którym obecnie nikt nie mieszka, zamiast na adres ustanowionego przez nią pełnomocnika do doręczeń w kraju. Z uwagi na fakt, iż na stałe przebywa poza granicami kraju korespondencję z Sądu może odbierać wyłącznie za jego pośrednictwem. Skoro postanowienie to nie zostało we właściwy sposób doręczone nie mogła w ustawowym terminie skorzystać z przysługującego środka zaskarżenia, co czyni niniejszy wniosek zasadnym. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a., odrzuceniu podlega wniosek o przywrócenie terminu spóźniony albo niedopuszczalny z innych przyczyn, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Niedopuszczalność przedmiotowego wniosku wynika z faktu, iż pełnomocnik skarżącego nie uchybił terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 25 maja 2009 r. Przede wszystkim wskazać należy, że instytucja procesowa przywrócenia terminu oparta jest na zasadzie skargowości i ma na celu ochronę strony postępowania sądowoadministracyjnego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej. Dlatego niedopuszczalne jest żądanie przywrócenia terminu do dokonania takiej czynności, która faktycznie została dokonana w terminie (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zamykacze, 2005 r. - tamże komentarz do art. 88). Zgodnie z art. art. 86 § 3 p.p.s.a. postanowienie o przywróceniu terminu albo o odmowie jego przywrócenia podlega zaskarżeniu w trybie zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które należy wnieść w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia – art. 194 § 2 p.p.s.a.. W przedmiotowej sprawie postanowienie Sądu z dnia 25 maja 2009 r. z uwagi na nieprawidłowości w doręczeniu nie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego, co jest niezbędne do rozpoczęcia biegu terminu do jego zaskarżenia. W sytuacji niewłaściwego (nieskutecznego) doręczenia obowiązkiem Sądu jest ponowne wysłanie stronie pisma. W niniejszej sprawie z obowiązku tego Sąd jednak został zwolniony z uwagi na fakt, iż w dniu 11 września 2009 r. odpis przedmiotowego postanowienia został wydany pełnomocnikowi skarżącemu w siedzibie Sądu. W związku z tym należało uznać, iż od tej daty rozpoczął bieg termin do wniesienia zażalenia które zostało złożone tego samego dnia. Podsumowując, skoro w sprawie zaskarżone postanowienia zostało skutecznie doręczone dopiero w dniu 11 września 2009 r. i przysługujący środek odwoławczy został złożony w tej samej dacie, to nie może być mowy o uchybieniu terminu do wniesienia tego środka, co czyni wniosek o jego przywrócenie niedopuszczalnym. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 88 ustawy p.p.s.a., złożony przez pełnomocnika skarżącego wniosek podlega odrzuceniu, co jednakże nie powoduje żadnej przeszkody w nadaniu biegu wniesionemu zażaleniu.