II SA/Lu 24/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi T W na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie II SA/Lu 188/10 o odmowie zmiany decyzji dotyczącej przyznania usług opiekuńczych I. oddala skargę; II. przyznaje [...] P. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 ( pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Wyrokiem z dnia 9 września 2010 r., wydanym w sprawie II SA/Lu 188/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 30 grudnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zmiany decyzji dotyczącej przyznania usług opiekuńczych. Odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony ustanowionemu przez Sąd w ramach prawa pomocy pełnomocnikowi skarżącej – radcy prawnemu P. S. w dniu 19 października 2010 r. Od powyższego wyroku skarżąca nie składała skargi kasacyjnej, a jej pełnomocnik w dniu 25 października 2010 r. złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od tego wyroku. Wyrok uprawomocnił się w dniu 19 listopada 2010 r. W dniu 10 stycznia 2011 r. T. W. złożyła skargę o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Lu 188/10, dołączając do niej kopie zarządzenia nr 81/2009 Wójta Gminy N. z dnia 21 sierpnia 2009 r. w sprawie udzielenia upoważnienia B. S. Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej w N. oraz świadectwa ukończenia przez B. S. studiów podyplomowych w zakresie zarządzania instytucjami pomocy społecznej. Pełnomocnik skarżącej – radca prawny P. S., wykonując zarządzenie Sądu zobowiązujące go do wskazania ustawowej podstawy wznowienia i jej uzasadnienia oraz wskazania, czy skarżący żąda uchylenia czy zmiany zaskarżonego orzeczenia, złożył w dniu 8 lutego 2011 r. pismo procesowe. Wskazał w nim, że podstawą prawną żądania wznowienia jest art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnik wyjaśnił, że w dniu 2 listopada 2010 r., a więc po wydaniu zaskarżonego wyroku, skarżąca weszła w posiadanie dołączonych do skargi dokumentów, co oznacza, iż wykryte zostały nowe środki dowodowe mające wpływ na wynik sprawy. W związku z tym skarżąca domaga się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie w całości wskazanej wyżej decyzji Kolegium z dnia 30 grudnia 2009 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Instytucja wznowienia postępowania uregulowana jest w przepisach art. 270 – 285 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływana dalej jako: "p.p.s.a.". Przepisy te wskazują przypadki, w których można żądać wznowienia postępowania sądowego. Są to tzw. podstawy wznowienia, które muszą być wskazane w skardze o wznowienie postępowania (art. 279 ustawy). Skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.). Stosownie do przepisu art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga wniesiona została w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Niespełnienie któregokolwiek z tych wymagań powoduje konieczność odrzucenia skargi. Oparcie skargi na ustawowej podstawie wznowienia w rozumieniu powołanego przepisu oznacza powołanie jednej lub kilku podstaw wznowienia, wymienionych w przepisach art. 271 – 274 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie jako podstawę wznowienia postępowania wskazano przepis art. 273 § 2 p.p.s.a., który stanowi, iż można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Pełnomocnik skarżącej podniósł, iż środkami dowodowymi, dającymi – w jego ocenie – podstawę do wznowienia postępowania sądowego w myśl art. 273 § 2 p.p.s.a., są złożone wraz ze skargą zarządzenie nr 81/2009 Wójta Gminy N. z dnia 21 sierpnia 2009 r. w sprawie udzielenia upoważnienia B. S. – Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej w N. do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy N. oraz wydane w dniu 4 lipca 2009 r. świadectwo ukończenia przez B. S. studiów podyplomowych w zakresie zarządzania instytucjami pomocy społecznej. Pełnomocnik wyjaśnił, iż treść tych dowodów skarżąca poznała w dniu 2 listopada 2011 r. Wobec wskazania ustawowych przyczyn wznowienia skarga o wznowienie postępowania skierowana została na rozprawę, zgodnie z przepisem art. 280 § 1 p.p.s.a. Badając skargę na posiedzeniu niejawnym Sąd ograniczył się bowiem do ustalenia, czy podstawa wznowienia przytoczona w skardze odpowiada którejkolwiek z podstaw wymienionych w przepisach ustawy, nie ustalał natomiast, czy podstawa ta istnieje w rzeczywistości. Takiej oceny Sąd mógł dokonać dopiero na rozprawie. W postanowieniu z dnia 26 marca 1999 r., sygn. akt III AO 5/99, Sąd Najwyższy, na tle art. 411 kodeksu postępowania cywilnego, analogicznego do przepisu art. 281 p.p.s.a., wyjaśnił, że samo sformułowanie w skardze o wznowienie zarzutów w sposób odpowiadający ustawowo określonym podstawom, które uzasadniają wznowienie postępowania, nie oznacza, iż skarga opiera się na takiej podstawie, jeżeli na rozprawie Sąd stwierdzi, że przytoczone zarzuty okazały się bezzasadne, bowiem w rzeczywistości nie zachodzą powołane przyczyny wznowienia (OSNP 2000, Nr 14, poz. 564). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wskazane przez skarżącego podstawy wznowienia w rzeczywistości nie istnieją. W doktrynie i w orzecznictwie sądowym ugruntowane jest stanowisko, że restytucyjne przyczyny wznowienia postępowania, o jakich mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a., mogą stać się podstawą wznowienia postępowania sądowego wyłącznie wówczas, gdy odnoszą się do zdarzeń powstałych w tym postępowaniu. Jeżeli wykryte "okoliczność faktyczna lub środek dowodowy" mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy administracyjnej i powinny być wykorzystane w tym właśnie postępowaniu, to wówczas dotknięta taką wadą ostateczna decyzja administracyjna podlega zweryfikowaniu w trybie wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 i nast. k.p.a.) bez konieczności wcześniejszej zmiany bądź uchylenia wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę na tę decyzję. Natomiast wznowienie postępowania przed Sądem uzasadniają tylko te przesłanki wznowienia wymienione w art. 273 § 2 p.p.s.a., które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto co do istoty sprawę administracyjną (por. zachowujący aktualność w obecnie obowiązującym stanie prawnym wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 1986 r., SA/Wr 137/86, OSPiKA 1987 r., nr 4, poz. 82, z aprobującą glosą J. Borkowskiego, a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2007 r., I SA/Wa 555/07, Lex nr 352775; H. Knysiak-Molczyk (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2009, s. 923). Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że środki dowodowe w postaci zarządzenia nr 81/2009 Wójta Gminy N. z dnia 21 sierpnia 2009 r. w sprawie udzielenia upoważnienia B. S. Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej w N. do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej oraz wydanego w dniu 4 lipca 2009 r. świadectwa ukończenia przez B. S. studiów podyplomowych w zakresie zarządzania instytucjami pomocy społecznej nie są następstwem zdarzeń powstałych w postępowaniu sądowym w sprawie II SA/Lu 188/10. Z tych względów okoliczności, na które powołuje się skarżąca, nie stanowią podstawy wznowienia postępowania sądowego, o której mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. Należy również zauważyć, iż działający w imieniu skarżącej w niniejszej sprawie pełnomocnik – radca prawny P. S., ustanowiony przez Sąd w ramach pomocy prawnej, który reprezentował skarżącą również w postępowaniu sądowym zakończonym zaskarżonym wyrokiem, w dniu 25 października 2010 r. złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od tego wyroku (k. 74 akt sprawy II SA/Lu 188/10). Mając powyższe na względzie Sąd uznał zgłoszoną przez stronę skarżącą podstawę wznowienia za niezasadną i na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., skargę oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 litera "c" i § 15 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).