II SA/Lu 240/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę. II SA/Lu 240/13 U Z A S A D N I E N I E Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 14 stycznia 2013 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania A. S. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] z dnia 20 listopada 2012 r., nr [...], przyznającej zasiłek stały na okres od 1 października 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. w wysokości 303,50 zł miesięcznie – utrzymało w mocy tę decyzję. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że A. S. w dniu 31 października 2012 r. złożył wniosek o przyznanie mu zasiłku stałego od października 2013 r., załączając orzeczenie Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w [...] z dnia 13 października 2012 r. o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Wobec ustalenia, że dochód strony w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku wynosił 238,50 zł, organ pierwszej instancji wskazaną wyżej decyzją przyznał zasiłek stały w wysokości różnicy między kryterium osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, to jest w kwocie 303,50 zł. Jednocześnie organ przyznał stronie pomoc w formie opłacenia w okresie pobierania świadczenia składki na ubezpieczenie zdrowotne. Wnioskodawca w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wniósł o przyznanie mu zasiłku stałego w kwocie 526 zł w okresie od 10 września 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. Zdaniem odwołującego się kwota przyznanego zasiłku winna wynosić tyle samo, co kwota świadczenia przyznanego kolejną decyzją z dnia 20 listopada 2012 r., nr [...]. Świadczenie należało zaś przyznać od daty wskazanej w orzeczeniu Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności, to jest od daty 10 września 2012 r. Utrzymując w mocy powyższą decyzję Kolegium wskazało, że zarzuty strony są nieuzasadnione. Zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej świadczenia z pomocy społecznej przyznaje się począwszy od pierwszego dnia miesiąca złożenia wniosku. Wniosek strony został złożony 31 października 2013 r., a zatem zasiłek stały należało przyznać od 1 października 2013 r. Nadto, jak podkreśliło Kolegium, sam skarżący we wniosku wskazał, iż prosi o przyznanie omawianego świadczenia od października 2013 r. W ocenie organu odwoławczego wysokość tego świadczenia również została ustalona prawidłowo jako różnica pomiędzy kryterium dochodowym strony i jej dochodem. Niezasadne były ponadto zarzuty strony co do tego, że organ pierwszej instancji miał obowiązek przyznać zasiłek stały w tej samej wysokości co w decyzji tego organu z dnia 20 listopada 2012 r., nr [...]. W decyzji tej, jak wskazało Kolegium, organ pierwszej instancji zastosował korzystną dla wnioskodawcy interpretację przepisów ustawy o pomocy społecznej i wydał odrębną decyzję dotyczącą okresu od 1 stycznia 2013 r. do 31 października 2014 r., w której przyznał A. S. zasiłek w maksymalnej wysokości 529 zł miesięcznie. Organ ten uznał bowiem, że w przypadku, gdy kolejna decyzja przyznaje świadczenie na okres od 1 stycznia 2013 r. miesiącem miarodajnym dla ustalenia dochodów powinien być miesiąc poprzedzający bezpośrednio okres przyznania świadczenia. To pozwoliło na przyznanie stronie świadczenia w pełnej wysokości. Skargę na powyższą decyzję Kolegium złożył do Sądu A. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji lub ewentualnie o zmianę tej decyzji i przyznanie mu różnicy w wysokości zasiłku stałego należnego za okres listopada i grudnia 2012 r. w kwocie łącznej 445 zł. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył zarzuty i argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Skarżący domagał się przyznania zasiłku stałego, a zatem w rozpoznawanej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. nr 175, poz. 1362 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą". Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 ustawy). Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 ustawy). Jedną z form pomocy społecznej jest świadczenie pieniężne w postaci zasiłku stałego. W myśl art. 37 ust. 1 ustawy zasiłek stały przysługuje: 1) pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Zasiłek stały ustala się – w przypadku osoby samotnie gospodarującej – w wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 529 zł miesięcznie (art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy). Z powołanych przepisów wynika, że zasiłek stały nie jest świadczeniem uznaniowym. Zarówno bowiem przesłanki przyznania tego świadczenia, jak i jego wysokość zostały precyzyjnie określone przez ustawodawcę. Organy administracji posiadają pewien margines swobody jedynie co do końcowej daty okresu przyznania wskazanego zasiłku, gdyż – zgodnie z zasadami ogólnymi – prawo do zasiłku stałego należy ustalić począwszy od pierwszego dnia miesiąca, w którym złożono wniosek o przyznanie tego zasiłku, o ile wniosek ten zawierał "wymaganą dokumentację", to jest dokumenty pozwalające na przyznanie świadczenia (art. 106 ust. 3 ustawy). Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję z dnia 20 listopada 2012 r., nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], przyznającą skarżącemu zasiłek stały na okres od 1 października 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. w kwocie 303,50 zł miesięcznie. Niezasadne są zarzuty skarżącego co do wysokości oraz okresu, na jaki przyznane zostało powyższe świadczenie. Powołany art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy, jak wskazano wyżej, jednoznacznie określa sposób wyliczenia wysokości zasiłku stałego jako różnicę pomiędzy kryterium dochodowym a dochodem wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że kryterium dochodowe w przypadku skarżącego wynosi 542 zł (art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy), zaś jego dochód, ustalony na podstawie art. 8 ust. 3 ustawy z miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku, to jest z września 2012 r., wynosi 238,50 zł. Różnica pomiędzy kryterium dochodowym skarżącego a jego dochodem wynosi więc 303,50 i w takiej wysokości zostało przyznane stronie wnioskowane świadczenie. Prawidłowo również, na podstawie art. 106 ust. 3 ustawy, przyznano skarżącemu zasiłek stały od 1 października 2012 r., to jest od pierwszego dnia miesiąca, w którym złożył on wniosek o przyznanie świadczenia z wymaganą dokumentacją. Wbrew zarzutom skarżącego nie można uznać, że wysokość zasiłku stałego powinna być ustalona w taki sposób, w jaki organ pierwszej instancji uczynił to w decyzji z dnia 20 listopada 2012 r., nr [...], przyznającej stronie omawiane świadczenie na okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 października 2014 r., to jest w kwocie 529 zł miesięcznie. Prawidłowość tej decyzji nie podlega kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie. Ponownie należy zaś podkreślić, że wysokość świadczenia przyznanego decyzją organu pierwszej instancji, utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją została ustalona zgodnie z przepisami ustawy obowiązującymi w dacie jej wydania. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).