II SA/Lu 242/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Od skargi jako pisma wszczynającego postępowanie pobiera się wpis (art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej ppsa), który należy uiścić przy wniesieniu skargi do sądu (art. 219 § 1 w zw. z art. 212 § 1 ppsa), a do skargi należy dołączyć jej odpisy dla doręczenia ich stronom (art. 47 § 1 ppsa). S. P., wnosząc skargę nie uiścił należnego wpisu, który w rozpatrywanej sprawie jest wpisem stałym w kwocie 500 zł (§ 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Do skargi nie dołączył również jej jednego odpisu. W tej sytuacji skarżący został wezwany w trybie art. 220 § 1 ppsa do uiszczenia wpisu od skargi oraz w trybie art. 49 § 1 ppsa do złożenia 1 odpisu skargi. Do dokonania tych czynności zakreślono skarżącemu siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi. Stosowne wezwanie i pouczenie zostało odebrane przez żonę skarżącego – I. P. w dniu 23 kwietnia 2010 r. (k. 11 akta sądowe), która podjęła się oddać przesyłkę adresatowi, co w myśl art. 72 ppsa uzasadnia skuteczność takiego doręczenia. Termin określony w wezwaniu upłynął bezskutecznie, gdyż skarżący nie uiścił wpisu od skargi, jak również nie uzupełnił braków skargi przez złożenie jej odpisu. W myśl art. 220 § 3 ppsa skarga podlega odrzuceniu, jeśli pomimo wezwania nie został uiszczony od niej należny wpis. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.