II SA/Lu 245/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Asystent sędziego Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania aktu własności ziemi oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia A. K. na postanowienie Wójta Gminy J. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] odmawiające sprostowania Aktu Własności Ziemi nr [...] z dnia 21 października 1975 r. wydanego przez Naczelnika Gminy J. – utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że w ocenie organu pierwszej instancji Naczelnik Gminy J. wydając akt własności ziemi popełnił błąd proceduralny polegający na nieustaleniu prawdziwych danych odnośnie brzmienia nazwiska osoby, na rzecz której wydano akt. Sprostowanie oczywistej omyłki nie może prowadzić do zmiany merytorycznej decyzji, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. Przedmiotem sprostowania nie mogą być więc mylne ustalenia faktyczne organu lub mylne zastosowanie przepisu prawnego. Sprostowanie w tym trybie nie może służyć konwalidacji błędu proceduralnego popełnionego przez organ. W protokole stwierdzenia stanu władania widnieje nazwisko "W. H. z d. P.", a osobisty podpis na tym dokumencie, złożony przez osobę składającą oświadczenie również brzmi "W. H.". Powyższe oznacza, że w czasie wydawania aktu własności ziemi osoba ta używała nazwiska "W." i tak podpisała się pod protokołem. W ocenie Kolegium, zawarte w zażaleniu żądanie zmiany nazwiska "W." na "W-l." nie może być sprostowane jako oczywista omyłka w oparciu o przepis art. 113 § 1 kpa. Oznaczenie właściciela w akcie własności ziemi stanowi istotny element rozstrzygnięcia i jego zmiana nie podpada pod pojęcie błędu czy omyłki w rozumieniu tego przepisu. Przy stosowaniu art. 113 § 1 kpa należy mieć na względzie potoczne rozumienie określonych w nim pojęć. "Błąd pisarski" oznacza widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię, tj. błędy ortograficzne, gramatyczne, przestawienia lub zmiany liter, zamiany wyrazów, jak również niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. "Błąd rachunkowy" oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia. Oczywistość omyłki można stwierdzić porównując tekst decyzji z tekstem niektórych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne lub mylne zastosowanie przepisu prawnego. Stanowisko takie znalazło potwierdzenie m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2008 r., II OSK 1815/06, niepubl. oraz z dnia 12 listopada 2002 r., IV SA 136/02, M. Prawn. 2002, nr 24, s. 1108. W rozpatrywanej sprawie akta sprawy zawierają protokół stwierdzenia stanu władania (k.13), sporządzony dla wydania aktu własności ziemi, w którym oświadczenie podpisała "H. W.". Zasadne jest zatem przyjęcie, że adresatem aktu własności ziemi była osoba nosząca imię i nazwisko "H. W." i nie istnieją podstawy do uwzględnienia wniosku A. K. o zmianę nazwiska "W." na "W-l." w trybie sprostowania oczywistej omyłki. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła A. K., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy J. Zarzuciła, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 113 § 1 kpa, poprzez błędne przyjęcie, że błąd w oznaczeniu strony polegający na mylnym podaniu imienia czy nazwiska strony, nie może być sprostowany na podstawie tego przepisu. Skarżąca podniosła, że H. W-l. z d. P. – córka T. i K. była jej matką, a prawo do spadku m.in. na rzecz skarżącej stwierdził Sąd Rejonowy w [...] postanowieniem z dnia 31 lipca 2008 r. w sprawie I Ns [...]/08. Wszystkie dane dotyczące tożsamości H. W-l. wynikają z aktów stanu cywilnego (zupełny akt małżeństwa, akt zgonu). H. W-l. przed i po wydaniu Aktu Własności Ziemi z dnia 21 października 1975 r. nr [...] zamieszkiwała w S., na nieruchomości oznaczonej jako działka nr ewid. 371, której akt ten dotyczył. W okresie tym nie mieszkała tam z całą pewnością H. W. z d. P., córka T. i K., gdyż taka osoba nie istnieje. Błędne oznaczenie w akcie własności ziemi adresata decyzji jako H. W., zamiast właściwie H. W-l. było zatem oczywistą pomyłką i powinno być sprostowane w trybie art. 113 kpa w sytuacji, gdy zachodzi tożsamość osoby, której nadano własność przedmiotowej nieruchomości. Skarżąca podniosła, że możliwość sprostowania w akcie własności ziemi nazwiska strony tego aktu w trybie art. 113 § 1 kpa, stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku wydanym w dniu 29 września 2009 r., w sprawie II SA/Bk 154/09. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie jego zgodności z prawem należy stwierdzić, że postanowienie to prawa nie narusza. Przepis art. 113 § 1 kpa będący podstawą prawną zaskarżonego postanowienia stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Na podstawie tego przepisu organ może zatem sprostować jedynie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki, ale nie może poprzez sprostowanie nadać decyzji innej treści. Sprostowanie decyzji może dotyczyć wyłącznie omyłek, czy błędów nieistotnych charakteryzujących się oczywiście błędnym zapisem, widocznym od razu, bądź w wyniku prostej konfrontacji materiału dowodowego z brzmieniem decyzji. W rozpatrywanej sprawie żądanie skarżącej A. K. dotyczyło sprostowania w Akcie Własności Ziemi nr [...] z dnia 21 października 1975 r. wydanym przez Naczelnika Gminy [...] nazwiska adresata decyzji z "H. W." na "H. W-l.". Błędny zapis brzmienia nazwiska lub imienia adresata decyzji, jest jedną z często popełnianych omyłek pisarskich. Należy jednakże mieć na względzie, że przepis art. 113 § 1 kpa dopuszcza możliwość sprostowania omyłki w wydanej przez organ decyzji, a zatem źródłem takiej omyłki musiałoby być działanie organu polegające na niewłaściwym wyrażeniu treści decyzji powstałym wbrew zamierzeniu organu w wyniku przeoczenia błędnego przestawienia liter, niewłaściwego doboru słów. Sytuacja taka nie zaistniała w sprawie niniejszej. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się protokół stanu władania nr 248 poprzedzający wydanie Aktu Własności Ziemi nr 371 o pow. 0,28 ha położonej w S., w którym trzykrotnie figuruje nazwisko i imię posiadacza nieruchomości "W. H.", w tym własnoręczny podpis posiadacza "W. H." (k.13 akt adm.). Nazwisko "W.", a nie "W-l." zostało zatem zamieszczone w akcie własności ziemi nie w wyniku oczywistej omyłki organu administracji, który decyzję (akt) wydał, ale wobec wskazania przez przyszłego adresata decyzji, poświadczonego przez dwóch świadków, iż posługuje się ona nazwiskiem "W.". W sytuacji, gdy sama strona podała organowi brzmienie nazwiska widniejące w akcie własności ziemi, organ nie popełnił omyłki w pisowni, a zatem żądanie zmiany nazwiska z "W." na "W-l." w takim stanie faktycznym nie może być uwzględnione na podstawie art. 113 § 1 kpa. Powoływanie się przez skarżącą na stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 września 2009 r., wydanym w sprawie II SA/Bk 154/09, nie może mieć znaczenia w rozpatrywanej sprawie. Jakkolwiek skład orzekający w sprawie niniejszej podziela pogląd wyrażony w powyższym wyroku, to stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie różni się znacznie od zaistniałego w sprawie II SA/Bk 154/09. W powoływanej przez skarżącą sprawie strona domagała się w akcie własności ziemi sprostowania jako oczywistej omyłki brzmienia nazwiska "J." na "J-cz" oraz imion rodziców strony "D. i J." na "D-a i J-n". Oczywiste błędy literowe zaistniałe tam wskutek pomyłki organu, mogły wynikać z faktu, że akt urodzenia adresatki decyzji sporządzony był w języku rosyjskim jako języku urzędowym na terenie byłego zaboru rosyjskiego. Natomiast w rozpoznawanej sprawie sama przyszła adresatka decyzji (aktu własności ziemi) w formie pisemnej podała organowi swoje nazwisko w takim brzmieniu, w jakim zostało ono zamieszczone w decyzji. Mając powyższe na względzie Sąd uznał zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem i skargę, jako niezasadną, oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).