II SA/Lu 250/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Asesor WSA Wojciech Kręcisz (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sąd. Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi B. i S. B. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...]. nr [...] wydaną z upoważnienia Wojewody na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zmianami) w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2003 r., Nr 207 poz. 2016) po rozpatrzeniu odwołania B. i S. B. od decyzji Starosty z dnia [...]. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku gospodarczo garażowego na działce nr ewidencyjny 160 w M. przy ul. P., utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego decyzją Starosty z dnia [...] nr [...], zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku gospodarczo garażowego na działce nr ewidencyjny 160 w M. przy ul. P. Rozstrzygnięcie to zaś w odwołaniu zakwestionowali B. i S. B., wnosząc o jego uchylenie ze względu na to, iż wydane zostało z naruszeniem interesów osób trzecich, w szczególności zaś w zakresie odnoszącym się do ich działki, jako sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być zlokalizowana projektowana inwestycja. Odnosząc się do argumentów podnoszonych w odwołaniu, organ II instancji podniósł, iż w dniu 20 września 2004 r. inwestor wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku gospodarczo garażowego na działce nr 160 w M. przy ul. P., dołączając do wniosku cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z oświadczeniem o przynależności autora projektu do właściwej izby samorządu zawodowego aktualnym na dzień opracowania projektu oraz oświadczeniem o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Postanowieniem z dnia [...] . znak [...] Starosta udzielił zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, umożliwiając wykonanie ścian bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanym budynku gospodarczo garażowym na działce ewidencyjnej nr 160, bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi o numerach 175 i 158 położonych przy ul. P. w M. Na udzielnie powyższej zgody, organ administracji uzyskał upoważnienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] znak [...] W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazano ponadto, iż strony zawiadomione zostały pismem z dnia 29 września 2004 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego z pouczeniem, iż mogą zapoznać się z aktami sprawy, uzyskać wyjaśnienia oraz składać wnioski lub zastrzeżenia. Podniesiono ponadto, iż w dniu 8 października 2004 r. S. B. właściciel działki sąsiedniej o nr ewidencyjnym 157 złożył zastrzeżenie dotyczące tej inwestycji. Powołując się na projekt budowy i lokalizacji budynków gospodarczych zatwierdzony w latach siedemdziesiątych, który przewidywał budowę budynku gospodarczego na działce nr ewidencyjny 160 w styczności z jego działką na szerokości 4-5 m, który to budynek nie został jednak zrealizowany. Jednocześnie wyraził on zgodę na budowę budynku bezpośrednio przy granicy swojej działki, lecz na długości nie przekraczającej 6 m od rogu działki o wysokości nie przekraczającej 3 m. Podnosił on przy tym, iż projektowana lokalizacja budynku ścianą długości 13 m pozbawi jego działkę walorów użytkowych związanych z prowadzeniem upraw warzyw i drzewek owocowych. Pismem z dnia 19 października 2004 r. S. B. potwierdził swoją zgodę na lokalizację budynku gospodarczego w styczności z jego działką szerokością nie przekraczającą 6 m. Następnie pismem z dnia 4 listopada 2004 r. organ I instancji zawiadomił strony postępowania o złożonym przez inwestora poprawionym projekcie budowlanym, z pouczeniem, iż mogą zapoznać się z aktami sprawy, uzyskać wyjaśnienia oraz składać wnioski i zastrzeżenia. W związku z tym w dniu 15 listopada 2004 r. S. i B. B. podtrzymali swoje stanowisko zajęte w oświadczeniu z dnia 19 października 2004 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o którym mowa w przepisie art. 12 ust. 7 ustawy; wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu – przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W tym kontekście, organ II instancji podniósł, iż projektowana inwestycja zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. zatwierdzonego uchwałą [...] Rady Miejskiej z dnia [...]. znajduje się na terenie oznaczonym symbolem MN przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a ustalenia planu nie zawierają zakazu budowy budynków gospodarczych bezpośrednio przy granicy działki, co oznacza, iż lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest zgodna z ustaleniami planu. Ponadto wskazano, iż projekt budowany stanowiący załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę jest kompletny, został wykonany przez osobę posiadająca wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Wskazano także, iż budowa budynku gospodarczo - garażowego projektowana jest bezpośrednio przy granicy działek o nr ewidencyjnych 175 i 158, a na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwiające wykonanie ścian bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanym budynku gospodarczo garażowym na działce nr 160 bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi nr 157 i 158, Starosta udzielił zgody postanowieniem z dnia [...]. znak [...] po uprzednim uzyskaniu upoważnienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] znak [...] Jak podniesiono postanowienie to wydane zostało na podstawie przepisu art. 9 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., zgodnie, z którym właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo. Wskazano przy tym, iż przepis art. 9 ust. 1 ustawy dopuszcza odstępstwo od przepisów techniczno budowlanych, o których mowa w przepisie art. 7, w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Podkreślono, iż w świetle przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych dopuszcza się sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki budowlanej, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości 3,0 m od tej granicy, ze względu na rozmiary działki. W tym kontekście, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, iż w sprawie niniejszej zachodzi szczególnie uzasadniona przyczyna odstąpienia od powyższego przepisu. Budowa budynku gospodarczo garażowego w północnym narożniku działki jest uzasadniona ze względu na racjonalne zagospodarowanie działki. Jej niewielkie rozmiary narzucają, bowiem konieczność takiej zabudowy. Budynek zlokalizowany bezpośrednio przy granicy z działkami sąsiednimi tj. z działką nr ewidencyjny 158 na długości 6 m oraz z działką nr ewidencyjny 157 na długości 10 m. Na takie usytuowanie budynku Minister Infrastruktury upoważnił Starostę do wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków techniczno budowlanych, pod warunkiem zachowania uzasadnionych interesów osób trzecich. Jak wskazano, zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno – budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Przy tym pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, tj. w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno–budowlanymi. Wskazano, iż udzielenie ochrony właścicielowi nieruchomości sąsiedniej uzależnione jest od oceny, czy negatywne oddziaływania pozostają w granicach przeciętnej miary,która ustalana jest z uwzględnieniem społeczno–gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (art. 144 kc). Jak podkreślono pozwolenie na budowę powinno, zatem respektować założenia planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym uznano, iż zarówno działka inwestora, jak i działka skarżących zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajdują się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Za taką zaś uznaje się jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespól takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi (§ 3 pkt 2 warunków technicznych). Wobec tego, organ II instancji uznał, iż projektowane zagospodarowanie działki inwestora jest zgodne z podstawowym przeznaczeniem terenu w miejscowym palnie zagospodarowania przestrzennego miasta M. W związku z tym, jeżeli więc decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności ze wskazanymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. W tym względzie podkreślono również, iż przepisy prawa nie obligują do uzyskania zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości na budowę. Podkreślono, więc, że postanowienie z dnia [...] znajduje uzasadnienie w materialne zebranym w aktach sprawy. Organ II instancji uznał więc, iż wniosek o pozwolenie na budowę jest kompletnych, posiada wymagane opinie, uzgodnienia i sprawdzenia, a zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Od tej decyzji S. i B. B. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnosząc, jak należy sądzić z żądania i uzasadnienia skargi, o u chylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty . W uzasadnieniu skargi skarżący formułowali zarzut, iż wnoszone i podnoszone przez nich w toku toczącego się postępowania administracyjnego wnioski, argumenty i zarzuty nie były w ogóle brane pod uwagę, względnie rozpatrywane były w bardzo wybiórczy sposób. Tym samym podnosili, iż decyzja organu I instancji wydana została na błędnej podstawie faktycznej i w oparciu o błędne nie korespondujące z rzeczywistym stanem rzeczy ustalenia, jak również w oparciu o koncentrowanie się na upoważnieniu do wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W związku z tym zdaniem skarżących doszło do sytuacji skutkującej naruszeniem ich uzasadnionych interesów, co wyraża się w istotnym ograniczeniu i utrudnieniu korzystania z ich nieruchomości. Zdaniem skarżących w rezultacie realizacji tej inwestycji dojdzie, bowiem do zacieniania ich działki, co skutkować będzie brakiem możliwości prowadzenia upraw warzyw i owoców. W związku z tym podnosili, iż już ta okoliczność świadczy o tym, iż niedostatecznie rozważono negatywne skutki oddziaływania lokalizacji projektowanej inwestycji na ich nieruchomość. kontynuowania warunków technicznych, mimo tego, że jak stanowczo podkreślali, na niebezpieczeństwo powstania tego rodzaju skutków zwracali uwagę w swoich wystąpieniach. Niezależnie od tego, skarżący formułowali również zarzuty odnoszące się formy projektu stanowiącego załącznik do budowy kwestionując formę i tryb naniesionych do projektu na etapie toczącego się postępowania administracyjnego poprawek, co prowadzi do wniosku, iż nie są one jasne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i w jej uzasadnieniu i ponownie szeroko ją przywołując, kwestionował słuszność zarzutów formułowanych w skardze i wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. W przekonaniu Sądu, brak jest podstaw, iżby zasadnie można było uczynić zadość żądaniu skarżących i uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty . Według Sądu, zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w zakresie, w jakim, jak to podnoszą skarżący, polegał na nieuwzględnieniu uzasadnionego interesu osób trzecich nie jest zasadny. Kontrola zaskarżonej decyzji wydanej z upoważnienia Wojewody , jak również poprzedzającej ją decyzji Starosty , przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzi do wniosku, iż wydane one zostały w sposób prawidłowy i nie naruszają prawa. Ocena zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, formułowanych w stosunku do nich zarzutów musi uwzględniać treść przepisu art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołany przepis ma podstawowe znaczenie dla określenia zakresu kognicji Sądu. W jego świetle, prawem a także obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy dany konkretny zarzut został w skardze sformułowany. Oznacza to, iż Sąd nie jest związany i skrępowany sposobem sformułowania skargi, przywołanymi w niej argumentami, podnoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jest natomiast związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Tym samym granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczane przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjno prawnego, który został objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarga ma więc wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności, a właściwych czynników determinujących – w płaszczyźnie prawnej – zakres kognicji Sądu upatrywać należy w przesłance zaskarżania aktów i czynności (bezczynności) organów administracyjnych; jest nią kryterium zgodności z prawem spełniające w tej płaszczyźnie funkcje granic, w jakich następuje rozpoznanie skargi. W świetle powyższego orzekając w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż jak należy zasadnie wnosić z lektury akt sprawy, brak jest podstaw, iżby zakwestionować zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty . Wbrew, bowiem głównemu i podstawowemu zarzutowi skarżących w rezultacie toczącego się postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę, nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, zwłaszcza zaś interesów skarżących. Odwołując się do chronologii zdarzeń faktycznych i prawnych, w rezultacie, których doszło do wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty , podkreślenia wymaga, iż: 1) w dniu 24 maja 2004 r. inwestor wystąpił z wnioskiem w sprawie o wydanie przez właściwego ministra upoważnienia dla właściwego organu o udzielnie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno budowlanych; 2) Starosta postanowieniem z dnia 22 lipca 2004 r. wydanym na podstawie upoważnienia Ministra Infrastruktur z dnia 13 lipca 2004 r. udzielił zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwiając wykonanie ścian bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanym budynku gospodarczo garażowym na działce nr ewidencyjny 160, bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi o nr ewidencyjnych 157 i 158; 3) inwestor 20 września wystąpił z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielnie pozwolenia na budowę, w rezultacie, czego pismem z dnia 29 września 2004 r. organ administracji zawiadomił o wszczęciu postępowania w tej sprawie; 4) w dniu 8 października 2004 r. skarżący wnieśli zastrzeżenia kwestionując tak wysokość projektowanego budynku, jak również jego lokalizację wzdłuż granicy ich działki na projektowanej długości; 5) inwestor w dniu 2 listopada 2004 r. przedłożył poprawiony projekt budowlany budynku gospodarczo garażowego, co polegało na zmniejszeniu jego wysokości oraz wykreśleniu wiaty; 6) w dniu 4 listopada organ administracji ponownie zawiadomił strony toczącego się postępowania o złożeniu przez inwestora poprawionego projektu budowlanego, do którego skarżący wnieśli zastrzeżenia, wnosząc, iżby lokalizacja projektowanego budynku, uwzględniała takie jego posadowienie, aby przylegał on szerokością 6 m do granicy ich działki nie zaś długością 10 m. W przekonaniu Sądu, w świetle tych okoliczności, zwłaszcza, gdy ponadto zważyć również na bezsporny fakt, iż projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta M. zasadnie należało uznać, iż brak było jakichkolwiek podstaw, dla których można byłoby zakwestionować decyzję organu I instancji zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, jak również utrzymującą ją w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wojewody . W tym kontekście, poza sporem jest, bowiem, iż w sprawie niniejszej organy administracji publicznej procedowały z poszanowaniem przepisu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, który obliguje do tego, iżby przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę dokonać sprawdzenia: zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno budowlanymi; kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia o którym mowa w przepisie art. 12 ust. 7 ustawy; wykonania – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu – przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Lektura akt sprawy nie daje więc podstaw ku temu, iżby w wyżej wskazanym zakresie zarzucić organom administracji architektoniczo budowlanej, że nie uczyniły zadość dyspozycji przepisu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. O tym, iż tego rodzaju działania podejmowały świadczy wszak przecież wydane na podstawie przepisu art. 35 ust. 3 ustawy postanowienie z dnia 22 września 2004 r. nakładające na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości ujawnionych w toku tegoż postępowania – w tym względzie, za niezasadny uznać należy więc zarzut skarżących odnoszący się do wadliwości projektu budowlanego poprawionego przez inwestora, następnie złożonego i przyjętego przez organ I instancji. Skoro tak, to zasadnie również należało przyjąć, iż zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy, organ administracji publicznej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak już podkreślono, projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...]. Znajduje się ona na terenie oznaczonym symbolem MN przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a ustalenia tegoż planu nie zawierają zakazu budowy budynków gospodarczych bezpośrednio przy granicy działki, co prowadzi do wniosku, iż lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest zgodna z jego ustaleniami. Za zabudowę mieszkaniową jednorodzinną uznaje się zaś jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi (§ 3 pkt 2 warunków technicznych). W przekonaniu Sądu, jak należy wnosić z treści skargi, jako podstawowa i główna oś sporu w niniejszej sprawie, jawi się kwestia upoważnienia do wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., wydanego na jego podstawie postanowienia i wynikających z niego konsekwencji. Fakt udzielenia w trybie przepisu art. 9 ustawy Prawo budowlane upoważnienia do wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków techniczno – budowlanych, jakkolwiek posiada charakter doraźnej materialno - prawnej podstawy rozstrzygania w konkretnej sprawie, z całą pewnością nie przesądza oczywiście o tym, iż jest to podstawa samoistna i obowiązująca bez uwzględnienia kontekstu systemu prawa, w jakim została ustanowiona; nie zwalnia, więc organu administracji publicznej z obowiązku respektowania i realizowania wyrażonej w przepisie art. 6 kpa, a bezpośrednio zakotwiczonej na poziomie konstytucyjnym (art. 7) ogólnej zasady legalizmu. Z całą pewnością też, zwłaszcza w kontekście wskazanych zasad ogólnych, udzielenie w trybie art. 9 ustawy Prawo budowlane upoważnienia do wyrażenia zgody na wskazane w nim odstępstwo, nie inicjuje takiego mechanizmu i trybu postępowania w sprawie, który nie czyniłby zadość zasadom wyrażonym w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, zwłaszcza zaś nie zwalnia i w żadnym też razie nie ogranicza władztwa organu administracji w jakimkolwiek stopniu i zakresie w realizowaniu nakazu rozstrzygnięcia zawisłej przed nim sprawy. Za w pełni aktualny i obowiązujący w tym względzie uznać należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 17 października 1985 r. w sprawie sygn. akt II SA 1319/85, w świetle, którego upoważnienie do wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych uprawnia jedynie organ do udzielenia zgody na odstępstwo, w żadnym zaś razie tego odstępstwa jednak nie nakazuje, co jest zgodne z zasadą, że organ administracji publicznej dysponując udzielonym mu upoważnieniem, rozpatrując sprawę jest zobowiązany, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego samodzielnie ocenić czy odstępstwo może mieć zastosowanie. W przekonaniu Sądu, jak wynika z lektury akt sprawy i wyżej przedstawionych okoliczności, w tym uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Starosty , organy administracji architektoniczno-budowlanej uczyniły zadość wyżej wskazanym warunkom i standardom obowiązującym w postępowaniu, prowadzonym z zastosowaniem trybu odbiegającego od ogólnych zasad, tj. w warunkach udzielonego upoważnienia do wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych. Nastąpiło to między innymi z uwzględnieniem przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy, w zakresie, w jakim w realizacji procesu inwestycyjnego obliguje on do uwzględniania występujących w obszarze obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Jak podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, tj. w oparciu o zgodność z przepisami, w tym przepisami techniczno budowlanymi, a udzielenie ochrony właścicielowi nieruchomości sąsiedniej determinowane jest kryterium granic przeciętnej miary, w zakresie dotyczącym podstaw oceny negatywnego oddziaływania na nią. Jak wyżej już wskazano, projektowana inwestycja, w tym jej lokalizacja, czyni zadość tym kryteriom. W związku z formułowanym w tym kontekście zarzutem skarżących, iż lokalizacja obiektu – i tak już przecież zmniejszonego w związku z obniżeniem jego wysokości i rezygnacją z wiaty – negatywnie będzie oddziaływać na ich nieruchomość poprzez jej zacienianie i ograniczenie lub też pozbawienie możliwości uprawy warzyw i owoców, nie może mieć znaczenia, chociażby w kontekście przepisów techniczno budowlanych, które w tym względzie regulują kwestie przesłaniania obiektów budowlanych oraz zacieniania (pozbawiania, czy ograniczania naturalnego światła) przez obiekt (budynek) pomieszczeń w sąsiednim budynku, i to pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 13 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.). Jak wynika z akt sprawy, tego rodzaju sytuacja nie występuje, a podkreślana przez skarżących negatywna konsekwencja takiej lokalizacji ogranicza się tylko i wyłącznie do zagadnienia zacieniania przez projektowaną inwestycję części nieruchomości skarżących. Jakkolwiek faktem jest, że przedmiotowe zagadnienie może podlegać stosunkowo szerokiemu rozumieniu, o czym przekonuje chociażby konwencja językowa zastosowana przez ustawodawcę przy redakcji tego przepisu, to jednak zawsze w przypadku prowadzenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę podlegają ocenie ujemne następstwa dla obszaru objętego oddziaływaniem realizowanej inwestycji, która dokonywana jest przy uwzględnieniu wyżej przywołanego już kryterium. W świetle dotychczasowego dorobku orzecznictwa sądowego i doktryny wskazać można chociażby na kwestie odnoszące się do zagadnień: dostępu do drogi publicznej; możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności; dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; ochrony przez uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie; ochrony przez zanieczyszczeniami powietrza wody lub gleby; możliwości realizowania na nieruchomości z optymalnym jej wykorzystaniem, w nie określonej perspektywie czasu zamierzeń inwestycyjnych. W tym stanie rzeczy podnieść też należy, iż wobec ograniczenia w procesie inwestycyjnym ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, tylko do tych interesów, które występują w "obszarze obiektu" (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane) większego znaczenia nabierają przepisy prawa cywilnego, przewidujące roszczenia związane z budową obiektów budowlanych (por. szerzej np. Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Gdańsk 2004, s.28). W przekonaniu Sądu, w świetle wyżej formułowanych ocen i wniosków z nich wypływających zasadnie więc należało uznać, iż brak jest podstaw ku temu, aby zakwestionować zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Są one bowiem zgodne z przepisami obowiązującego prawa, a wydane zostały w toku prawidłowo prowadzonego przez organy administracji postępowania, z uwzględnieniem tak zasad ogólnych, jak i szczegółowych zawartych w odpowiednich przepisach kodeksu postępowania administracyjnego (zwłaszcza art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 kpa). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.