II SA/Lu 251/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant referent Małgorzata Poniatowska -Furmaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi D.M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej D.M. kwotę 470 (czterysta siedemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Działający z upoważnienia Wojewody Kierownik Oddziału Rozwoju Regionalnego decyzją z dnia [...]stycznia 2005 r. , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania M.T. oraz D.M. od decyzji Starosty z dnia [...]listopada 2004 r. znak: [...] odmawiającej uchylenia własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej [...] pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr ewid. [...] w Ł. gmina S.– utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że Starosta wydał zaskarżoną decyzję po uprzednim wznowieniu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. W ocenie organu odwoławczego zarzuty odwołujących się, podnoszące naruszenie przy wydaniu decyzji przepisów art. 28 ust. 2, art. 5 ust. 1 pk 9, art. 33 ust. 1, art. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, są niezasadne. Stosownie do postanowień art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu załączając umowę dzierżawy terenu, na którym zaprojektowano stację bazową telefonii komórkowej zawartą w dniu [...]sierpnia 2003 r. z Wójtem Gminy przez co wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do wniosku inwestor dołączył ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta do właściwej izby samorządu zawodowego. Przedłożony projekt był zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Nie stwierdzono w sprawie żadnych braków pod względem wymaganych uzgodnień opinii i sprawdzeń, a także informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Organ orzekający w przedmiotowej sprawie jest związany dyspozycją art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stwierdza, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Zarzut odwołujących się, co do szkodliwego oddziaływania zamierzonej inwestycji na środowisko jest nietrafny w świetle treści raportu biegłego w zakresie ocen oddziaływania na środowisko. Ponadto inwestor przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej inwestycji jest zobowiązany do uzyskania od właściwego organu decyzji zezwalającej na emisję fal elektromagnetycznych, co wymagać będzie wykonania stosownych pomiarów sprawdzających. Spełnienie przez inwestora warunków przewidzianych w obowiązującym prawie obliguje organ administracji architektoniczno-budowlanej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła D.M., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Podniosła w skardze, że w lutym 2004 r., kiedy wydawana była decyzja o pozwoleniu na budowę, nie obowiązywał już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy S. uchwalony w 1989 r. (ze zmianami dokonanymi w 1989 i 1992 roku), a zatem organ wydający pozwolenie na budowę nie poczynił ustaleń w zakresie zgodności wnioskowanej inwestycji z miejscowym planem czym naruszył przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, w ocenie skarżącej przedmiotowa inwestycja nie spełnia wymagań ochrony środowiska, czego organ należycie nie wyjaśnił naruszając przepisy art. 7, art. 77 i art. 80 kpa. Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów art. 81 w zw. z art. 10 kpa poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego oraz złożenia wniosków oraz art. 151 § 1 pkt 1 kpa poprzez odmowę uchylenia decyzji pomimo istnienia podstaw wskazanych w art. 145 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności wydanej decyzji z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Nie jest przy tym, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) związany granicami skargi, a zatem przy rozpoznawaniu sprawy bierze pod uwagę z urzędu wszelkie naruszenia prawa, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Skardze nie można odmówić słuszności albowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Jak wynika z akt administracyjnych, postępowanie w rozpatrywanej sprawie prowadzone było w oparciu o przepisy regulujące wznowienie postępowania. Inwestor – [...] uzyskał decyzję Starosty z dnia [...]r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej na działce nr [...], która to decyzja stała się ostateczna wobec nie zaskarżenia jej przez strony postępowania. Na wniosek D.M. Starosta postanowieniem z dnia [...] listopada 2004r. znak: [...] wznowił postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji telefonii komórkowej. Zaskarżona decyzja z dnia [...] stycznia 2005r. wydana została w konsekwencji postępowania wznowieniowego . Decyzja ta utrzymała w mocy decyzję Starosty z dnia [...] listopada 2004 r. odmawiającą uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 2004r. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji w całości podzielił stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie zastosowanej w sprawie podstawy prawnej, jak i motywów uzasadnienia decyzji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji przyjął art. 151§1pkt.1 kpa w zw. z art. 145§1pkt.4kpa. Przepis art. 151§1pkt.1 kpa stanowi, że organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145 a. Jeżeli zatem organ ustali, że nie występuje żadna z podstaw wznowienia postępowania, nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, nie może bowiem nawet w przypadku, gdy stwierdzi innego rodzaju wadliwość decyzji, uchylić jej w tym trybie (Por. B.Adamiak, J.Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. W-wa 2000 str. 611). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego. Powołana podstawa prawna (art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 kpa, wskazuje przyjęcie przez organy orzekające, iż uprawnione strony brały udział w postępowaniu. Z treści uzasadnienia decyzji, jak również akt administracyjnych wynika jednakże, że w sprawie nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego w zakresie podnoszonego przez D.M. braku udziału bez jej winy w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Prowadząc postępowanie w trybie wznowieniowym organ powinien przede wszystkim ustalić, czy wystąpiła podnoszona przesłanka wznowieniowa, a podnoszone zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego powinny zostać rozpatrzone dopiero po dokonaniu pozytywnych ustaleń tym zakresie. Jeżeli bowiem postępowanie wykazałoby, że nie zaistniała w sprawie przesłanka do wznowienia postępowania, to bezpodstawne byłoby prowadzenie postępowania w zakresie merytorycznego rozpatrywania sprawy. Należy także zwrócić uwagę na okoliczność, że równolegle z postępowaniem administracyjnym w przedmiotowej sprawie toczyło się i dotychczas nie zostało zakończone postępowanie wznowieniowe w sprawie decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej stacji telefonii komórkowej. W sytuacji, gdyby organ ustalił zaistnienie w sprawie przesłanki do wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa i merytorycznie rozpatrywał zarzuty naruszenia prawa w decyzji o pozwolenie na budowę, to powinien również rozważyć zasadność ewentualnego zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania wznowieniowego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Treść decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ma bowiem, w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 lit .b ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) istotne znaczenie dla oceny spełnienia przez inwestora wszystkich przesłanek warunkujących wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c , art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.