II SA/Lu 253/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N. i L. N. na uchwałę Rady Miejskiej w R z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z [...] marca 2019 r. M. N. i L. N. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w R z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R.. Zarządzeniem Sędziego sprawozdawcy z dnia [...] maja 2019 r. wezwano skarżących do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi poprzez złożenie dowodu wezwania Rady Miejskiej w R – przed wniesieniem skargi – do usunięcia naruszenia prawa, pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że wezwanie dla L. N. zostało odebrane przez niego osobiście w dniu [...] maja 2019 r., natomiast korespondencja skierowana do M. N. również została odebrana przez skarżącą osobiście w dniu [...] maja 2019 r. Z analizy akt sprawy wynika, że skarżący do dnia dzisiejszego nie wykonali skierowanych do nich wezwań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Podstawową kwestią wymagająca rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na uchwałę Rady Miejskiej w R z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R.. Zważywszy na okoliczność, że skarga dotyczy uchwały organu z dnia [...] lutego 2004 r., a więc podjętej przed [...] czerwca 2017 r. tj. dniem wejścia w życie ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), zastosowanie w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 17 ust. 2 powołanej ustawy nowelizującej – ma przepis art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 466 ze zm., dalej: u.s.g.) w brzmieniu sprzed wskazanej nowelizacji. Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Z powyższego wynika, że dla ustalenia, która wersja przepisów art. 52 i 53 ustawy p.p.s.a. ma zastosowanie w danej sprawie rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie zatem z art. 52 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W rozpatrywanej sprawie, gdzie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zastosowane będzie miał art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu sprzed nowelizacji, który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z powołanych przepisów wynika zatem jednoznacznie, że warunkiem dopuszczalności zaskarżenia uchwały organu gminy (miasta) wydanej przed dniem [...] czerwca 2017 r. jest uprzednie bezskuteczne wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym podnieść należy, że obowiązkiem skarżących przed wniesieniem skargi na ww. uchwałę było wezwanie w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Rady Miejskiej w R do usunięcia naruszenia prawa. W związku z brakiem złożenia przez skarżących dowodu doręczenia organowi administracji wezwania do usunięcia naruszenia prawa, stwierdzić należy, że pomimo prawidłowego doręczenia wezwania, jak również pouczenia o braku jego wykonania, powyższego wymogu skarżący nie wykonali. Mając na uwadze powyższe, skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało odrzucić, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g.