II SA/Lu 254/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca),, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy nałożenia wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia ....po rozpatrzeniu odwołań K. i A. małżonków D. i M. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia ...nakazującej K. i A. małżonkom D. wykonanie w terminie do 30 kwietnia 2012r. murku oporowego trwale zabezpieczającego wykonany nasyp ziemny na działce nr ... w G. S. W., zgodnie z zaleceniami zawartymi w sentencji decyzji - uchylił w całości zaskarżoną decyzję i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623) odmówił nałożenia na K. i A. małżonków D. wykonania robót budowlanych. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek M. K. i dotyczyło robót budowlanych wykonywanych na działkach nr ... i nr ... przez K. i A. małżonków D. Inwestorzy wykonali odwodnienie działki nr ... wokół budynku mieszkalnego w postaci drenażu z rur perforowanych odprowadzających wodę do studni chłonnej na działce nr ... usytuowanej w odległości 16 m od budynku. Studnię o głębokości 3m wykonano z kręgów średnicy 80 cm. Wokół budynku zrealizowano opaskę odwadniającą szerokości 1-2 m z kostki betonowej, a od frontu utwardzono teren o wymiarach 3,7 x 10,4 m. W związku z wykonanymi robotami budowlanymi od strony granicy z działką nr ... utworzono nasyp ziemny na długości ok. 20 m, wysokości od 60 cm zmniejszający się do poziomu gruntu na działce nr ... Działkę nr ..., należącą do M. K., oddziela od działki nr ... ogrodzenie z "desek" żelbetowych. Inwestorzy zabezpieczyli znajdujący się w odległości 30 cm od ogrodzenia nasyp ziemny drewnianymi deskami szerokości 7cm podtrzymywanymi słupkami metalowymi. Ustalono także, że na odcinku poza wykonanym zabezpieczeniem nasypu - różnica pomiędzy poziomem sąsiednich działek wynosi maksymalnie do 20 cm. Organ I instancji rozpatrywał sprawę dwukrotnie i dokonywał oględzin w dniach 27 maja 2011r. i 8 listopada 2011r. Organ I instancji postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2011r. wydanym na podstawie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego nałożył na inwestorów K. i A. małżonków D. obowiązek dostarczenia, w terminie do 31 października 2011r., ekspertyzy technicznej konstrukcji zabezpieczającej nasyp ziemny. Postanowienie to zostało uchylone przez organ odwoławczy postanowieniem z dnia 13 października 2011r. wobec stwierdzonych uchybień. Następnie decyzją z dnia .... wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego organ I instancji nakazał inwestorom, w terminie do 30 kwietnia 2012r., wykonanie murku oporowego trwale zabezpieczającego nasyp ziemny na działce nr ... Murek należało wykonać z cegły ceramicznej, bloczków betonowych lub betonu monolitycznego w miejscu obecnie wykonanego zabezpieczenia nasypu z desek, fundamentowanie o głębokości nie mniejszej od głębokości przemarzania tj. 1m, grubość murku min. 25 cm, wysokość min. 20 cm powyżej terenu działki nr ..., długość murku min. 21 m od granicy działki z drogą powiatową nr 3200L. W złożonym odwołaniu K. i A. małżonkowie D. kwestionowali obowiązek wykonania murku oporowego wobec zmieniającej się wysokości nasypu na skutek osiadania ziemi i lokalizacji spornej granicy; wnieśli ewentualnie o przedłużenie terminu do wykonania robót. M. K. w swoim odwołaniu wnosił o uchylenie decyzji, gdyż nałożony na inwestorów obowiązek wykonania murku nie zabezpiecza jego ogrodzenia przed napływem wód opadowych, zgłosił także zarzut naruszenia przepisów postępowania przez odmowę udostępnienia mu dokumentów w sprawie. Organ odwoławczy uznał zarzuty podniesione przez M. K. za niezasadne. Kwestie związane z naruszeniem stosunków wodnych na gruncie podlegają bowiem kompetencji właściwego miejscowo wójta – zgodnie z zapisami ustawy – Prawo wodne - i nie mogą być rozstrzygane przez organy nadzoru budowlanego. Odnośnie zarzutu nieudostępnienia dokumentów przez organ I instancji wskazano, że stosownie do art. 73 § 1 kpa odwołujący się jako strona ma prawo wglądu do akt sprawy, sporządzania notatek, kopii i odpisów w lokalu administracji. Natomiast ewentualne szkody wynikające ze zniszczenia przez inwestora ogrodzenia mogą być dochodzone w postępowaniu cywilnym. Organ odwoławczy podzielając ustalenia organu I instancji co do stanu faktycznego sprawy wynikającego z dokumentacji fotograficznej i szkiców sytuacyjnych wykonanych podczas oględzin w dniach 27 maja 2011r. i 8 listopada 2011r. zwrócił uwagę, że przedmiotem postępowania są roboty budowlane polegające na wykonaniu drenażu wokół budynku z odprowadzeniem wody do studni chłonnej, opaski z kostki betonowej oraz utwardzeniem terenu działki. Wskazane roboty spełniają warunki, o jakich mowa w § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) stanowiącym o obowiązku wyposażenia zabudowanej działki budowlanej w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wody opadowej między innymi na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub zbiorników retencyjnych. Inwestorzy na skutek wykonanego drenażu odprowadzili wody opadowe z budynku do studni chłonnej i na nieutwardzony własny teren, nie naruszając przy tym wymogu § 29 wskazanego rozporządzenia. W tych warunkach nie zachodziły podstawy do nałożenia na inwestorów w drodze decyzji obowiązku wykonania określonych przez organ I instancji czynności lub robót budowlanych - w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył M. K., który wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji kwestionując ustalenia co do braku wpływu wykonanej przez inwestora zmiany ukształtowania terenu na spływ wód opadowych i innych na działkę sąsiednią, stwarzającej zagrożenie epidemiologiczne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa – do czego sąd administracyjny jest zobowiązany na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stwierdzić należy, że decyzja ta nie została podjęta z naruszeniem prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji wskazano art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623), zwanej dalej "Prawo budowlane" stanowiącej, iż jeśli roboty budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo 49 b zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 - właściwy organ nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. W sprawie jest bezsporne, że roboty budowlane polegające na drenażu wokół budynku, odprowadzeniu wód do studni chłonnej zlokalizowanej na własnej działce oraz wykonanie opaski i utwardzenie części terenu działki zrealizowane zostały przez inwestorów w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Rzeczą organów nadzoru budowlanego była ocena czy wykonane prace budowlane zrealizowane zostały zgodnie z przepisami prawa, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.Nr 75, poz. 690). Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a zwłaszcza dokumentacja fotograficzna, protokoły z oględzin i wykonany szkic usytuowania działek pozwalał na ustalenie, że inwestorzy nie naruszyli przy wykonywaniu robót budowlanych polegających na realizacji odwodnienia działki budowlanej i odprowadzeniu wód do dołu chłonnego usytuowanego na własnej nieruchomości – wymogów określonych w § 28 i § 29 rozporządzenia. Tym samym zasadne było stanowisko organu odwoławczego, który rozpatrując odwołanie od decyzji organu I instancji nie podzielił stanowiska tegoż organu o konieczności nałożenia na inwestorów obowiązku wykonania murku oporowego z cegły lub betonu o określonych parametrach – w miejscu wykonanego z desek zabezpieczenia powstałego przy wykonywanym odwodnieniu nasypu ziemi, mającego – zdaniem organu I instancji – stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa mienia. Odnosząc się do zarzutów zgłoszonych w skardze należy stwierdzić, że nie są one w stanie skutecznie podważyć zaskarżonej decyzji, której przedmiotem jest odmowa nałożenia na inwestorów obowiązku wykonania zabezpieczenia nasypu ziemnego przez budowę murku oporowego mogącego stwarzać zagrożenie dla ludzi lub mienia. Argumenty podnoszone w skardze wykraczają poza kompetencje organu nadzoru budowlanego właściwego do oceny czy wykonane w sprawie roboty budowlane spełniają wymogi Prawa budowlanego. Kwestia zmiany stosunków wodnych na gruncie podlega ocenie przez właściwe organy wskazane w ustawie - Prawo wodne (wójt, burmistrz, prezydent). Ewentualne szkody wywołane zalewaniem wód, powodujących zanieczyszczenia mogą być oceniane i dochodzone w postępowaniu przed sądem powszechnym. Zwrócić należy jednak uwagę, że zaskarżona decyzja nie kończy postępowania wszczętego na wniosek M. K. w sprawie robót budowlanych wykonywanych na działce nr ... i nr ..., a jedynie rozstrzyga kwestię zasadności nałożonego obowiązku wykonania muru oporowego zabezpieczającego nasyp ziemny przy granicy działek. Reasumując – zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a skarga na nią jako pozbawiona podstaw prawnych podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz.270).