II SA/Lu 255/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (spr.), Sędzia NSA Witold Falczyński, Jerzy Drwal asesor WSA, Protokolant stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2004 r sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty z dnia [...]. Nr [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz K. K. 10 (dziesięć) złotych tytułem kosztów postępowania ; III. orzeka, że decyzje wymienione w punkcie I. nie mogą być wykonane do czasu uprawomocnienia się wyroku. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania K.K., zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 28, 35 ust. 4, art. 80 ust. 1 pkt 2 i 81 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./, utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] listopada 2002 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielająca D.T. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z przyłączami: energetycznym przebiegającym przez działkę nr [...], wodociągowym i kanalizacji sanitarnej na działkach nr nr [...] i [...] położonych w J.S., gmina U. Organ odwoławczy przytoczył następujące motywy rozstrzygnięcia: Z dokumentacji zawartej w aktach sprawy wynika, że inwestor przedłożył dokumenty wymagane prawem. Planowana inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy z dnia 23 września 1990 r. ze zmianami. Planowana inwestycja zlokalizowana została w terenie oznaczonym symbolem C 63 MR, który zgodnie z ustaleniami planu przeznaczony został pod budownictwo zagrodowe z dopuszczeniem realizacji zabudowy jednorodzinnej. Decyzja o pozwoleniu na budowę budynku zgodna jest również z wymaganiami decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Wniosek o pozwolenie na budowę inwestor złożył w terminie ważności powyższej decyzji oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedłożony projekt budowlany odpowiada wymogom rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego i wykonany został przez projektantów legitymujących się odpowiednimi uprawnieniami. Lokalizacja projektowanego budynku nie narusza przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odniesieniu do zarzutów odwołania organ administracji stwierdził, że postępowanie w sprawie założenia księgi wieczystej nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej pozwolenia na budowę. Kwestia nasadzeń drzew nie podlega reglamentacji prawa budowlanego i nie może być oceniana przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 4 – Prawa budowlanego, brak było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę /art. 35 ust. 4 cyt. ustawy/. K.K. w skardze do sądu administracyjnego, zarzucając naruszenie prawa, wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż udzielono pozwolenia na budowę bez dokładnego sprawdzenia prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a nadto nie udostępniono skarżącej informacji o lokalizacji obiektu. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w motywach zaskarżonej decyzji. Nadto wyjaśniono, iż akt notarialny, którym inwestor wylegitymował się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie został wzruszony. Kwestia legalności nabycia przez D. T. nieruchomości przeznaczonej pod inwestycję może być rozstrzygnięta przez sąd powszechny na wniosek zainteresowanych stron. Rozpatrując skargę Sąd zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji są niezgodne z prawem, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę może być wszczęte tylko na wniosek /art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego/, który określa przedmiot postępowania zarówno co do rodzaju inwestycji, jak i miejsca jej realizacji. D.T., na wniosek którego wszczęto postępowanie w sprawie niniejszej, domagał się wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z przyłączami na działce nr [...] w J.S. Określony przez wnioskodawcę przedmiot postępowania obligował organ administracji do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w ramach żądania określonego we wniosku. Jak wynika z decyzji organu I instancji oraz utrzymującej ją w mocy decyzji zaskarżonej, pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego z przyłączami obejmuje, poza działką nr [...] wskazaną jako miejsce realizacji inwestycji, także działki nr [...] i [...], których wnioskodawca nie wskazał jako miejsca realizacji inwestycji. Niewątpliwe więc jest, że rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło z przekroczeniem zakresu wniosku o pozwolenie na budowę, co w świetle art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego jest niedopuszczalne. Przedmiotowa inwestycja wymagała ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu /art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym – Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./. Wylegitymowanie się przez inwestora taką decyzją warunkuje udzielenie pozwolenia na budowę /art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego/. Złożona przez D. T. decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, określając miejsce inwestycji, wskazuje działkę nr [...]. Nie obejmuje natomiast działek oznaczonych numerami [...] i [...]. Zatem decyzja w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, którą wylegitymował się inwestor nie mogła stanowić podstawy do udzielenia pozwolenia na budowę na działkach nr nr [...] i [...]. Nadto w myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 lit.b Prawa budowlanego, właściwy organ, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta z mocy art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. W rozpatrywanej sprawie projekt zagospodarowania terenu obejmuje, poza działką nr [...], również działki nr nr [...] i [...]. Natomiast decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczy tylko działki nr [...]. Zachodzi więc oczywista niezgodność w tym zakresie i przesądza o naruszeniu powołanych powyżej przepisów prawa. W myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego inwestor zobowiązany jest wykazać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W świetle dowodów zgromadzonych w aktach sprawy nie budzi wątpliwości, że D. T. wylegitymował się tym prawem w odniesieniu do działek nr [...] i [...]. Przedstawił bowiem tytuł własności do działki nr [...] oraz zgodę właściciela działki nr [...] na wykonanie przyłączy. Natomiast nie wylegitymował się tym prawem w odniesieniu do działki nr [...]. Złożone do akt oświadczenie A.W. dotyczy działki nr [...]. Nawet jeśli wskazanie tej działki jest wynikiem oczywistej omyłki, to jej wyeliminowanie winno nastąpić w toku postępowania. Bez uczynienia tego nie można uznać, że inwestor wylegitymował się prawem do dysponowania na cele budowlane działką nr [...]. Fakt, iż D. T. jest współwłaścicielem tej działki, wobec braku zgody drugiego współwłaściciela /A. W./, nie może stanowić podstawy do oceny, że inwestor, w odniesieniu do tej działki, legitymował się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego. Zarzuty skarżącej dotyczące uprawnień inwestora do działki nr [...] i możliwości dysponowania nią na cele budowlane, pozbawione są podstaw. D. T. jest właścicielem tej działki na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego, co uprawnia go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane /art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego/. Jeśli skarżąca kwestionuje uprawnienia D. T. do działki nr [...], realizacji swoich roszczeń może dochodzić przed sądem powszechnym. Nietrafność tego zarzutu nie czyni jednak skargi niezasadną ze względu na inne, wskazane powyżej, naruszenie przepisów prawa, które sąd zobowiązany był wziąć pod rozwagę niezależnie od zarzutów skargi /art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. Wskazane naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit.a w związku z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 152 tej ustawy, wobec uwzględnienia skargi, Sąd orzekł, że decyzje będące przedmiotem zaskarżenia, nie podlegają wykonaniu. O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 200 cyt. ustawy. Wyrok powyższy oznacza, iż po jego uprawomocnieniu się, organ I instancji ponownie rozpatrzy sprawę przy uwzględnieniu ocen i wskazań powyżej wyrażonych. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.