II SA/Lu 257/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2005 na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Cz. K. na decyzję Wójta Gminy T. z dnia 19 kwietnia 2002 Nr IPK.7331-4/2002 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, w zakresie formalnoprawnej dopuszczalności skargi p o s t a n a w i a odrzucić skargę. II SA / Lu 257 / 05 UZASADNIENIE Cz. K. wystąpił na drogę postępowania sądowoadministracyjnego ze skargą na pierwszoinstancyjną decyzję Wójta Gminy T. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu, opisaną w sentencji. W odpowiedzi na skargę organ administracji wnosił o jej odrzucenie, wskazując na okoliczność, iż w dacie podejmowania kwestionowanej decyzji skarżący nie był właścicielem nieruchomości sąsiadującej z terenem objętym planowanym zamierzeniem budowlanym, gdy nadto co do zasady decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie narusza prawa własności i nie rodzi praw do terenu. Zaskarżona decyzja stała się ostateczną i prawomocną, a zatem jej zmiana bądź uchylenie może podlegać rozważeniu jedynie w toku realizowania nadzwyczajnych trybów postępowania w administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, w zaistniałej sytuacji proceduralnej zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść formalnoprawnie skutecznie po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, stanowionych dla postępowania przed organami administracji. W sprawie niniejszej, jak to wynika z przedstawionych akt administracyjnego procedowania, od decyzji organu pierwszej instancji nie było wniesione odwołanie, a w konsekwencji nie podlegał realizacji ustawowo przewidziany tok drugoinstancyjnego postępowania administracyjnego. W tych okolicznościach, skarga Cz. K. podlega jurydycznej kwalifikacji, jako niedopuszczalna, w rozumieniu hipotezy art. 58 § 1 pkt 6 przywołanej na wstępie rozważań ustawy. Z tych względów na mocy dyspozycji wskazanego unormowania art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak na wstępie.