II SA/Lu 259/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca),, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lipca 2013 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. oddala skargę; II. przyznaje [...] M. N. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), należnego podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia ....Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania S. J. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia ... Wskazaną decyzją organ I instancji na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 3 ustawy – Prawo budowlane nakazał S. J. rozbiórkę rozbudowanej części budynku szopogarażu (wiaty), zlokalizowanego na działce nr ... w miejscowości B. gmina D. K., poprzez rozbiórkę: - całości konstrukcji dachu szopogarażu wraz z jego pokryciem; - muru stanowiącego wypełnienie wschodniego szczytu szopogarażu do wysokości pokrycia dachowego przyległego garażu; - 4 słupów żelbetowych o przekroju 40 cm x 40 cm wraz ze stopami pod tymi słupami, usytuowanych w licu ściany zewnętrznej budynku kurnika i garażu oraz 3 słupów żelbetowych o przekroju 40 cm x 40 cm wraz ze stopami pod tymi słupami, usytuowanych wewnątrz szopogarażu. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że podczas oględzin w dniu 26 sierpnia 2011r. stwierdzono, że na działce nr ... w miejscowości B. gmina D. K. znajduje się budynek szopogarażu (wiata) o wymiarach 6,60 m x 12,49 m i maksymalnej wysokości 4,13 m. Wiata stanowi środkowy segment zabudowań o różnym przeznaczeniu (kurnik, szopogaraż i garaż), składa się ze słupów żelbetowych o przekroju 40 cm x 40 cm, usytuowanych w dwóch rzędach - od strony południowej 5 i wewnątrz 3. Od strony działki nr ... wiata posiada ścianę pełną, usztywnioną czterema słupami żelbetowymi o mniejszym przekroju. Poprzeczne ściany wiaty są ścianami wspólnymi z sąsiednim obiektem inwentarskim i garażem, przy czym ściany te są wydłużone do narożnych słupków usztywniających ścianę podłużną usytuowaną od strony działki nr ... Konstrukcja dachu jest dwuspadowa i opiera się na słupach i ścianie podłużnej od strony działki nr ..., połacie dachu są niesymetryczne - połać o większej powierzchni posiada spadek w kierunku działki nr ..., zaś od strony działki nr ... jest wysunięta poza zewnętrzne lico słupów na długość 1,55 m. Przestrzeń dachu od środkowych słupów do ściany podłużnej od strony działki nr ... nie jest pokryta blachą. Krokwie od strony działki sąsiedniej nr ... wysunięte są na długość ok. 40 cm poza lico ściany. Organ ustalił, że wiata (szopogaraż) została zrealizowana przez S. J. w latach 1980-1990, a następnie na przełomie 2009–2010r, po zawaleniu się konstrukcji dachu i zniszczeniu części słupów, rozpoczęto odbudowę zniszczonej części. Zrealizowano w części środkowej 7 słupów żelbetowych o przekroju 40 cm x 40 cm, wyższych niż poprzednie, co zwiększyło kubaturę obiektu oraz wykonano nową więźbę dachową wraz z częścią pokrycia dachowego i wypełnienie wschodniego szczytu wiaty murem od pokrycia dachowego przyległego garażu do pokrycia dachowego wiaty, co pozwala zakwalifikować zrealizowane roboty jako rozbudowę. Rozbudowa ta została wykonana bez pozwolenia na budowę i nie została zakończona. Organ wskazał, że w sprawie budowy wiaty (szopogarażu) wydana została odrębna decyzja z dnia 8 maja 2012r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane, natomiast niniejszym postępowaniem objęto wyłącznie roboty rozpoczęte na przełomie 2009-2010 roku tj. roboty polegające na wykonaniu nowej konstrukcji słupowej oraz nowej konstrukcji dachu, stanowiące rozbudowę wiaty ze względu na zwiększenie jej kubatury. Postanowieniem z dnia 9 maja 2012r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, organ I instancji wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w zakreślonym terminie wskazanej dokumentacji. W związku z tym, że inwestor dokumentacji tej nie przedstawił, należało na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 ww. ustawy nakazać rozbiórkę zrealizowanej samowolnie konstrukcji słupowej i dachu wiaty. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł P. S., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że inwestor "w złośliwy sposób ignoruje decyzje i odgraża się, że nigdy budynków nie będzie rozbierać, a wszelkie odnośne decyzje będzie lekceważył", dlatego skarżący – jako właściciel nieruchomości sąsiedniej – wnosi o "przyspieszenie i wyznaczenie dokładnego terminu wykonania wymienionych rozbiórek danych budynków i kotłowni". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Zarzuty skargi i żądanie skarżącego wskazania przez organ w zaskarżonej decyzji dokładnego terminu wykonania nałożonego na inwestora nakazu rozbiórki nie zasługują na uwzględnienie. Przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej ustawą, będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji, nie przewiduje bowiem określenia terminu wykonania nakazu rozbiórki – wydanie przez organ orzeczenia w tym zakresie stanowiłoby przesłankę nieważności przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 kpa (por. wyrok WSA z dnia 5 sierpnia 2010r., IV SA/Po 140/10, wyrok WSA z dnia 27 lutego 2009r., II SA/Gd 968/08). Określenie przez organ terminu wykonania nałożonego obowiązku konieczne jest natomiast w postanowieniu poprzedzającym wydanie decyzji na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy, tj. gdy organ nakazuje przedstawienie określonych dokumentów na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy. Niewykonanie w zakreślonym terminie tego obowiązku skutkuje następnie wydaniem decyzji na podstawie art. 48 ust. 1, co wynika wprost z art. 48 ust. 4. Nakaz rozbiórki orzeczony decyzją ostateczną powinien być wykonany niezwłocznie – w przeciwnym razie organ ma prawo wszcząć postępowanie egzekucyjne. W niniejszej sprawie organ stwierdzając, że inwestor S. J. zrealizował bez pozwolenia rozbudowę wiaty - postanowieniem z dnia 9 maja 2012r. wydanym na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy w celu legalizacji tych robót - zasadnie zobowiązał inwestora S. J. do przedłożenia w zakreślonym terminie wymaganych w tym przepisie dokumentów tj. ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czterech egzemplarzy projektu budowlanego rozbudowy budynku sporządzonego przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane oraz zaświadczenia osoby sporządzającej projekt budowlany o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnego na dzień sporządzenia projektu budowlanego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec nieprzedstawienia tych dokumentów organ zobowiązany był wydać następnie decyzję na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy nakazującą rozbiórkę zrealizowanej samowolnie rozbudowy wiaty tj. jej dachu, muru stanowiącego wypełnienie wschodniego szczytu wiaty do wysokości pokrycia dachowego przyległego garażu oraz 7 słupów żelbetowych usytuowanych wewnątrz wiaty. Skarga nie może być zatem uwzględniona z powodów w niej wskazanych. Sąd nie stwierdził jednocześnie innych naruszeń prawa, które rozpoznając sprawę ma obowiązek uwzględniać z urzędu zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a, uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji. Z tych względów stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza i skarga na nią podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.