II SA/Lu 260/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek ( sprawozdawca ),, Sędzia WSA (del) Dorota Chobian, Protokolant Referent – stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2005 r. sprawy ze skargi R. Ł. i P. M. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...]., Nr [...] wydaną na podstawie art. 138§1kpt.1 kpa działający z upoważnienia Wojewody Zastępca Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego po rozpoznaniu odwołania W. i S. Z., R. Ł. i D. P. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] z wieżą, kontenerem i ogrodzeniem na działce nr ewid. 158 położonej w D. – T., gm. D.. Postępowanie zostało wszczęte na wniosek inwestora z dnia 17 czerwca 2004 r. W dniu [...] znak: [...] Starosta wydał decyzję o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę ze względu na sprzeczność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewody , który w dniu 15 października 2004r. uchylił ją i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżona decyzja została wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy. W ocenie organu odwoławczego projekt nie narusza ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego ani przepisów techniczno-budowlanych. W planie zagospodarowania przestrzennego gminy D. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia [...]. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 67, poz.1826 z dnia 20 maja 2003r.) teren działki nr ewid. 158 oznaczony został symbolem P. Jest to teren przemysłu, składów i baz z podstawowym przeznaczeniem na zakłady przemysłowe, zakłady przetwórstwa rolno-spożywczego, bazy i zaplecza techniczne budownictwa oraz składy, magazyny i hurtownie dla obsługi jednostek produkcyjnych i handlowych itp. Stacja telefonii komórkowej jest inwestycją infrastruktury techniczno – telekomunikacyjnej, której plan nie zabrania. W pkt.6 ustaleń szczegółowych dla terenu o symbolu P dopuszcza się wprost lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej pod warunkiem, że będą one uzupełniać lub wzbogacać przeznaczenie podstawowe. Organ podkreślił, że przede wszystkim §2pkt.3 ustaleń ogólnych planu przewiduje możliwość budowy na każdym terenie objętym planem nie przedstawionych na rysunkach planu obiektów i sieci infrastruktury, w tym telekomunikacyjnej, służących bezpośredniej obsłudze, o ile lokalizacja tych obiektów nie będzie kolidowała z podstawowym przeznaczeniem tych terenów. Obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego zakazuje jedynie na terenie P budowy obiektów mieszczących w sobie funkcję mieszkalną oraz obiektów szczególnie uciążliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, dopuszcza natomiast budowę obiektów mogących pogorszyć stan środowiska. Organ administracyjny wyjaśnił, że przepisy aktualnie obowiązującej ustawy - Prawo ochrony środowiska z dnia 27 kwietnia 2001r. (Dz.U. z 2001r., Nr 62, poz.627 ze zm.) nie definiują pojęć "inwestycja szczególnie uciążliwa dla ludzi i środowiska" oraz "inwestycja mogąca pogorszyć stan środowiska," dlatego w sprawie zastosowanie ma rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie uciążliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań...(Dz.U. z 1998r., Nr 93, poz.589), wydane na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy o ochronie środowiska. W świetle tego rozporządzenia budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją mogącą pogorszyć stan środowiska (§2pkt.8 lit.k), a nie inwestycją szczególnie uciążliwą dla środowiska, a więc jej lokalizacja na terenie oznaczonym symbolem P nie jest zabroniona w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego. Nie można natomiast zakwalifikować projektowanej inwestycji do inwestycji szczególnie uciążliwych dla środowiska tylko z tego powodu, że w decyzji organ I instancji określił obszar oddziaływania obiektu wskazując na szereg działek, a nie tylko na działkę nr 158. Starosta określił bowiem ten obszar dowolnie i wyłącznie w celu ustalenia stron postępowania. Natomiast zakres obszaru oddziaływania obiektu nie wynika z żadnych przepisów, ani też z raportu o oddziaływaniu na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] Nr [...], uzgodnionego wraz z projektem budowlanym decyzją Wojewody z dnia [...]., znak: [...]. Ponadto, zgodnie z tym raportem, w obszarach dostępnych dla ludzi nie występują pola elektromagnetyczne o mocy większej od dopuszczalnej określonej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003r., Nr 192, poz.1883) w wysokości 0,1 W/m2. Pola o podanej gęstości emitowane przez urządzenia nadawcze stacji zgodnie z projektem wystąpią w zasięgu do ok. 19,8m przed antenami sektorowymi, na wysokości ponad 48,9-50,1m i w zasięgu max do 28,5m przed antenami parabolicznymi, na wysokości 44,2-47,3m nad poziomem terenu tj. w wolnej przestrzeni. W rozumieniu przepisów o ochronie środowiska są to miejsca niedostępne dla ludzi, dla których nie ustalono standardów jakości środowiska, w związku z tym nie występuje konieczność tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Organ stwierdził ponadto, że wyżej wskazane pola nie wykroczą na podanych wysokościach swoim zasięgiem w kierunkach południowym, wschodnim i zachodnim poza działkę nr 158. Jedynie w kierunku północnym obejmą zasięgiem działkę nr 1570 (drogę do pól) i 156/2 należącą do D. P. na odległość mniejszą niż 10 m, jednak wyłącznie na wskazanych wysokościach. Inwestycja nie ograniczy zatem możliwości wykorzystania tej działki w celach inwestycyjnych, zgodnie z jej przeznaczeniem. Pola elektromagnetyczne nie obejmą natomiast działek nr ewid. 146 oddzielonej od działki nr 158 drogą (działką nr 103), należącej do skarżących S.i W. Z. i nr 155/3, należącej do R. Ł.. Ponadto, zdaniem organu, projektowana inwestycja na działce nr 158, zajmująca powierzchnię 168m2 nie uniemożliwi zagospodarowania tej działki zgodnie z podstawowym jej przeznaczeniem, a zatem nie narusza pkt.7 ustaleń szczegółowych planu. Organ stwierdził również, że w toku postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie podlega jego ocenie bezpieczeństwo w trakcie budowy masztu i związane z nią ryzyko katastrofy budowlanej. Okoliczność ta nie jest również uwzględniana przy ustalania obszaru oddziaływania obiektu. Organ wyjaśnił, że w aktach sprawy znajduje się ocena bezpieczeństwa w trakcie realizacji inwestycji, sporządzona przez [...] zgodnie z art.21 ustawy - Prawo budowlane, będąca częścią projektu budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego, projekt nie narusza również przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska, jak też rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r., Nr 75, poz.690) W szczególności w czerwcu 2004r. zostało przeprowadzone postępowanie w sprawie udziału społeczeństwa w postępowaniu zgodnie z art.32ustawy o ochronie środowiska, zaś projekt i raport oddziaływania na środowisko uzyskały wymagane ustawą uzgodnienia. Organ podkreślił, że w świetle obowiązujących przepisów nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na emisję przed wydaniem decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Uzyskanie takiego pozwolenia wymagane jest dopiero na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Ponadto zgodnie z prawem ochrony środowiska (art.147) jednostki organizacyjne stosujące urządzenia wytwarzające promieniowanie szkodliwe, są zobowiązane do przeprowadzenia wstępnych pomiarów natężeń promieniowania oraz do prowadzenia okresowych pomiarów wielkości emisji, co powinno gwarantować bezpieczeństwo użytkowania urządzeń. Organ ustalił, że nie zostały ponadto naruszone §12, 14 i 204ust.5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Kontener zaprojektowany został bowiem w odległości 5,5m od granicy z działką sąsiednią nr 157, co spełnia wymagania przepisów. Odległość 2,5m to odległość od ogrodzenia, ale w obrębie działki nr 158. Ogrodzenie to zabezpiecza jedynie stację, wygradzając część terenu z działki, nie stanowi jednak granicy działki budowlanej. Organ stwierdził również, że projekt nie uniemożliwia dojazdu do działki nr 157, Przepisy §14 warunków technicznych mówią o konieczności zapewnienia dojazdu do działki budowlanej, jeśli działka nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. W sprawie działką budowlaną jest działka nr 158, która przylega do dróg ogólnodostępnych tj. działki nr 103 i 157, nie ma więc znaczenia, że działka nr 157 ma szerokość 2,5m, ponieważ dojazd do stacji może się odbywać po działce nr 158. W świetle powyższego z uwagi na oddalenie masztu od działki nr 103, wynoszącej ponad 30m, nie można również uznać, że naruszone zostały przepisy §204 ust.5 warunków technicznych i wystąpi zagrożenie bezpieczeństwa dla użytkowników drogi gminnej na działce Nr 103. Skargę do sądu administracyjnego wnieśli R. Ł. i P. M. domagając się uchylenia powyższej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatowego Skarżący podnieśli w szczególności, że zatwierdzona przez organy inwestycja sprzeczna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż nie mieści się w ramach głównego przeznaczenia działki, lecz ma charakter uzupełniający. W ocenie skarżących inwestycja należy do inwestycji szczególnie uciążliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, gdyż obejmuje znaczny teren, stanowiący obszar oddziaływania obiektu, tj. działki nr 158, 160/4, 160/3,157,156/2,103,147,146. Obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego w pkt. 1 zakazuje lokalizacji obiektów szczególnie uciążliwych dla środowiska i zdrowia ludzi na działce nr 158. Ponadto, wbrew stanowisku organu oddziaływanie inwestycji na działki nr 103, 157 (drogi gminne) jest szkodliwe dla osób codziennie przemieszczających się po nich. W projekcie nie przewidziano przy tym dla działki nr 158 terenu zieleni izolującej zgodnie z pkt.2 Wypisu Ustaleń Planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący zarzucili, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska, gdyż w sprawie nie przeprowadzono postępowania w sprawie oddziaływania inwestycji na środowisko (art.40ust.1pkt.1) Rażąco naruszono przy tym art.52ust.1pkt.3, 4 i 5 tej ustawy, gdyż w raporcie oddziaływania na środowisko nie wskazano wariantów przedsięwzięcia najkorzystniejszego dla środowiska, zaś organ nie ustosunkował się do oświadczenia przedstawicieli [...] -u złożonego na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2004r., że na terenie gminy są inne możliwe miejsca lokalizacji stacji bazowej [...]. Raport oddziaływania na środowisko nie zawiera ponadto informacji o zagrożeniu w razie awarii wieży, np. jej upadku czy nagłego wzrostu napięcia prądu. Skarżący podnieśli, że inwestycja narusza ponadto przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz.690) Ich zdaniem odległość kontenera technicznego od granicy działki jest niezgodna z §12ust.1, gdyż wynosi 2,5m, a powinna wynosić 3m dla ścian bez otworów okiennych. Ponadto nawet, gdyby odległość 2,5m mierzyć – zgodnie ze stanowiskiem Wojewody - od ogrodzenia, a nie od granicy działki, to również i taka lokalizacja kontenera jest niezgodna z obowiązującymi przepisami, gdyż uniemożliwia zabudowanie pozostałej części działki nr 158 zgodnie z przeznaczeniem głównym przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a także utrudnia jej podział. Poza tym projektowane usytuowanie stacji uniemożliwi zachowanie prawidłowej szerokości drogi dojazdowej, która zgodnie z §14ust.1 rozporządzenia powinna wynosić min. 3m. Skoro szerokość prowadzącej do stacji drogi dojazdowej wynosi 2,5m i zgodnie ze stanowiskiem Wojewody dojazd może odbywać się przez część działki nr 158, to projekt inwestycji powinien wyraźnie przewidywać przebieg tej drogi. W tej sytuacji wybudowanie ogrodzenia stacji bazowej w linii działki i drogi uniemożliwi wykonanie prawidłowej szerokości drogi dojazdowej dla pozostałej części działki nr 158 oraz uniemożliwi przejazd ciężkiego transportu rolniczego. Poza tym projekt przewiduje, że brama wjazdowa stacji będzie się otwierać na zewnątrz, co narusza przepis §42 ust.1 rozporządzenia oraz art.204 ust.5, stanowiących, że wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego (droga gminna, działka nr 103) nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. Skarżący podnieśli również, że P. M. został pozbawiony możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym, co potwierdził Wojewoda w piśmie z dnia 14 grudnia 2004r. P. M. został bowiem uznany za stronę dopiero w dniu 22 listopada 2004r. (data doręczenia decyzji Starosty Powiatowego z dnia 17 listopada 2004r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej) W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ ponadto wyjaśnił, że wbrew zarzutom skargi P. M. brał udział w postępowaniu, gdyż została mu doręczona decyzja organu I instancji z dnia 17 listopada 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 ust1i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem, oceniając czy w toku postępowania organ nie naruszył przepisów postępowania i czy zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. Skarga nie jest zasadna. W świetle art. 35 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003r.,Nr 207, poz.2016 ze zm.) w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organ administracyjny sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przepisami techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz uprawnienia budowlane osoby sporządzającej projekt. (ust. 1) Zgodnie z art.32 ust.4 ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaś z wnioskiem w tej sprawie wystąpił w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami). W razie spełnienia powyższych wymagań właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. ( art.35 ust.4). W sprawie zachodzą przesłanki zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia W szczególności stwierdzić należy, że inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Dzierzkowice, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia [...]. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 67, poz.1826 z dnia 20 maja 2003r.) Inwestor przedłożył wymagane opinie i uzgodnienia oraz złożył wraz z wnioskiem oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt został sporządzony przez inżyniera architektury M. P. posiadającego uprawnienia do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w specjalności architektonicznej. Wbrew zarzutom skargi inwestycja nie narusza przepisów techniczno- budowlanych, w szczególności zaś §13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002r., Nr 75, poz.690 ze zm.) Przepis ten w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowi, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczony i na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń – co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: wysokość przesłaniania (dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m) oraz 35 m (dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35m). Przepis ten dopuszcza jednak sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna.(ust.3) W zabudowie śródmiejskiej odległości te mogą być jednak zmniejszone nie więcej niż o połowę. (ust.4) Powoływane przez skarżącą postanowienie §13ust.3, iż odległość ta mierzona od przesłanianych okien pomieszczeń mieszkalnych w budynkach wielorodzinnych i pomieszczeń przeznaczonych do zbiorowego pobytu dzieci nie może być mniejsza niż 20m nie jest już aktualne, gdyż z dniem 26 maja 2004r. zostało uchylone na podstawie §1pkt.8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 109, poz.1156). Podkreślić jednakże należy, że przepis ten zarówno w poprzednim, jak i aktualnie obowiązującym brzmieniu w istocie określa nie tyle odległości pomiędzy projektowanym budynkiem a budynkiem istniejącym na sąsiedniej nieruchomości, lecz wzajemne usytuowanie tych budynków względem siebie, które – w świetle powołanego przepisu - zagwarantuje naturalne ich oświetlenie. Nie zawsze bowiem przy zachowaniu tej samej odległości pomiędzy budynkami ich nasłonecznienie będzie takie samo. Ocena czy nie zachodzi naruszenie §13 rozporządzenia może być dokonana tylko w stosunku do istniejących budynków. Z tego względu organ administracyjny w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę badając zgodność projektowanej inwestycji z §13 powołanego rozporządzenia nie ma obowiązku odnoszenia się do przyszłych budynków, których usytuowanie na sąsiednich działkach nie jest jeszcze znane. Zgodzić się przy tym należy ze stanowiskiem organu administracyjnego, że ze względu na usytuowanie projektowanego przez SM [...] budynku (przesłaniającego) od strony wschodniej względem działek skarżącej budynki (przesłaniane) zrealizowane na tych działkach w przyszłości nie będą zacieniane. Z przedstawionej przez inwestora analizy zabudowy działek sąsiednich wynika ponadto, że możliwa jest ich zabudowa działek skarżącej domem wielorodzinnym z zachowaniem warunków techniczno – budowlanych, w tym dotyczących zachowania odległości od granicy i nasłonecznienia, a więc przedmiotowa inwestycja nie narusza słusznego interesu osób trzecich, o którym mowa w art.5ust.1 pkt.9 ustawy- Prawo budowlane. Odległości projektowanego budynku od granic z działkami sąsiednimi reguluje §12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowiącym że powinny one wynosić: 4m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej działki i 3m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Projektowany przez SM [...] budynek wielorodzinny na działce nr 15 przy ul. M. w L. zachowuje te odległości w stosunku do działek skarżącej, a więc nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Wbrew zarzutom skargi skarżąca miała zapewniony udział w postępowaniu, a więc miała prawo przeglądania akt, składania oświadczeń i wniosków dowodowych. Z powyższych względów Sąd stwierdzając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie oddalił ja na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270)