II SA/Lu 263/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz,, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 października 2006 r. sprawy ze skargi A. U. i R. U. na decyzję Wojewody z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę. Starosta Powiatu decyzją z dnia [...] po rozpatrzeniu wniosku inwestora K. i M. małż S., zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę budynku usługowego usytuowanego na działce o nr [...] w miejscowości H. w granicy działki o nr ewid. [...] Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli R. i A. małż. U., właściciele działki nr [...]. Decyzji zarzucili naruszenie § 12 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz obrazę przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto wskazali, że nie brali udziału w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] oraz, że projektowany budynek w obecnym stanie znacznie pogarsza walory użytkowe ich działki i ograniczy możliwości zabudowy działki. Wojewoda decyzją z dnia 12 stycznia 2006 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, iż zatwierdzony projekt budowlany i projekt zagospodarowania działki w pełni uwzględniają wymagania zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, inwestor wykazał się prawem do dysponowania gruntem na cele budowlane, zaś projekt budowlany spełnia wymagania wynikające z przepisów dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Ponadto podał, że usytuowanie budynku związane jest z rozmiarami działki inwestora, co jednak nie narusza obowiązujących przepisów tj. § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...) i nie utrudni zabudowy ani sposobu korzystania przez skarżących z ich działki. Organ odwoławczy wskazał również, że gmina H. posiada ważny plan zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu, który stanowi podstawę do podejmowania decyzji o pozwoleniu na budowę, w związku z czym nie było prowadzone żadne postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wobec tego nieuzasadniony jest zarzut strony o wyłączeniu ich z udziału w tym postępowaniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie R. i A. małż. U. podnieśli, iż budowa w granicy działki uniemożliwi im w przyszłości zabudowę ich własnej nieruchomości, tym samym zaskarżone decyzje naruszają ich prawa. Powtórzyli również zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub decyzji obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła zostać uwzględniona. Nie ulega wątpliwości, że skarżący R. i A. małż U. są stroną postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę z uwagi na to, że są właścicielami nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu - art. 28 § 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.). W związku z tym mogą dochodzić obrony swych praw i interesów, jednak obrona ta może być oparta wyłącznie na naruszeniu obowiązujących przepisów prawa. Jak wynika z ustaleń powołanych w zaskarżonej decyzji oraz z załączonego do projektu budowlanego projektu zagospodarowania działki, budynek zaprojektowano na rzucie prostokątnym o wymiarach 6,80x11,00 m z elewacją frontową w kierunku miejscowego rynku. Budynek zlokalizowano w odległości 1,50 m od południowej krawędzi działki, 2,00 m od granicy zachodniej, 12,20 od granicy północnej oraz ze ścianą oddzielenia przeciwpożarowego na granicy wschodniej. Zgonie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm.) budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy (pkt 1) lub 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (pkt 2). Jednak jak stanowi § 12 ust. 3 pkt 2 sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 , dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli nie jest możliwe zachowanie wskazanych odległości, ze względu na rozmiary działki. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ prawidłowo ustalił przesłanki zastosowania wskazanych przepisów, a zarzut skarżących naruszenia powyższych przepisów nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący podnoszą, że takie usytuowanie budynku jest możliwe tylko w sytuacji istnienia już zabudowy lub trwania procesu budowlanego na działce sąsiedniej. Tymczasem na ich działce żadna z tych okoliczności nie zachodzi. W odniesieniu do tych zarzutów stwierdzić należy, że skarżący źle zinterpretowali treść przepisów rozporządzenia, gdyż przepisy te nie uzależniają możliwości usytuowania budynku na granicy działki od istnienia zabudowy na działce sąsiedniej. Wydaje się, że skarżący oparli się w skardze o treść przepis § 12 ust. 4 pkt 2, który nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Przepis powyższy stanowi, że jeżeli na sąsiedniej działce istnieje budynek bezpośrednio przy granicy działki lub wydano pozwolenie na jego budowę to bez względu na rozmiar działki strony przeciwnej istnieje możliwość zabudowy na takich samych warunkach lokalizacyjnych tj. przy granicy działki. Nawet gdyby zgodzić się z wywodami skarżącego, iż zabudowa działki inwestorów, przylegającej do jego działki, może spowodować określone uciążliwości, to jednak okoliczność ta, sama przez się, nie może prowadzić do oceny, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa. Uciążliwości te bowiem mogą dotyczyć co najwyżej sfery faktów, a nie naruszenia interesu prawnego skarżącego. Jedynie bowiem wykazanie naruszenia konkretnego przepisu prawa, a także warunków technicznych mogłoby prowadzić do podważenia zaskarżonej decyzji, zaś do takiej oceny, w świetle poczynionych w sprawie ustaleń, brak jest uzasadnionych podstaw. Wyjaśnienia wymaga, iż w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega również badanie, czy dochodzi, względnie czy może dojść, do naruszenia interesu osób trzecich, a więc i interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (patrz: wyrok NSA z dnia 18.02. 1999 r. sygn. akt IV SA 244/97, LEX nr 46644). Także w tym zakresie, mimo odmiennych twierdzeń i wywodów skargi, nie można dopatrzeć się wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Chybione są również zarzuty związane z faktem naruszenia przepisów postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, iż organy administracji publicznej zapewniły skarżącym czynny udział w postępowaniu, oraz w sposób wyczerpujący i zgodny z przepisami prawa zgromadziły materiał dowodowy w oparciu o który wydały zaskarżoną decyzję. Zarzut prowadzenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy bez udziału skarżących również należy uznać za chybiony. Postępowanie takie w stosunku do przedmiotowej inwestycji nie było prowadzone z uwagi na fakt posiadania przez gminę ważnego planu zagospodarowania przestrzennego, który to akt stanowi podstawę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazania wymaga, że wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone postanowieniem Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków uzgadniającym budowę inwestycji na działce nr [...]. W opinii powyższego organu przedmiotowa inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy i nie narusza historycznego układu urbanistycznego podlegającego ochronie. Mając zatem na względzie wszystkie powyższe okoliczności i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w wyroku.