II SA/Lu 264/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.B na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 i 14 kwietnia 2011 r. skarżący J. B. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie 5 odpisów skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Termin do uczynienia zadość powyższym obowiązkom upłynął w dniu 28 kwietnia 2011 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu zarówno wpis od skargi nie został uiszczony, jak i nie uzupełniono braków, do których skarżący został wezwany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl bowiem przepisu art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa", sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata sądowa. Opłatą sądową jest między innymi wpis od skargi (art. 212 § 1 ustawy. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu (art. 220 § 3 ustawy). Z kolei art. 58 § 1 pkt 3 ustawy stanowi, że skarga podlega odrzuceniu również w sytuacji, w której nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Skarżący została prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełnienia jej braku formalnego, w tym został pouczony o konsekwencjach niedopełnienia powyższych obowiązków. W wyznaczonym terminie nie uiścił jednak wymaganego wpisu ani nie złożył odpisów skargi. Niewykonanie tych obowiązków przez skarżącego zobowiązywało Sąd do odrzucenia złożonej przez niego skargi. Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy, orzeczono jak w postanowieniu.