II SA/Lu 265/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Asesor WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Anna Chmielewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lipca 2006 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] - wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa - Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] Nr [...] nakazującą S. K. dokonanie rozbiórki samowolnie budowanego budynku gospodarczego o wym. 8,0 m x 5,0 m. W uzasadnieniu decyzji organ wojewódzki stwierdził, że przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie dowodowe wykazało jednoznacznie, iż na działce Nr 44 położonej w miejscowości Zastawki jest budowany – bez wymaganego pozwolenia na budowę – murowany budynek gospodarczy. Według dokonanego w Starostwie Powiatowym zgłoszenia, zamiar budowy dotyczył budynku gospodarczego o wymiarach 4,80 x 7,20 m, w odległości 3 m od granicy sąsiedniej działki nr 43. Tymczasem przeprowadzone w dniach 28 września 2004 r. i 15 listopada 2005 r. oględziny wykazały, iż S. K. odstąpił od ustaleń i warunków podanych w zgłoszeniu. Stwierdzono bowiem, że posadowiony na fundamencie budynek o wymiarach 8,0 m x 5,0 m, zlokalizowany jest w odległości 1,7 m od granicy z działką Nr 43 . Ustalono ponadto, że w ramach dotychczasowych prac budowlanych wykonano ściany o grubości 25 cm wymurowane z belitu i strop typu TERIVA. Nad stropem wybudowano ścianę kolankową o wysokości 80 cm oraz komin z cegły ceramicznej. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, roboty budowlane można prowadzić na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Dotyczy to budynków o pow. zabudowy ponad 35 m2 i rozpiętości konstrukcji przekraczającej 4,8 m. S. K. nie okazał pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. W tej sytuacji zastosowanie miał przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, obligujący organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki budynku. W rozpoznawanej sprawie nie było możliwości przeprowadzenia procedury legalizacyjnej w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Gmina C. od 1 stycznia 2003 r. nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Poza tym usytuowanie budynku na działce nr 44 jest sprzeczne z obowiązującymi warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W skardze do Sądu S. K. zarzuca naruszenie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, polegające na przyjęciu bez rozpoznania faktycznego i prawnego, iż wzniesiony obiekt nie może zostać zalegalizowany oraz § 12 ust. 1 obowiązujących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niezgodne ze stanem faktycznym ustalenie, że obiekt posiada otwory okienne w ścianie równoległej do granicy działki. Zarzuca także naruszenie przepisów procesowych i materialnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez pominięcie w przeprowadzonym postępowaniu faktu złożenia wniosku o wydanie przez właściwy organ decyzji o warunkach zabudowy działki budynkiem gospodarczym. Podnosi również, że w trakcie postępowania nie uwzględniono wskazówek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawartych w wyroku z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie sygn. akt II SA/Lu 74/05. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia jest przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Przepis ten stanowi, że właściwy organ nakazuje z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle akt sprawy nie budzi wątpliwości, że skarżący rozpoczął samowolną budowę budynku gospodarczego na działce Nr 44. Skarżący nie posiadał wymaganego prawem pozwolenia na budowę i w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane, nie był zwolniony z obowiązku uzyskania takiego pozwolenia. Tezy o samowolnej budowie budynku nie zmienia fakt, iż skarżący w dniu 1 kwietnia 2004 r. zgłosił w Starostwie Powiatowym zamiar budowy budynku. Wyniki przeprowadzonego postępowania administracyjnego wskazywały, że celem działania skarżącego było obejście przepisów o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Stwierdzono bowiem, że budynek posiada wymiary 8,0 m x 5,0 m zamiast 7,2 m x 4,8 m, podanych w zgłoszeniu. Ustalono ponadto, że jest on usytuowany w odległości 1,7 m od granicy sąsiedniej działki. W zgłoszeniu skarżący podał, że ta odległość wynosić będzie 3,0 m. Zatem trafne jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że budynek jest budowany bez wymaganego prawem pozwolenia, co uzasadnia wydanie nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W rozpoznawanej sprawie orzekające organy, prawidłowo oceniły, że nie zachodzą określone w ustawie przesłanki umożliwiające legalizację spornego budynku. W myśl art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu nadanym mu z dniem 31 maja 2004 r. na mocy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. nr 93, poz. 888), legalizacja obiektu budowlanego jest możliwa jeśli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a/ ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b/ ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 48 ust. 2 pkt 2 wymagają dodatkowo aby budowa nie naruszała przepisów, w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Przy ocenie czy istnieje możliwość legalizacji obiektu budowlanego, organ bada zgodność budowy z planem miejscowym, jeśli taki obowiązuje, bądź też ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu, a także to, czy budowa nie narusza innych przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Do przepisów techniczno-budowlanych ustawodawca zalicza warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie (art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Jak ustalono, Gmina C. od 1 stycznia 2003 r. nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postępowanie w sprawie samowoli budowlanej wszczęto w dniu 13 września 2004 r. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący dysponował tego dnia ostateczną decyzją o warunkach zabudowy. Poza tym jak wykazano i tego skarżący nie kwestionuje – budynek został posadowiono w odległości 1,7 m od granicy z sąsiednią działką Nr 43. Zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), usytuowanie budynku w odległości 1,7 m od granicy nieruchomości jest dopuszczalne jedynie w przypadku, gdyby sąsiednia działka była zabudowana budynkiem ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych – zlokalizowanym w takiej samej odległości od granicy albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku. Z akt sprawy wynika, że na sąsiedniej działce Nr 43 istnieje już budynek mieszkalny w odległości znacznie większej niż 1,7 m od granicy działki Nr 44 (k.10 akt administracyjnych). W tych okolicznościach nie można zalegalizować budowy spornego budynku gospodarczego nawet gdyby skarżący miał możliwość kupna działki Nr 43, o czym skarżący sygnalizował w odwołaniu od decyzji organu I instancji . Organ administracji publicznej orzeka na podstawie stanu istniejącego w dniu wydania decyzji i nie może rozstrzygać sprawy w oparciu o zdarzenia, które w przyszłości mogą wystąpić. W tym stanie rzeczy nieusprawiedliwiony jest zarzut, że naruszono art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie bez rozpoznania faktycznego i prawnego, że obiekt nie może zostać zalegalizowany. Fakt, iż organ przyjmuje, że w ścianie od strony granicy z działką Nr 43 są otwory okienne, aczkolwiek to nie wynika z materiału dowodowego, nie ma wpływu na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, gdyż w kwestii legalizacji budynku gospodarczego istotne znaczenie ma usytuowanie tego budynku na działce Nr 44. Gdyby nawet takie otwory w ścianie były, to przy usytuowaniu budynku w sposób zgodny z cyt. rozporządzeniem, istniałaby możliwość doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem np. poprzez zamurowanie otworów okiennych. W świetle powyższych rozważań niezasadny jest zarzut pominięcia przez organ wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy działki przedmiotowym budynkiem. Jako niesłuszny należy uznać zarzut dotyczący nieuwzględnienia przez orzekające organy zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 74/05. Zalecenia te dotyczyły wyjaśnienia, po pierwsze, powstających wątpliwości, kto jest właścicielem sąsiedniej działki Nr 43. Po drugie, rzeczą organu było ustalić, kto jest inwestorem i wyłącznym właścicielem działki Nr 44. Wiążące w tym zakresie organ zalecenia zostały wykonane. Ustalono bowiem krąg osób uprawnionych dysponowania działką Nr 43. Zebrano dowody uzupełniające wskazujące, że skarżący jest wyłącznym właścicielem działki Nr 44. Świadczy o tym nie tylko oświadczenie S. K. z dnia 1 kwietnia 2004 r. o prawie do dysponowania działką Nr 44 na cele budowlane (k.29) ale i umowa przekazania własności i posiadania gospodarstwa rolnego zawarta w dniu 31 maja 1980 r. (k.49). Z tych też względów pozbawiona usprawiedliwionych podstaw skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na marginesie powyższych rozważań należy wskazać, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 czerwca 2006 r. wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji utraciło moc z dniem wydania niniejszego wyroku (art. 61 § 6 cyt. ustawy). kg