II SA/Lu 265/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy p o s t a n a w i a przyznać J. M. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od opłat sądowych w ½ części. Strona skarżąca wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego) wniosła wypełniony i podpisany urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy żądając przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Strona skarżąca wezwana do nadesłania dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń wykonała wezwanie. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ustalenie wystąpienia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wymaga porównania realnych możliwości finansowych strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy z wysokością obciążeń finansowych związanych z postępowaniem. Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 p.p.s.a.). Z akt sprawy nie wynika aby strona skarżąca żądała przeprowadzenia czynności związanych z koniecznością ponoszenia wydatków. Tak więc strona skarżąca zobowiązana jest obecnie ponosić jedynie opłaty sądowe. Opłaty sądowe w rozpoznawanej sprawie każdorazowo nie przekroczą kwoty 100 złotych (§ 2 ust. 1 pkt 1 i 7, § 3 w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm.; § 1 i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych – DZ.U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2192). Na podstawie oświadczeń strony skarżącej referendarz sądowy ustalił, że strona skarżąca przebywa obecnie w Wielkiej Brytanii, gdzie pracuje. Miesięczne dochody strony skarżącej, w zależności od aktualnego kursu funta szterlinga, stanowią równowartość około [...] złotych. Z dochodów tych strona skarżąca ponosi koszty utrzymania swojej córki mieszkającej w kraju, które wynoszą około [...] złotych oraz koszty własnego utrzymania wynoszące miesięcznie równowartość około [...] złotych. Łącznie na koszty utrzymania swoje oraz córki strona skarżąca przeznacza miesięcznie około [...] złotych. W ocenie referendarza sądowego strona skarżąca wykazała, że nie jest w stanie bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego dla siebie i córki ponieść opłat sądowych w części większej niż 1/2. Porównanie wysokości miesięcznego dochodu strony skarżącej do wysokości każdej jednej z opłat sądowych wskazuje, że strona skarżąca ma możliwość poniesienia ½ każdej opłaty sądowej bez narażenia siebie oraz córki na uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego. Na ocenę tą wpływa także to, że wysokość podanych przez stronę skarżącą kosztów utrzymania koniecznego i dochodów podana jest w przybliżeniu. Wysokość dochodu strony skarżącej podawana w złotych polskich zależy bowiem od kursu waluty, w której strona skarżąca otrzymuje wynagrodzenie. O tym zaś, że wynagrodzenie strony skarżącej może po przeliczeniu na złote polskie być wyższe od podanego w oświadczeniu świadczy to, że przybliżone koszty utrzymania koniecznego wskazane przez stronę skarżącą są wyższe od przybliżonej wysokości wynagrodzenia. Referendarz sądowy nie wziął pod uwagę danych zawartych w nadesłanych przez stronę skarżącą kserokopiach dokumentów sporządzonych w języku obcym (angielskim), gdyż w przedłożonej przez nią formie nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Przepis art. 27 Konstytucji oraz art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim, (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.), stanowi bowiem, że językiem urzędowym konstytucyjnych organów państwa jest język polski, a oświadczenia składane tym organom muszą być dokonywane w języku polskim (art. 5 ust. 2 powołanej ustawy). Wskazane przepisy obligują zatem do posługiwania się urzędowymi tłumaczeniami obcojęzycznych dokumentów (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 17 listopada 2004 r., sygn. akt II SAB/Gd 33/04 – Lex nr 203305). Prócz powyższego o nieuwzględnieniu danych zawartych w tych dokumentach decydowało to, że złożone przez stronę skarżącą oświadczenie z dnia 27 maja 2010 r. wyjaśniało wszelkie powstałe w sprawie wątpliwości. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.