II SA/Lu 267/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 września 2009 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie usług opiekuńczych I. oddala skargę; II. przyznaje [...] A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] r. wydaną z upoważnienia Wójta Gminy N. przez p.o. Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N., którą to decyzją organ pierwszej instancji : 1) przyznał T. W. usługi opiekuńcze od dnia 9 lutego 2009 r. do dnia 30 kwietnia 2009 r. w wymiarze 3 godzin dziennie, ustalając, iż pełna odpłatność za usługi opiekuńcze wynosi 8,00 zł za godzinę, z czego kwotę 4,80 zł za godzinę pokrywa T. W., 2) określił, że zakres przedmiotowy usług obejmuje pomoc przy paleniu w piecu c.o. oraz pomoc w prowadzeniu gospodarstwa domowego i zakupy w najbliższym sklepie w czasie zaostrzenia choroby a nadto 3) odstąpił od żądania zwrotu wydatków, gdyż stanowiłoby to nadmierne obciążenie dla T. W. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, iż w dniu 30 września 2008 r. T. W. zwróciła się do organu pierwszej instancji o przyznanie usług opiekuńczych - pomocy do palenia w kotle centralnego ogrzewania. W toku postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i utrzymuje się z emerytury w wysokości 556,02 zł oraz zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności w wysokości 200,00 zł miesięcznie przyznanego na okres od 1 sierpnia 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. Wnioskodawczyni wymaga leczenia z powodu astmy oskrzelowej i systematycznego przyjmowania lekarstw, a jej miesięczne wydatki z tytułu zakupu leków, opłat za energię elektryczną oraz za wywóz śmieci wynoszą ok. 260 zł miesięcznie. Organ wskazał, że wnioskodawczyni zajmuje pokój oraz pomieszczenie gospodarcze, w którym znajduje się piec c.o., ogrzewający również korytarz, pokój wnioskodawczyni oraz pokój zajmowany przez męża T. W., z którym pozostaje ona w separacji. Ponadto w związku z wątpliwościami dotyczącymi zaświadczenia lekarskiego z dnia 10 października 2008 r. znajdującego się w aktach sprawy, organ pierwszej instancji wystąpił do Gminnego Ośrodka Zdrowia w N. o ich wyjaśnienie. W odpowiedzi organ ten uzyskał zaświadczenie lekarskie z dnia 22 stycznia 2009 r., z którego wynika, że T. W. ze względu na stan zdrowia wymaga pomocy innych osób w czynnościach związanych z obsługą pieca centralnego ogrzewania, może wymagać pomocy w robieniu zakupów oraz pracach domowych związanych z zakurzeniem w czasie zaostrzenia dolegliwości oraz nie wymaga stałej, 8-godzinnej opieki osób drugich. Opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym organ pierwszej instancji wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. przyznał T. W. usługi opiekuńcze od dnia 9 lutego 2009 r. do dnia 30 kwietnia 2009 r. w wymiarze 3 godzin dziennie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że trzy godziny usług opiekuńczych w zakresie wskazanym w decyzji organu pierwszej instancji powinno zaspokoić potrzeby odwołującej. Zasadne było również, w ocenie Kolegium, stanowisko organu pierwszej instancji, który mając na względzie sytuację finansową odwołującej i ponoszone przez nią wydatki, na podstawie uchwały Rady Gminy N. z dnia 2 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze uznał, że żądanie zwrotu wydatków stanowiłoby nadmierne obciążenie dla odwołującej i odstąpił od żądania ich zwrotu. Organ odwoławczy podkreślił także, iż prawidłowo przyznano odwołującej się świadczenie do 30 kwietnia 2009 r., gdyż do tego dnia uzasadnione jest palenie w piecu centralnego ogrzewania, a ponadto ze względów organizacyjnych nie jest możliwe przyznawanie usług do 30 września 2010 r., jak tego domaga się strona. Ustawa o pomocy społecznej, jak podniosło Kolegium, nie wskazuje, na jaki okres świadczenie winno być przyznawane i z reguły okres ten uzależniony jest od przyjętej organizacji pracy organu pomocy społecznej wynikającej z konieczności dokonania określonych czynności w związku z udzielaniem tej formy pomocy oraz zawartych umów z firmami świadczącymi usługi. Organ jest zobowiązany przyznać każdorazowo świadczenie na dalszy okres, o ile nadal osoba zainteresowana będzie spełniała kryteria ustawowe warunkujące przyznanie usług opiekuńczych i wystąpi z właściwym wnioskiem (najlepiej przed upływem okresu na który zostało przyznane świadczenie dla zachowania ciągłości świadczenia). Składając wniosek może zwrócić się o przyznanie usług na dłuższy okres, zaś organ przyznający je powinien rozważyć taką ewentualność i o ile nie będzie przeszkód natury organizacyjnej może taką prośbę uwzględnić, jednakże przyznanie usług na okres krótszy niż oczekiwany nie stanowi naruszenia prawa i nie może skutkować uchyleniem bądź zmianą takiej decyzji. Podnoszone w postępowaniu odwoławczym zarzuty nie mają wpływu na ocenę zaskarżonego rozstrzygnięcia przez Kolegium. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożyła T. W. Skarżąca zarzuciła, iż rozstrzygnięcie organów obu instancji jest dowolne, a przyznany wymiar usług opiekuńczych ma charakter symboliczny. Zdaniem strony organy zaskarżona decyzja narusza art. 107 § 3 k.p.a., poprzez dowolną ocenę dowodów oraz art. 136 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. Podkreśliła, iż błędnie ustalono jej dochód uwzględniając kwotę 200 zł z tytułu świadczenia pieniężnego na dożywianie. Ponadto T. W. wskazała, że zaświadczenie lekarskie z dnia 22 stycznia 2009 r. jest błędne i niezgodne z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności z dnia 24 września 2008 r. W dniu 21 września 2009 r. skarżąca złożyła pismo procesowe, w którym zarzuciła, że zakres przyznanych usług nie odpowiada faktycznym czynnościom życiowym skarżącej, co wynika z załączonego przez nią zakresu czynności opiekunki. Wskazała, że organy administracji błędnie oparły się na zaświadczeniu lekarskim z dnia 22 stycznia 2009 r., co do którego – z naruszeniem art. 81 k.p.a. – nie miała możliwości wypowiedzenia się. Zarzuciła również, iż organ pierwszej instancji nie wyłączył z udziału w postępowaniu pracownika socjalnego H. L., do czego był obowiązany zgodnie z decyzją Kolegium z dnia 20 lipca 2009 r. wydaną w innej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego. W myśl przepisu art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zasadę prawdy obiektywnej. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Zgodnie natomiast z przepisami art. 77 § 1 i 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie bowiem do przepisu art. 136 i 138 k.p.a. przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. Należy podkreślić, ze prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie organy administracji przeprowadziły postępowanie zgodnie z regułami wynikającymi z powołanych przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Skarżąca domagała się przyznania usług opiekuńczych, zastosowanie mieć będą zatem przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa". Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 ustawy). Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 ustawy). Jedną z form pomocy społecznej jest świadczenie niepieniężne w postaci usług opiekuńczych. W myśl przepisu art. 50 ust. 1 ustawy pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych przysługuje osobie samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona. Stosownie natomiast do przepisu art. 50 ust. 2 usługi opiekuńcze lub specjalistyczne usługi opiekuńcze mogą być przyznane również osobie, która wymaga pomocy innych osób, a rodzina, a także wspólnie niezamieszkujący małżonek, wstępni, zstępni nie mogą takiej pomocy zapewnić. Usługi opiekuńcze obejmują pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz, w miarę możliwości, zapewnienie kontaktów z otoczeniem (art. 50 ust. 3). Z prawidłowych ustaleń organów administracji wynika, że skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe (pozostaje w separacji z mężem, zamieszkałym w tym samym domu) i utrzymuje się z emerytury w wysokości 556,02 zł. Skarżąca, jak wskazał organ, wymaga leczenia z powodu astmy oskrzelowej i systematycznego przyjmowania lekarstw. Koszt leczenia wynosi około 100 zł miesięcznie, a ponadto skarżąca opłaca połowę należności za energię elektryczną, tj. ok. 100 zł za 2 miesiące oraz 60 zł za ścieki. Wskazano również, iż w dniu [...] r. przyznano skarżącej zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup żywności w wysokości 200 zł miesięcznie na okres od 1 stycznia 2009 r. do 30 czerwca 2009 r. Z zaświadczenia lekarskiego z dnia 22 stycznia 2009 r. wynika, że T. W. ze względu na stan zdrowia wymaga pomocy innych osób w czynnościach związanych z obsługą pieca centralnego ogrzewania, a w czasie zaostrzenia dolegliwości może ona wymagać pomocy w robieniu zakupów oraz pracach domowych związanych z zakurzeniem. Jednocześnie zaświadczenie to stwierdza, że skarżąca nie wymaga stałej, ośmiogodzinnej opieki. Z akt postępowania administracyjnego wynika ponadto, że w dniu 24 września 2008 r. skarżąca uznana została za osobę niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. W świetle dokonanych ustaleń prawidłowe jest stanowisko organów administracji, że w przypadku skarżącej uzasadnione jest przyznanie usług opiekuńczych w wymiarze 3 godzin dziennie od dnia 9 lutego 2009 r. do dnia 30 kwietnia 2009 r. Należy zauważyć, że usługi opiekuńcze przyznawane są osobom, które wymagają zarówno pomocy w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, jak i opieki higienicznej oraz zaleconej przez lekarza pielęgnacji. Jak słusznie zwraca uwagę organ odwoławczy, skarżąca nie jest osobą wymagającą stałej pomocy w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych. Nie wymaga też opieki higienicznej i pielęgnacji zaleconej przez lekarza. Stan zdrowia skarżącej nie pozwala jedynie na wykonywanie pewnych czynności, w szczególności związanych z obsługą pieca centralnego ogrzewania, nie ma zatem potrzeby przyznawania skarżącej usług opiekuńczych w celu stałej, codziennej pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych. W pełni zatem uzasadnione było przyznanie skarżącej pomocy w formie usług opiekuńczych we wskazanym w decyzji organu pierwszej instancji wymiarze. W tym miejscu należy wskazać, iż organ pierwszej instancji nie naruszył prawa zwracając się do Gminnego Ośrodka Zdrowia w N. o wyjaśnienie wątpliwości wynikających z dokumentacji lekarskiej złożonej przez skarżącą. W aktach sprawy znajdowały się bowiem trzy zaświadczenia lekarskie wydane przez tego samego lekarza rodzinnego, różniące się treścią. Zaświadczenie z dnia 1 października 2008 r., stwierdza, iż skarżąca "wymaga pomocy przy paleniu w piecu", zaświadczenie z dnia 10 października 2008 r. stwierdza, że zgodnie z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności z dnia 24.09.2008 r. skarżąca "wymaga opieki osób drugich na 8 godzin dziennie", natomiast zaświadczenie z dnia 5 stycznia 2009 r., stwierdza, że "według wywiadu od pacjentki, wymaga ona pomocy w wymiarze 8 godzin dziennie". Prawidłowo postąpił zatem organ zwracając się do Gminnego Ośrodka Zdrowia w N. o precyzyjne wskazanie zakresu i wymiaru usług opiekuńczych, których przyznania wymaga stan zdrowia skarżącej. Jak wynika z kolejnego zaświadczenia z dnia 22 stycznia 2009 r., lekarz rodzinny - ten sam, który wystawiał wskazane wyżej zaświadczenia - stwierdził, iż skarżąca "ze względu na stan zdrowia wymaga pomocy osób drugich w czynnościach związanych z obsługą pieca centralnego ogrzewania (przynoszenie materiału opałowego, palenie w piecu). Doraźnie w razie zaostrzeń dolegliwości może wymagać pomocy w robieniu zakupów oraz pracach domowych związanych ze zwiększonym zakurzeniem (sprzątanie mieszkania). Nie wymaga stałej 8-godzinnej opieki osób drugich". Prawidłowe jest zatem stanowisko organów administracji, iż stan zdrowia skarżącej nie uzasadniał przyznania usług opiekuńczych w wymiarze 8 godzin dziennie, żądanym przez skarżącą. Przyznanie w tej sytuacji skarżącej przez organy administracji usług opiekuńczych na podstawie art. 50 ust. 2 ustawy w wymiarze trzech godzin dziennie w celu pomocy przy paleniu w piecu centralnego ogrzewania, a w czasie zaostrzenia choroby – także w celu pomocy w prowadzeniu gospodarstwa domowego oraz w zakupach w najbliższym sklepie nie narusza przepisów ustawy o pomocy społecznej. Zauważyć należy, że przyznanie usług opiekuńczych na podstawie art. 50 ust. 2 nie jest obligatoryjne. Przepis art. 50 ust. 2 oparty jest na konstrukcji uznania administracyjnego, co oznacza przyznanie organowi administracji pewnego stopnia swobody przy podejmowaniu decyzji, pozwalającej na wybór spośród kilku prawnie dopuszczalnych wariantów rozstrzygnięć tego, który organ uważa z najbardziej właściwy. Organy administracji wyczerpująco i przekonująco uzasadniły, dlaczego nie zachodzą podstawy do przyznania skarżącej pomocy w formie usług opiekuńczych w wyższym wymiarze. Ponownie należy podkreślić, że skarżąca nie jest osobą wymagającą stałej opieki i pielęgnacji, a jedynie osobą, której w określonych sytuacjach może być potrzebna pomoc innych osób. Podnieść należy, że skarżąca nie jest osobą samotną w rozumieniu ustawy. W myśl przepisu art. 6 pkt 9 ustawy osoba samotna to osoba samotnie gospodarująca, niepozostająca w związku małżeńskim i nieposiadająca wstępnych ani zstępnych. Skarżąca jest mężatką, ale pozostaje z mężem w separacji, nie ma więc w jej przypadku zastosowania przepis art. 50 ust. 1 ustawy, obligujący organ do przyznania usług opiekuńczych osobie samotnej. Zauważyć również należy, że jak wynika z ustaleń organów administracji, piec centralnego ogrzewania służy nie tylko skarżącej, ale ogrzewa także pomieszczenia zajmowane przez jej męża, Z. W. Palenie w piecu centralnego ogrzewania nie obciążą zatem wyłącznie skarżącej. Określając zasady odpłatności za usługi opiekuńcze organ pierwszej instancji oparł się na przepisach uchwały Nr XXIV/350/04 Rady Gminy N. z dnia 2 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze (Dz. Urzęd. Wojew. Lubel. Nr 168, poz. 2379). Wprawdzie w aktach sprawy brak jest załącznika do tej uchwały zawierającego tabelę, na podstawie której obliczona została kwota ponoszona przez T. W., jednakże okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy, gdyż organ pierwszej instancji odstąpił od żądania od skarżącej zwrotu poniesionych wydatków, uznając, iż sytuacja majątkowa skarżącej jest na tyle trudna, że domaganie się od niej zrekompensowania kosztów udzielenia pomocy prowadziłoby do zniweczenia skutków udzielonej pomocy. Za podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji prawidłowo uznał § 8 powołanej wyżej uchwały, który stanowi, iż w przypadkach szczególnych, zwłaszcza jeżeli żądanie zwrotu wydatków na udzielone świadczenia w całości lub części stanowiłoby dla osoby zobowiązanej nadmierne obciążenie lub też niweczyłoby skutki udzielanej pomocy, organ może odstąpić od żądania zwrotu wydatków na udzielone świadczenia. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego obliczenia dochodu skarżącej stwierdzić należy, że doliczenie do miesięcznego dochodu skarżącej zasiłku celowego w wysokości 200 zł nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia. Organ odstąpił bowiem od żądania zwrotu wydatków na przyznane usługi opiekuńcze. Niemniej jednak zauważyć należy, iż zgodnie z art. 8 ust. 4 ustawy, do dochodu nie wlicza się jedynie jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego, wliczeniu podlegają natomiast świadczenia przyznane na dłuższe okresy, stanowiące stałe, dodatkowe źródło dochodów. Wbrew zarzutom podniesionym w piśmie procesowym z dnia 31 września 2009 r., organy administracji umożliwiły skarżącej – stosownie do art. 81 k.p.a. – zapoznanie się z całością materiału dowodowego (w tym z zaświadczeniem lekarskim z dnia 22 stycznia 2009 r.) oraz wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów. Pismem z dnia 16 lutego 2009 r. skarżąca została bowiem poinformowana o takiej możliwości, z czego skorzystała zapoznając się w dniu 23 lutego 2009 r. z aktami postępowania oraz składając w dniu 26 lutego 2009 r. pismo procesowe wraz z załącznikami, skierowane do organu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze oraz piśmie procesowym z dnia 31 września 2009 r. należy podkreślić, iż Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy administracji wskazanych w tym piśmie przepisów ustawy oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zauważyć również należy, iż złożone przez skarżącą wraz z pismem procesowym kopie oświadczenia T. Z. z dnia 22 lutego 2009 r., działającej na podstawie umowy zlecenia zawartej z Agencją Pielęgnacyjno-Opiekuńczą [...] w L., zaświadczenia lekarskie z dnia 10 października 2008 r. i 5 stycznia 2009 r. oraz orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 24 sierpnia 2008 r. (k. 41, 44, 45 akt sądowych) były znane organom administracji, gdyż znajdują się w aktach administracyjnych sprawy. Powoływanie się przez skarżącą na decyzję Kolegium, która zapadła w innej sprawie nie daje podstaw do uznania, iż również w tej decyzji winien być wyłączony od udziału w postępowaniu wskazany przez stronę w skardze pracownik socjalny, zwłaszcza, iż skarżąca, jak wynika z akt administracyjnych, takiego wniosku w rozpoznawanej sprawie nie składała. Analiza pozostałych dokumentów złożonych wraz z pismem z dnia 21 września 2009 r. także nie pozwala na przyjęcie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Dodać należy, że skarżąca otrzymuje stałą pomoc w innej formie. Jak wynika z akt administracyjnych skarżącej przyznano świadczenie z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego w okresie od 1 lipca do 31 grudnia 2008 r. oraz od dnia 1 stycznia 2009 r. do 30 czerwca 2009 r. w wysokości 200 zł miesięcznie z przeznaczeniem na zakup żywności. Skarżąca ma poza tym stałe źródło dochodu w postaci emerytury, przekraczającej ustawowe kryterium dochodowe. Skarżąca nie jest zatem pozbawiona środków na zapewnienie sobie własnym staraniem pomocy w wymiarze przekraczającym zakres przyznanych usług opiekuńczych, jeżeli rzeczywiście taka potrzeba w określonych sytuacjach będzie zachodziła. Brak w tej sytuacji podstaw do uwzględnienia skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze. zm.). O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej wyżej ustawy oraz § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 litera "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).