II SA/Lu 268/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. – B. na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 12 marca 2014 r. J. Z. – B. złożyła w tutejszym Sądzie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r., znak: [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Do skargi dołączyła kopię postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od wyżej wskazanej decyzji. Zarządzeniem z dnia 24 marca 2014 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez wyjaśnienie – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – czy przedmiotem skargi jest decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] r. (znak: [...]) w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, czy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., (znak: [...]) w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Jednocześnie skarżąca została poinformowana, że w sytuacji braku odpowiedzi na wezwanie w zakreślonym terminie, Sąd uzna, że przedmiotem skargi jest decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało doręczone skarżącej w dniu 28 marca 2014 r. (k. 13 akt sąd.). Mimo upływu zakreślonego terminu skarżąca nie usunęła braku skargi, wobec czego Sąd uznał, że została ona wniesiona na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r., (znak: [...]) w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z treścią art. 52 § 2 P.p.s.a., poprzez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumieć należy sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Skoro, wbrew treści powołanych wyżej przepisów oraz mimo pouczenia zamieszczonego w treści decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., (znak: [...]), J. Z.– B. wniosła skargę na decyzję wydaną w pierwszej instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zamiast skorzystać z przysługującego jej zwykłego środka zaskarżenia w postaci odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego , to nie został wyczerpany w sprawie tok instancji administracyjnej. Z uwagi na to, iż skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, które przysługiwały jej w postępowaniu administracyjnym, skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 §1 pkt 6 P.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.