II SA/Lu 268/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja,, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 maja 2016 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania M. W. (dalej także: skarżący) od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty L. z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2015 r. na okres 120 dni oraz nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, że skarżący w dniu [...] marca 2015 r. został zarejestrowany jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy w L.. Na dzień [...] lipca 2015 r. została wyznaczona kolejna wizyta skarżącego w PUP w L.. Nie stawił się on jednak w siedzibie organu ani nie powiadomił organu – w ciągu 7 dni – o przyczynach swego niestawiennictwa. Mając to na względzie organ pierwszej instancji powyższą decyzją orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2015 r., na okres 120 dni. Decyzji tej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu skarżący wskazał, że jest osobą niepełnosprawną, chorą na ciężką i nieuleczalną chorobę Leśniowskiego-Crohna, która to choroba – w momencie zaostrzeń – potrafi bardzo utrudnić życie i taki moment zaostrzenia nastąpił pod koniec lipca 2015 r. Stwierdził, że telefonicznie informował powiatowy urząd pracy o przyczynie swojego niestawiennictwa, ale przyznał, iż nie może zakwestionować tego, że w dokumentacji nie ma dokumentu potwierdzającego taką okoliczność. Nadto w toku postępowania odwoławczego skarżący przedstawił zaświadczenie o stanie zdrowia z dnia [...] kwietnia 2011 r., wydane przez [...] w L., potwierdzające rozpoznanie u niego wspomnianej choroby podstawowej i chorób współistniejących. Utrzymując w mocy tę decyzję organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu pierwszej instancji. Organ przywołał treść art. 33 ust. 4 pkt 4 i ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149 ze zm.) i wskazał, że w świetle tych przepisów organ pierwszej instancji był obowiązany pozbawić skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2015 r. na wskazany w tej decyzji okres. Wojewoda podkreślił, że z dowodów zgromadzonych w aktach nie wynika, by skarżący kontaktował się z urzędem pracy w ciągu 7 dni, celem usprawiedliwienia swojej nieobecności. Natomiast skarżący dopiero po otrzymaniu decyzji pozbawiającej go statusu osoby bezrobotnej, w odwołaniu od tej decyzji wskazał powody swojego niestawiennictwa. W związku z tym zasadnie organ pierwszej instancji pozbawił stronę statusu bezrobotnego na okres 120 dni. Jednocześnie organ odwoławczy poinformował skarżącego, że ponowne uzyskanie przez niego tego statusu może nastąpić po upływie wskazanego w decyzji terminu, po ponownej rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Skargę na powyższą decyzję Wojewody złożył do Sądu M. W., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: - art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że forma "powiadomienia" może być dowolna oraz uznanie, iż forma wybrana przez skarżącego nie była wystarczająca; - art. art. 10 § 1, 61 § 4, 77 § 1, 79 § 1 i § 2 i art. 81 K.p.a., poprzez niezawiadomienie o wszczęciu postępowania; niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji orzekającą o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2015 r., na okres 120 dni oraz o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Podstawę prawną decyzji organów obu instancji stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z przepisu tego wynika, że w przypadku, gdy bezrobotny nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił starosty – w okresie do 7 dni – o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa, starosta pozbawia taką osobę statusu bezrobotnego od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy, na okres 120 dni – w przypadku pierwszego niestawiennictwa, 180 dni – w przypadku drugiego niestawiennictwa bądź 270 dni – w przypadku trzeciego i każdego kolejnego niestawiennictwa. W świetle zaś ustępu 4ca tego artykułu, decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego oraz decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że o terminie wizyty wyznaczonej na dzień [...] lipca 2015 r. skarżący był poinformowany w sposób prawidłowy. Skarżący był także w sposób właściwy pouczony o obowiązku powiadomienia urzędu w przeciągu 7 dni o powodach swojej nieobecności, w przypadku niestawienia się w organie w wyznaczonym terminie. Potwierdza to w szczególności treść oświadczenia skarżącego złożonego na piśmie w obecności pracownika organu pierwszej instancji w dniu [...] marca 2015 r. (zob. strony 1-2 akt administracyjnych), jak również fakt otrzymania przez skarżącego wyczerpującej informacji w odrębnym dokumencie wraz z zobowiązaniem się przez niego do przestrzegania wynikających z ustawy, a opisanych w tej informacji, obowiązków, w tym obowiązku powiadomienia Powiatowego Urzędu Pracy w L. – w ciągu 7 dni – o powodach swojej nieobecności, w przypadku niestawienia się w organie w wyznaczonym terminie (zob. strony 5-10 akt administracyjnych). Podkreślić należy, że powołany wyżej art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wymaga, by wskazana przez bezrobotnego przyczyna niestawiennictwa w wyznaczonym terminie była uzasadniona oraz, by zawiadomił on urząd pracy w przeciągu 7 dni o powodach swojej nieobecności. Jedynie zatem w razie łącznego spełnieniu obu wspomnianych warunków, możliwe jest zachowanie przez bezrobotnego posiadanego statusu. W przeciwnym wypadku, bezrobotny pozbawiany jest statusu bezrobotnego na okres od 120 do 270 dni w zależności od liczby niestawiennictw. Z treści tego przepisu wynika więc w sposób jednoznaczny, że – jak prawidłowo podniósł organ odwoławczy – nawet w sytuacji, gdy przyczyna samej nieobecności w terminie wizyty była uzasadniona, przykładowo chorobą, o której wspomniał skarżący, lecz bezrobotny nie zachował jednocześnie terminu 7 dni na dokonanie powiadomienia, zachodzi podstawa do pozbawienia takiej osoby statusu bezrobotnego. Trafnie ocenił również Wojewoda, że przedstawiony przez skarżącego – już po wydaniu przez organ pierwszej instancji decyzji o pozbawieniu go statusu bezrobotnego – dokument w postaci zaświadczenia lekarskiego, wydanego w dniu [...] kwietnia 2011 r., jakkolwiek potwierdza stan zdrowia skarżącego w 2011 r., to nie daje on podstaw do uznania, iż nieobecność skarżącego w dniu [...] lipca 2015 r. w organie była usprawiedliwiona względami zdrowotnymi. Dokument ten nie odnosi się bezpośrednio do stanu zdrowia skarżącego w dacie wizyty wyznaczonej mu w powiatowym urzędzie pracy, gdyż został on sporządzony ponad cztery lata przed tą datą. Raz jeszcze trzeba zatem podkreślić, że wskazana przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji przyczyna niestawiennictwa – choroba mogłaby stanowić podstawę do usprawiedliwienia nieobecności, ale jedynie w sytuacji dokonania powiadomienia urzędu o przyczynie swojej nieobecności w ustawowym terminie 7 dni. Sąd podziela przy tym stanowisko organu, że skoro w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku ustawodawca posługuje się pojęciem "powiadomienia", to należy przyjąć, że w różnych okolicznościach życiowych, takich jak w szczególności nagłe dolegliwości wynikające ze schorzeń, na które cierpi osoba bezrobotna, jej osobiste stawienie się w urzędzie pracy w przeciągu 7 dni może być utrudnione bądź nawet niemożliwe. Stąd też forma "powiadomienia" może być dowolna, co oznacza, że bezrobotny może "powiadomić" organ o przyczynach swego niestawiennictwa w wyznaczonym terminie, zarówno zgłaszając się osobiście w siedzibie organu, jak i przez nadanie przesyłki listowej, zawierającej przykładowo zaświadczenie lekarskiego albo przekazując przez osoby trzecie określoną informację czy też dokument, jak choćby wspomniane zaświadczenie. Ustawa wymaga jednak, by do "powiadomienia" dochodziło zawsze niezwłocznie, to jest w przeciągu 7 dni, o czym – jak wspomniano wyżej – skarżący był należycie pouczony przez organ pierwszej instancji. Ponadto, jak wynika z informacji z PUP w L., żaden z pracowników zajmujących się obsługą bezrobotnych nie potwierdził zgłoszenia się skarżącego do organu drogą telefoniczną w celu usprawiedliwienia swego niestawiennictwa w dniu wyznaczonej wizyty w urzędzie pracy. Z dowodów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, by skarżący kontaktował się z powiatowym urzędem pracy w przeciągu 7 dni od dnia wyznaczonej wizyty, celem usprawiedliwienia swojej nieobecności. Niewątpliwie zaś skarżący dopiero po doręczeniu mu decyzji pozbawiającej go statusu osoby bezrobotnej, we wniesionym w dniu [...] sierpnia 2015 r. odwołaniu wskazał na okoliczności usprawiedliwiające – w jego ocenie – niestawiennictwo w organie. Z powyższego wynika, że na podstawie powołanych przepisów prawidłowo organy administracji orzekające w sprawie pozbawiły skarżącego statusu bezrobotnego od dnia [...] lipca 2015 r. na okres 120 dni, nadając tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718).