II SA/Lu 269/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Bogusław Wiśniewski (spr.), Protokolant stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2004 r. sprawy ze skargi B. i A. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz B. i A. S. 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Sygn.akt II SA/Lu 269 / 03 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania E. i J. I. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2000 r znak : [...] 2000 nakazującej im rozbiórkę ściany murowanej z cegły usytuowanej od strony zachodniej działki na istniejącej przybudówce przy budynku mieszkalnym o grubości 25 cm, wysokości 1,3 m i długości 5,5 m stanowiącą przedłużenie garażu na zewnątrz , zlokalizowanej na działce nr.ewidencyjny [...] - położonej w K. przy ulicy L i odmówił nakazania rozbiórki powyższej ściany. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż po przeanalizowaniu planu zagospodarowania przedmiotowej działki , dziennika budowy nr.[...] oraz przystosowanego projektu W - 0218 stanowiącego załącznik do pozwolenia na budowę, uznać należy sporną ścianę za część budynku mieszkalnego. Jest ona wykonywana zgodnie z przystosowanym projektem, a tym samym z udzielonym zezwoleniem na budowę. Z dziennika budowy wynika, iż budowa budynku mieszkalnego nie została zakończona, trwa od 12 maja 1993 r. , bez dwuletnich przerw. Przeciwko takiemu rozstrzygnięciu oponowali B. i A.S. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego przekonywali , iż budowa garażu zakończyła się w 1993 r. W roku 1999 po 6 letnie przerwie J.I., przystąpił do samowolnej rozbudowy budynku garażowo – rzemieślniczego. Wymurował ścianę w granicy działki o wysokości 2,5 m ,długości 5,6 m i przystąpił do przedłużania garażu przesuwając drzwi i robiąc dach. W ten sposób przedłużył dach o 1,5 m. Budowa ta jest usytuowana w oknach ich budynku mieszkalnego. Mija się z prawdą twierdzenie, iż wymurowana ściana stanowi część budynku mieszkalnego. Według skarżących decyzja organu odwoławczego narusza art.7 i 8 kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, iż jego rozstrzygnięcie oparte było na zgromadzonych w sprawie dowodach , a przede wszystkim na projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Skardze nie można odmówić słuszności. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje wystarczających podstaw, aby podzielić stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wbrew ocenie organu odwoławczego argumentów przemawiających za wersja, iż sporna ściana jest częścią budynku mieszkalnego nie sposób wywieść ze złożonych dokumentów, w tym z projektu budowlanego . Organ administracji nawet nie wskazał, gdzie według projektu ściana ta jest zlokalizowana i jakie jest jej przeznaczenie, ograniczając się wyłącznie do stwierdzenia, iż jest wykonywana zgodnie z projektem. Podzielił tym samym opinię odwołujących się, iż jest to ściana kolankowa pod konstrukcję więźby dachowej budynku mieszkalnego. Wymagało jednak wyjaśnienia, co w ogóle oznacza taka formuła i w jakim zakresie powyższa więźba miałaby zostać wykonana. Należy zwrócić uwagę, iż według dziennika budowy prowadzonej zgodnie z pozwoleniem na budowę z dnia [...] kwietnia 1992 r. znak : [...] rozpoczęcie wykonywania konstrukcji więźby dachowej z drewna sosnowego rozpoczęło się 15 września 1993r. Pod datą 20 czerwca 1994 r. wpisano już wykonywanie obróbki blacharskiej oraz krycie dachu blachą trapezową . W tej sytuacji nie jest jasnym, z czym jest związana budowa kolejnej więźby dachowej , a przynajmniej kwestii tej nie wyjaśniono w toku postępowania administracyjnego. Istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy jest ostateczne ustalenie, czy przedmiotowa ściana ma w ogóle jakikolwiek związek z rozbudową garażu na co wskazują skarżący . Powołany już dziennik budowy podaje, iż 2 czerwca 1993r. rozpoczęto wykopy i betonowanie ław fundamentowych pod garaż samochodowy. Zapis z dnia 2 października 1993 r. wskazuje, iż rozpoczęto murowanie ścian garażu , prace przerwano 15 listopada 1993 r ze względu na warunki atmosferyczne. Dziennik nie zawiera żadnych innych wpisów dotyczących garażu. Oznaczałoby to jednak, iż jego budowa również była prowadzona na podstawie pozwolenia z dnia 15 kwietnia 1992 r , które nie przewidywało budowy garażu , ale jedynie zadaszenia na garaż. Z akt sprawy wynika jednak, iż budowa garażu prowadzona była na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] czerwca 1993 r.znak: [...] , a więc nie wskazanego w dzienniku budowy znajdującym się w aktach. Nie zawierają one też samego pozwolenia , podobnie zresztą jak i pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego , co uniemożliwia sprawdzenie jaki był zakres określonych w nich robót budowlanych. Nie sposób jednak podważyć oceny skarżących, iż budowa garażu została zakończona w 1993r, a obecne prace służą rozbudowie garażu. Z oględzin nieruchomości dokonanej w dniu 1 marca 2000r. r wynika jasno, iż przedmiotowa ściana została nadbudowana na już istniejącej przybudówce w celu wykonania zadaszenia na samochód osobowy , a nie jako ściana pod więźbę dachową budynku mieszkalnego. Ustalenia powyższego nie kwestionował obecny przy oględzinach J.I. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyjaśnić należy , czy wymurowana ściana przeznaczona jest pod oparcie konstrukcji dachu domu mieszkalnego , albo stanowi podstawę dla zadaszenia garażu, w oparciu o jakie pozwolenie na budowę były prowadzone prace budowlane przy garażu opisane w dzienniku budowy znajdującym się w aktach sprawy, jaki był ich zakres, i kiedy uległy zakończeniu. Wobec powyższego na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U Nr.153 , poz. 1270 ) zaskarżoną decyzję należało uchylić. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 cyt. ustawy. Podstawą dla rozpoznania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanowi art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U Nr. 153 , poz. 1271 ze zmianami ).