II SA/Lu 27/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. i M. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..]. Nr [..] w przedmiocie nakazania zaniechania dalszych robót budowlanych - w zakresie wniosku T. K. o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 27/08 p o s t a n a w i a odmówić sprostowania uzasadnienia wyroku. W dniu 23 maja 2008 r. uczestnik postępowania T. K. złożył wniosek o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 27/08. Zdaniem uczestnika Sąd winien dokonać poprawek w uzasadnieniu powyższego orzeczenia poprzez usunięcie wskazanych przez niego części uzasadnienia, tj.: w całości drugiego akapitu na stronie 5 uzasadnienia, rozpoczynającego się od słów: "Z decyzji organu drugiej instancji..." oraz pierwszego zdania trzeciego akapitu na stronie 5 uzasadnienia, rozpoczynającego się od słów: "Inwestor miał zatem prawo...". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek T. K. o sprostowanie uzasadnienia wyroku podlega oddaleniu. Na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa", Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przepis ten ma zastosowanie także do uzasadnienia wyroku. Sprostowanie może nastąpić również na wniosek strony lub uczestnika postępowania (art. 159 ustawy). T. K. domaga się usunięcia tej części uzasadnienia, która jego zdaniem nie zawiera prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy. Zakres tych poprawek nie obejmuje więc sprostowania niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, o jakich mowa w powołanym art. 156 § 1 ustawy. Przepis ten pozwala na sprostowanie jedynie oczywistych omyłek, a nie dotyczy poprawienia nieprawidłowych – w ocenie strony – ustaleń Sądu co do stanu faktycznego sprawy. Z powyższych względów, wobec braku przesłanek określonych w art. 156 § 1 ustawy, należało orzec, jak w postanowieniu.