II SA/Lu 272/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni [...] w K.. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...] zezwalającej na czasowe wyłączenie gruntu rolnego z użytkowania rolniczego postanawia odrzucić skargę. W dniu 28 lutego 2014 r. Spółdzielnia [...] w K. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] r., znak: [...] zezwalającej na czasowe wyłączenie gruntu rolnego z użytkowania rolniczego. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie z powodu niewyczerpania przez skarżącą środka zaskarżenia, jaki przysługiwał jej w administracyjnym toku instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. gruntu rolnego Zgodnie z treścią art. 52 § 2 p.p.s.a., poprzez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumieć należy sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W treści zaskarżonej decyzji zawarto pouczenie, iż strona niezadowolona z rozstrzygnięcia może zwrócić się do kolegium z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skoro, wbrew treści powołanych wyżej przepisów oraz mimo pouczenia zamieszczonego w treści zaskarżonej decyzji, skarżąca wniosła skargę do sądu zamiast skorzystać z przysługującego jej środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, to nie został wyczerpany w sprawie tok instancji administracyjnej. Skutkuje to odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.