II SA/Lu 275/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor Asesor WSA Bogusław, Wiśniewski (spr.), Protokolant Referent Beata Basak, po rozpoznaniu w dniu 27 października 2004r sprawy ze skargi Z.D. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...]r Nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu planu miejscowego I stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej nieuwzględnienia zarzutu Z.D.; II zasądza od Rady Gminy na rzecz skarżącej Z.D. kwotę 300 /trzysta/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uchwałą z dnia [...]r Nr [...] Rada Gminy odmówiła uwzględnienia zgłoszonego przez Z.D. zarzutu do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. dotyczącego nie wyznaczenia terenów zabudowy zagrodowej rekreacyjno-wypoczynkowej na działce oznaczonej nr [...]...]położonej w miejscowości T., stanowiącej jej własność. Rada stwierdziła, iż działka ta jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie terenów źródliskowych. Teren ten o wysokim poziomie wody gruntowej okresowo zalewany i podmokły, nie kwalifikuje się do zabudowy ze względów technicznych i ekologicznych. W uzasadnieniu uchwały podniesiono także, iż uwzględnienie zarzutu byłoby niezgodne z art. 1, art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i Uchwalą Nr [...] Rady Gminy z dnia [...]r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy . W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z.D. stwierdziła, iż podjęta uchwała narusza jej interes prawny i jest dla niej niekorzystna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Należy przede wszystkim podkreślić, iż decydowanie o przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania terenu należy do kompetencji Gminy. Uprawnienie powyższe określane jako władztwo planistyczne Gminy statuuje wprost art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst. Jedn. DZ.U. z 1999 r. Nr 15 poz.139 ze zmianami). W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, iż władztwo planistyczne nie może być przez gminę nadużywane i z tego punktu widzenia podlega kontroli sądu. Sąd kontroluje zatem nie tylko zgodność działań planistycznych gminy z prawem, ale także to, czy gmina nie nadużywa przysługującego jej władztwa w tym zakresie (wyrok NSA z dnia 23 lutego 2001 r. sygn. akt IV SA 531/01 LEX nr 75548). Jest to oczywiste skoro z istoty planu jako przepisu gminnego powszechnie obowiązującego i określającego w sposób wiążący przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenów, które obejmuje wypływa uprawnienie Gminy do ingerowania w prawo własności, a nadto do jego ograniczania lub całkowitego pozbawiania. Gwarancję ochrony praw osób których interesy prawne mogą zostać naruszone w toku postępowania planistycznego stanowi określona w art. 18 ustawy szczegółowa procedura sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wprowadzania do niego zmian. Akta sprawy pozwalają na ocenę, iż postępowanie planistyczne przeprowadzono z uchybieniem wymaganego toku postępowania. Podnieść należy, iż skarżąca nie została na piśmie powiadomiona o terminie wyłożenia planu co stanowi naruszenie art. 18 ust. 5 lit.a wspomnianej ustawy, nakładającego ten obowiązek na wójta, burmistrza i prezydenta miasta w stosunku do wszystkich właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może zostać naruszony ustaleniami planu. Brak jest również potwierdzenia, aby zgłoszony zarzut był rozpatrywany przez wójta gminy do czego był on zobowiązany z mocy art. 18 ust. 8 ustawy. Zgodnie z treścią tego przepisu ma on możliwość uwzględnienia zarzutów i protestów w projekcie planu, natomiast radzie gminy przedstawia tylko te zarzuty i protesty, które w tym projekcie nie zostały uwzględnione. Wadliwość postępowania we wskazanym zakresie musi prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej skarżącej, stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Niezależnie od powyższego przypomnieć należy, iż wyrażony wart. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym obowiązek uzasadniania faktycznego i prawnego Uchwały rozstrzygającej zgłoszony zarzut nie może ograniczać się do wskazania okoliczności obiektywnych stanowiących przeszkodę do wykorzystania terenu zgodnie z wnioskiem jego właściciela. Uzasadnienie to powinno zawierać wszystkie przesłanki i okoliczności, które przemawiałyby za potrzebą uwzględnienia interesu społecznego powodującego ograniczenia uprawnień właścicielskich każdego z obywateli. Strona musi być przekonana, iż zgłaszane przez nią wnioski zostały starannie i poważnie rozważone, a jeśli zapadłe rozstrzygnięcie jest dla niej niekorzystne, to powodem tego były istotne powody. Warunku powyższego nie spełnia uzasadnienie zaskarżonej uchwały. Skarżąca konsekwentnie utrzymywała na sesjach rady gminy, iż argumenty o wysokim poziomie wody gruntowej, a także dotyczące zalewania jej nieruchomości nie są prawdziwe. Przekonywała, iż działka ta ma powierzchnię kilkudziesięciu hektarów i można na niej znaleźć miejsce pod budowę domu. Kwestie te w ogóle nie znalazły odbicia w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Nie wiadomo nawet na czym opierała się rada forsując swoje stanowisko o niekorzystnym usytuowaniu omawianego terenu i wynikającej z tego faktu niemożliwości realizowania zabudowy zagrodowej czy też funkcji rekreacyjno wypoczynkowej. W tej sytuacji podjęte rozstrzygnięcie uznać należy za całkowicie dowolne, nie mające oparcia w treści powołanego przepisu art. 24 ust. 3 omawianej ustawy. Z tych względów na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej nieuwzględnienia zarzutu skarżącej. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.