II SA/Lu 275/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal,, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski - sprawozdawca, Protokolant Agnieszka Kocot - referent, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2005 r. sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym I. uchyla zaskarżone postanowienie i postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej Z. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie nałożenia na Z. W. grzywny w kwocie 163,97 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] Nr [...]. Miałby on polegać na rozbiórce dwóch betonowych podstaw o wymiarach w rzucie poziomym 40 cm x 40 cm posadowionych na głębokości 50 cm na działce gruntu nr ewid.1572 położonej przy ulicy R. w J.. Wysokość grzywny obliczono jako iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny 1 m 2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za II kwartał 2004 r., jaka została podana w Komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 10 sierpnia 2004 r. w sprawie ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za II kwartał 2004 r., tj. 2562 zł. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany postanowienia, a ponadto stwierdził, że podłożem skargi jest konflikt sąsiedzki, który może być rozwiązany wyłącznie przed sądem powszechnym. W skardze do sądu Z. W. wskazała, iż sprawa dotyczy sporu sąsiedzkiego o płot. Ciągnie się ona przez wiele lat, a obecnie nie ma osoby skarżącej, gdyż ta nie żyje. Płoty zostały wybudowane przez jej ojca, który także nie żyje. W konkluzji wnosiła o umorzenie postępowania. Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga jest zasadna, ale z innych przyczyn niż wskazane w skardze. Grzywna w celu przymuszenia o jakiej mowa w art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zmianami) jest środkiem egzekucyjnym zmierzającym do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. W rozpatrywanej sprawie nie jest kwestionowane, że skarżąca nie rozebrała podstaw betonowych do czego była zobowiązana na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. znak: [...]. Pożądanego skutku nie odniosło także upomnienie doręczone skarżącej w dniu 16 września 2002 r. Wystawienie zatem tytułu wykonawczego i zastosowanie grzywny w celu przymuszenia do wykonania nałożonego obowiązku było uzasadnione. Błędnie jednak określono wysokość grzywny. Powołany w postanowieniu organu egzekucyjnego art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie mógł stanowić podstawy jej wymiaru. Przepis ten odnosi się bowiem tylko do przymusowej rozbiórki budynku lub jego części. Do pozostałych obiektów budowlanych, nie będących budynkami w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przy ustalaniu wysokości grzywny należy stosować przepisy art. 121 § 2, 3 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2002 r. sygn. akt [...] [...]). Z tego względu na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) zaskarżone postanowienie i postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego należało uchylić. O wstrzymaniu wykonania postanowień orzeczono na podstawie art.152, o kosztach w oparciu o art. 200 powołanej ustawy.