II SA/Lu 275/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska - Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia NSA Grażyna Pawlos - Janusz (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi P.G. - redaktora naczelnego dziennika na niewykonanie przez Okręgową Radę w L. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 czerwca 2014r., sygn. II SAB/Lu 188/14 oddala skargę. W dniu 22 kwietnia 2015 r. wpłynęła do Sądu skarga P. G. (dalej: "skarżący") na niewykonanie przez Okręgową Radę Łowiecką Polskiego Związku Łowieckiego w [...] (dalej: "Okręgowa Rada Łowiecka" lub "Okręgowa Rada") wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. II SAB/Lu 188/14. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w niniejszej sprawie oraz wniósł o wymierzenie grzywny Okręgowej Radzie z powodu niezrealizowania wiążących wytycznych zawartych w powyższym wyroku. W odpowiedzi na skargę Okręgowa Rada Łowiecka wniosła o jej oddalenie, z uwagi na udzielenie skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej – w piśmie z dnia 27 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. We wniosku z dnia 8 stycznia 2013 r. skarżący zwrócił się do Okręgowej Rady Łowieckiej o udzielenie informacji publicznej, poprzez: 1. udostępnienie wglądu w protokoły posiedzeń Okręgowej Rady odbytych w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2012 r. oraz umożliwienie wykonanie fotokopii wybranych kart uchwał;. 2. udostępnienie wglądu w treść podjętych od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2012 r. uchwał oraz umożliwienie wykonanie fotokopii wybranych kart tych uchwał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 188/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi skarżącego na bezczynność Okręgowej Rady Łowieckiej w przedmiocie odmowy udzielenia informacji prasowej, zobowiązał Okręgową Radę do załatwienia opisanego wyżej wniosku skarżącego z dnia 8 stycznia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku (pkt I sentencji wyroku). W niniejszej sprawie jest poza sporem, że odpis prawomocnego wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 188/14 został doręczony Okręgowej Rady w dniu 5 listopada 2014 r. (karta 149 akt sądowych sprawy II SAB/Lu 188/14). W wykonaniu tego wyroku Okręgowa Rada pismem z dnia 18 listopada 2014 r. poinformowała skarżącego, że "istnieje możliwość zapoznania się z dokumentami wnioskowanymi w piśmie z dnia 8 stycznia 2013 roku, zgodnie z zapytaniami w nim zawartymi. Okręgowa Rada Łowiecka może je panu udostępnić, lub wskazanej przez pana osobie na podstawie udzielonego pisemnego pełnomocnictwa (art. 33 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - kodeks postępowania administracyjnego) w dniu 27 listopada 2014 roku o godz. 9.00". W związku z tym organ "zaprosił" skarżącego "do biura zarządu okręgowego, na ul. [...] w L.". Pismo to, jak wynika z informacji powszechnie dostępnej na stronach internetowych Poczty Polskiej S.A., zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 listopada 2014 r. [...] Niekwestionowanym jest również, że w związku z niestawieniem się skarżącego bądź jego przedstawiciela w siedzibie organu, pismem z dnia 27 listopada 2015 r. Okręgowa Rada przesłała skarżącemu żądane przez niego dokumenty, które poddane zostały procesowi anonimizacji. Pismo zawierające wnioskowane dokumenty zostało doręczone skarżącemu w dniu 5 grudnia 2014 r. (zwrotne poświadczenie odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy). Powyższe oznacza, że skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. jako bezzasadna. Wyjaśnić bowiem należy, że wobec faktu, iż organ wykonał wspomniany wyrok Sądu, to jest w zakreślonym terminie umożliwił skarżącemu skorzystanie z dokumentacji stanowiącej przedmiot jego wniosku z dnia 8 stycznia 2013 r., to jest udostępnił do wglądu dokumenty źródłowe oraz umożliwienie wykonanie ich fotokopii, a wobec niestawienia się skarżącego w siedzibie organu przesłał mu te dokumenty, nie można twierdzić – jak czyni to skarżący – że wyrok ten nie został wykonany. Podkreślenia wymaga, że w sentencji opisanego wyroku nie zobowiązano organu do udostępnienia żądanych przez stronę informacji, lecz do załatwienia wniosku skarżącego. Tym samym umożliwienie wglądu i kopiowania żądanych dokumentów, a także udostępnienie przez Okręgową Radę Łowiecką w odpowiedzi na przedmiotowy wniosek żądanych dokumentów, uznać należy za wykonanie wyroku w tym zakresie. Nie budzi bowiem wątpliwości, że samo usunięcie danych osobowych, podlegających ochronie z uwagi na przepis art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r. poz. 782 ze zm.; dalej: "u.d.i.p."), nie może być kwalifikowane jako pozbawienie udzielonych informacji waloru informacji publicznej – w kontekście specyfiki działalności Polskiego Związku Łowieckiego oraz jego organów, takich jak Okręgowa Rada Łowiecka. Na okoliczności te zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 października 2015 r., I OSK 1928/14, którym to wyrokiem, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w B. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Lu 49/14 w sprawie ze skargi P. G. [...] na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w B. P. w przedmiocie udostępnienia informacji prasowej, uchylił zaskarżony wyrok WSA w Lublinie i oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku NSA podkreślił, że stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz. U. z 2013 r., poz. 1226 ze zm.), P. Z. Ł. jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony poprzez regulację liczebności populacji zwierząt łownych (na temat statusu tego Związku zob. też wyrok TK z dnia 6 listopada 2012 r., K 21/11, OTK-A 2012, nr [...], poz. 119). Zarazem na mocy art. 35a ust. 2 tej ustawy przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 855 ze zm.) regulujące zasady nadzoru nad stowarzyszeniami stosuje się odpowiednio do nadzoru nad działalnością Polskiego Związku Łowieckiego. Podobnie w myśl art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo łowieckie, przepisy regulujące zasady gospodarki finansowej stowarzyszeń stosuje się odpowiednio do gospodarki finansowej Polskiego Związku Łowieckiego. W tym kontekście, jak wskazano w uzasadnieniu, do zrzeszenia, jakim jest P. Z. Ł., odnieść trzeba odpowiednio myśl zawartą w wyroku NSA z dnia 8 lipca 2015 r., I OSK 1514/14, który stwierdził, że w odniesieniu do dostępu do informacji publicznej, nie sposób stowarzyszeniom stawiać analogicznego standardu wymagań, jak organom administracji. W konsekwencji, zdaniem NSA, nie każda informacja będąca w dyspozycji Polskiego Związku Łowieckiego i jego organów, bądź odnosząca się do funkcjonowania tego Związku, może być uznana za informację publiczną podlegającą udostępnieniu przez Związek w trybie u.d.i.p., lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym (por. cytowany wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., I OSK 1514/14). W ocenie NSA, tylko te kwestie względem podmiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. ustawodawca traktuje jako informacje o sprawie publicznej, pozostałą zaś materię a contrario uznać należy za niepubliczną, a zatem – stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. – za niebędącą informacją publiczną. Stanowisko to, jak podniósł NSA, znajduje potwierdzenie w samym art. 61 ust. 1 Konstytucji, wskazującym, że "obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa". Z powyższego, zdaniem NSA, wynika, że przedstawione ograniczenie zakresowe dostępu do informacji o działalności osób i jednostek innych niż organy władzy państwowej czy osoby pełniące funkcje publiczne oraz samorządy gospodarcze i zawodowe – przewidział już ustrojodawca. W konkluzji tych wywodów Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że przyjęcie, iż od wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. podmiotów można żądać innych informacji niż z zakresu wykonywania zadań władzy publicznej czy gospodarowania mieniem publicznym – byłoby nadmierną ingerencją w sferę informacyjną tych podmiotów, wykraczającą poza standard konstytucyjny. NSA wskazał przy tym, że zadania Polskiego Związku Łowieckiego o charakterze publicznym zostały ściśle określone w art. 34 ustawy – Prawo Łowieckie, a ich rozszerzająca wykładania tego przepisu nie jest dopuszczalna. Odnosząc się zaś do specyfiki gospodarki finansowej Polskiego Związku Łowieckiego i jego organów, NSA zwrócił uwagę na art. 35 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo łowieckie, który stanowi, że działalność Polskiego Związku Łowieckiego jest finansowana z funduszy własnych, wpisowego, składek członkowskich, zapisów i darowizn oraz dochodów z działalności gospodarczej, zaś dochód z działalności gospodarczej Polskiego Związku Łowieckiego oraz kół łowieckich służy wyłącznie realizacji ich celów statutowych i nie może być przeznaczony do podziału między członków. Przy tym, jak podkreślił NSA, mienie Polskiego Związku Łowieckiego i kół łowieckich nie podlega podziałowi między członków. Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, za trafne należało uznać dokonanie przez Okręgową Radę Łowiecką anonimizacji danych osobowych uwidocznionych w oryginałach dokumentów źródłowych, których kopie przesłane zostały skarżącemu pismem z dnia 27 listopada 2015 r., a których to dokumentów udostępnienia domagał się on w opisanym wyżej wniosku z dnia 8 stycznia 2013 r. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę oddalił.