II SA/Lu 276/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 4 marca 2013 r. B. W. wniosła skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach nr: 25/1, 7/16, 9/3, 10/6, 7/13 i 7/12 przy ul. [...] w L., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, a także wszystkich innych aktów podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca podkreśliła, że organy obu instancji nie wzięły pod uwagę jej słusznych interesów, a także nie dopełniły obowiązku ścisłego doprecyzowania miejsca zlokalizowania muru przeciwpożarowego i murów oporowych oraz nie wzięły pod uwagę skutków oddziaływania zamierzonej budowy na konstrukcję domu mieszkalnego skarżącej, w tym używania ciężkiego sprzętu i budowy podziemnego wykopu tuż przy granicy działki. W ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Wykonanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, nawet przy użyciu ciężkiego sprzętu i wykonaniu podziemnego wykopu, samo przez się nie musi prowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, stąd wnioskujący o wstrzymanie wykonania pozwolenia na budowę obowiązany jest przytoczyć konkretne okoliczności, które wskazywałyby na takie właśnie niebezpieczeństwo bądź skutki. Podniesione przez skarżącą okoliczności sprowadzają się w istocie do kwestionowania treści rozstrzygnięć organów administracji. Tymczasem postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie ma zatem możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, stąd niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Poza tym to inwestor ponosi ryzyko, wykonując roboty budowlane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, w stosunku do której wniesiona została skarga do sądu administracyjnego. W przypadku bowiem ewentualnego uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, wynikające z tego negatywne konsekwencje obciążać będą wyłącznie inwestora. Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.