II SA/Lu 28/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (spr.), Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w dniu 20 października 2004r. sprawy ze skargi Zarządu Województwa na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie opinii o możliwości podziału działki oddala skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia Województwa na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2003 r., znak: [...] w przedmiocie opinii o możliwości podziału działki nr 380/2 (obręb 74 – W.S., ark. 12) położonej przy ul. N., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa i art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżonym postanowieniem – na wniosek M.M., J.G. i A.M. zaopiniowano pozytywnie możliwość podziału działki nr 380/2, położonej przy ul. N. w sposób oznaczony na załączniku graficznym liniami koloru czerwonego, stanowiącym integralną część postanowienia. Podział został dokonany w celu budowy wewnętrznej stacji transformatorowej oraz pod ulicę lokalną i główną. Województwo kwestionując postanowienie Prezydenta Miasta podniosło, że rozstrzygnięcie wykracza poza wniosek M..M., A.M. i J.G., którzy domagali się wyłącznie wydzielenia działek gruntu pod budowę stacji transformatorowej, nie zaś pod ulicę lokalną i główną. Województwo podkreśliło również, że brak było podstaw do zbadania zgodności projektu podziału nieruchomości z postanowieniami obowiązującego miejscowego ogólnego planu zagospodarowania, gdyż z dokumentacji dołączonej do zaskarżonego postanowienia nie wynika dokładnie, które części działki nr 380/2 i o jakiej powierzchni przeznaczone zostaną pod drogę wojewódzką. Organ odwoławczy jako podstawę swojego rozstrzygnięcia wskazał art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz z przepisami szczególnymi. W toku postępowania organ ten ustalił, że dla obszaru, na którym położona jest działka objęta projektem podziału obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miasta L., część I obejmujący zachodni obszar zawarty między A. K., A. W. oraz granicami administracyjnymi miasta oraz północno-wschodni obszar zawarty między A. S.P., A. W.A., rzeką B. na odcinku od ul. M. do mostu kolejowego linii L.-Ł. do granicy administracyjnej miasta oraz granicą administracyjną miasta od linii kolejowej do A.S.P. zatwierdzony uchwałą Nr 1641/LIII/2002 Rady Miejskiej w L. z dnia 29 sierpnia 2002 r. ogłoszony w Dz. Urz. Woj. Lubelskiego Nr 124, poz. 2670 z dnia 24 października 2002 r. Z tekstu i rysunku planu wynika, ze przedmiotowa działka nr 380/2 położona jest w obszarze oznaczonym symbolami: - M6 – przeznaczonym pod tereny mieszkaniowe i mieszkaniowo-usługowe – tereny zabudowy podmiejskiej (§ 2 ust. 4 pkt 1 tekstu planu); - KDL – przeznaczonym pod komunikację i transport – tereny dróg publicznych – ulice lokalne o szerokościach w liniach regulacyjnych – 15 – 30 m (§ 2 ust. 4 pkt 6 i § 58 ust. 2 pkt 4 tekstu planu); - KDG – przeznaczonym pod komunikację i transport – tereny dróg publicznych – ulice główne o szerokościach w liniach regulacyjnych – 35 – 50 m (§ 2 ust. 4 pkt 6 i § 58 ust. 2 pkt 2 tekstu planu). W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego projektowany podział działki, w tym wydzielenie z niej części pod ulicę N. jest zgodny z ustaleniami tego planu. Odnosząc się do zarzutu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło ponadto, że rozstrzygnięcie organu I instancji nie przekroczyło granic wniosku, gdyż w załączniku graficznym, określającym szczegółowo sposób projektowanego podziału, podpisanym przez wszystkich wnioskodawców – współwłaścicieli działki, oznaczono również przebieg granic części działki wydzielonych pod drogi. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że projekt podziału działki zgodny jest z decyzją z dnia [...]lipca 2003 r., Nr [...]o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji transformatorowej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosło Województwo L., domagając się stwierdzenia nieważności postanowień organów administracyjnych obu instancji. W ocenie skarżącego postanowienia zostały wydane z przekroczeniem granic wniosku, który dotyczył wyłącznie wydzielenia działki gruntu z przeznaczeniem pod budowę stacji transformatorowej typu STL mb, a nie pod ulicę lokalną i główną. Skarżący zarzucił ponadto, że organy administracyjne przeprowadziły samodzielne postępowanie w przedmiocie opinii o możliwości podziału działki nr 380/2 przy ul. N., co wynika zarówno z rozstrzygnięcia organu I instancji, jak i wniosku strony o wszczęcie postępowania, który został skierowany do Wydziału Architektury i Administracji Budowlanej Urzędu Miasta L. , właściwego do wydania opinii na podstawie art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a nie do Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta L., właściwego do wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości. W przekonaniu skarżącego postanowienie w przedmiocie opinii o możliwości podziału nie mogło być wydane w odrębnym postępowaniu, ponieważ zgodnie z orzecznictwem NSA opinia taka jest częścią postępowania podziałowego i powinna być wydana w toku postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. Skarżący podniósł w skardze przede wszystkim, że dokonanie podziału, zgodnie z wnioskiem nie jest możliwe, gdyż w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego miasta L. nie określono dokładnie przebiegu ulicy N. – drogi wojewódzkiej. Zarezerwowano w nim bowiem teren pod przyszłą modernizację drogi wojewódzkiej, nie określając dokładnie jej przebiegu. Postanowienia obowiązującego planu nie określają linii rozgraniczającej drogę publiczną wraz z urządzeniami pomocniczymi od innego terenu, a tym samym nie stanowią o wydzieleniu terenu pod drogi publiczne. W jego części opisowej znajdują się postanowienia, że w liniach regulacyjnych 35 m, obszaru KDG planowana jest adaptacja istniejącej ul. N. na ulicę o dwóch pasach ruchu. Plan ten nie określa jednak przebiegu tej ulicy, jej szerokości zaś linie rozgraniczające, określenie zatok, pasa zieleni i innych urządzeń związanych z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu określone zostaną w momencie realizacji projektowanej inwestycji. W przekonaniu skarżącego nie mamy więc tutaj do czynienia z postanowieniami planu rozgraniczającymi ulicę od innego terenu, to jest określającymi przebieg drogi (pasa drogowego) w liniach określających większą jego szerokość od szerokości drogi wydzielonej do korzystania przed podziałem nieruchomości. Tylko przy takim określeniu w planach zagospodarowania przestrzennego dróg publicznych jednostka samorządu terytorialnego jaką jest Województwo zobowiązana jest z mocy prawa do przejęcia części nieruchomości na własność przy jej podziale na podstawie postanowień planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podniósł również, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane działki gruntu nie mają bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Za dostęp do drogi publicznej uważa się również ustanowienie odpowiednich służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi z nieruchomości objętej podziałem. W przypadku podziału działki nr 380/2, wydzielonej działce nr 380/3 nie został zapewniony dostęp do drogi publicznej. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonego aktu w zakresie jego zgodności z prawem. Zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. W świetle art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543) podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi. Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta (ust. 4). Opinię tę wyraża w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (ust. 5). Postępowanie w przedmiocie wydania opinii o możliwości podziału nie jest odrębnym postępowaniem, lecz częścią sprawy o podział nieruchomości, która nie przesądza o podziale. Ma ona jedynie na celu ustalenie zgodności proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego i uzasadnia poniesienie przez wnioskodawcę kosztów sporządzenia projektu podziału w formie odpowiednich dokumentów geodezyjnych (wyrok NSA z dnia 1 marca 1999 r., OPK 1/99, ONSA 1999/84). W rozpatrywanej sprawie M.M., A.M. i J.G. złożyli wniosek o wydanie opinii o możliwości podziału działki nr 380/2 położonej w L. przy ul. N. pod budowę stacji transformatorowej typu STL mb oraz pod ulicę lokalną i główną. W świetle ustaleń obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta L., zatwierdzonego uchwałą Nr 1641/LIII/2002 Rady Miejskiej z dnia 29 sierpnia 2002 r., przedmiotowa działka położona jest na obszarach oznaczonych symbolami M6, KDL, KDG, przeznaczonych odpowiednio pod tereny zabudowy podmiejskiej i drogi publiczne: ulice główne o szerokościach w liniach regulacyjnych 35-50 m oraz ulice lokalne o szerokościach 15-30 m. Proponowany podział, określony we wstępnym projekcie jest zatem zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jest on również zgodny z decyzją z dnia [...] lipca 2003 r., Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wbrew zarzutom skargi, nie ma podstaw do twierdzenia, że organ wydał merytoryczną decyzję, zatwierdzającą podział. Prawidłowo oparł się on na art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, uprawniającą go do zaopiniowania wstępnego projektu podziału działki. Na tym etapie postępowania organ administracyjny nie był natomiast uprawniony do rozważenia konieczności ustanowienia odpowiedniej służebności drogowej, o której mowa w ust. 3 art. 93. Nieuzasadniony jest również pogląd skarżącego, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z przekroczeniem granic wniosku, który obejmuje formularz wraz z załącznikiem – wstępnym projektem podziału i czego wnioskodawcy nigdy nie kwestionowali. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienia nie naruszają prawa i skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.