II SA/Lu 281/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie usług opiekuńczych; w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy postanawia przyznać T. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka T. W. na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy druk PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Z treści oświadczenia zawartego na druku PPF wynika, że strona skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i utrzymuje się ze świadczenia z ZUS w kwocie 881 złotych brutto. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek T. W. o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 245 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy może nastąpić w zakresie całkowitym albo częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje albo zwolnienie tylko od kosztów sądowych (całkowite lub częściowe) albo tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 p.p.s.a.). Przepisy o przyznaniu prawa pomocy – w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy – stosuje się odpowiednio do osób korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych (art. 262 p.p.s.a.). W ocenie sądu, skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Skarżąca ma wprawdzie stały dochód w postaci niewielkiej emerytury (881 zł), jest ona jednak na tyle niska, że nie pozwoli na pokrycie kosztów ustanowienia fachowego pełnomocnika bez uszczerbku niezbędnych kosztów utrzymania skarżącej. Z akt sprawy wynika, że skarżąca od lat otrzymuje różne świadczenia z pomocy społecznej, nie jest bowiem w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb bytowych. W tej sytuacji wniosek T. W. o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata zasługuje na uwzględnienie. Z tych względów i na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w sentencji.