II SA/Lu 283/96

WyrokWSA w Lublinie1996-12-30

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, traci ważność z upływem ustawowo wskazanego maksymalnego okresu jej ważności?
Ratio decidendi
Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, traci ważność z upływem ustawowo wskazanego maksymalnego okresu jej ważności. Przepisy tej ustawy nie precyzują okresu ważności decyzji, pozostawiając tę kwestię do rozstrzygnięcia organowi administracji, jednakże z upływem maksymalnego okresu ważności decyzja ta traci moc.
Stan faktyczny
Orzeczenie dotyczyło interpretacji przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd rozważał, czy decyzja taka traci ważność z upływem określonego w niej okresu.
Rozstrzygnięcie
Brak informacji w tekście.

Pełny tekst orzeczenia

Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/ nie precyzują okresu ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Art. 42 ust. 1 pkt 7 pozostawia te kwestię do rozstrzygnięcia organowi administracji. Oznacza to, że skoro decyzja lokalizacyjna posiadała ustawowo wskazany maksymalny okres jej ważności, to z upływem tego okresu, także po wejściu w życie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja lokalizacyjna, traktowana obecnie jak decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, utraciła ważność.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 19.07.2026. · Źródło