II SA/Lu 286/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Protokolant Sekretarz sądowy Agata Jakimiuk po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 listopada 2019 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę oddala skargę. S. Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. K. pozwolenia na rozbudowę budynku inwentarskiego (łączna obsada do 129,00 DJP) o powierzchni zabudowy - 702,40 m2, powierzchnię użytkową - 632,00 m2, powierzchnię całkowitą - 702,40 m2 i kubaturę – 4.266,00 m3, zlokalizowanego na działkach nr ewid.[...] i [...] w miejscowości W., gmina S.. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji stwierdził, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi: S. , W., T. i [...], Gminy S., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] lipca 2011 r., a także z decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia, utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. z dnia [...] grudnia 2017 r. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniósł S. L., domagając się jej uchylenia w całości. Rozstrzygnięciu temu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, w szczególności art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niezachowanie wszystkich wymogów wskazanych w tym przepisie. Odwołujący podniósł, że uzasadnienie faktyczne i prawne powyższej decyzji zostało sporządzone nierzetelnie, bowiem organ ograniczył się w nim do wskazania, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach i nie narusza art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej jako "Pr.bud."). S. Ł. nie ustosunkował się natomiast do innych składników decyzji (art. 36 ust. 1 Pr.bud.), których zamieszczenie jest konieczne w przedmiotowej sprawie ze względu na rodzaj i charakter inwestycji, a także miejsce i sposób jej wykonania. S. L. podkreślił, że projektowana rozbudowa dotyczy budynku inwentarskiego znajdującego się w odległości 26 m od budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr ewid.[...], stanowiącego jego własność. W jego ocenie zaprojektowanie rozbudowy przedmiotowego budynku inwentarskiego od strony zachodniej, tj. od strony budynku mieszkalnego, jest tym bardziej niekorzystne, że z tego właśnie kierunku często wieje wiatr. Planowana inwestycja wpłynie zatem negatywnie na jego nieruchomość. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2019 r. rozstrzygnięcie organu I instancji utrzymał w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że S. Ł. wywiązał się z obowiązków określonych w art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. "a" Pr.bud., dokonując prawidłowej oceny zgodności projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska. Wojewoda potwierdził ustalenie, że teren inwestycji objęty jest uchwałą nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] lipca 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi: S. , W., T. i [...], Gmina S. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 130, poz. 2244). Wskazał, że z rysunku będącego załącznikiem do ww. uchwały wynika, iż działki nr ewid.[...] i [...] znajdują się na terenie oznaczonym symbolem: 3 RM/MN, przeznaczonym pod zabudowę zagrodową i mieszkaniową jednorodzinną. Ustalenia dotyczące tego terenu zostały uregulowane w § 29 ww. uchwały. W przepisie tym określono (m.in.) wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej dla danego terenu - jako "min. 40% powierzchni działki", oraz wskaźnik intensywności wykorzystania terenu – jako "do max. 40% powierzchni działki". Z przedstawionego przez inwestora opisu technicznego zagospodarowania działki oraz zestawienia powierzchni i kubatury umieszczonej na rysunku projektu zagospodarowania działki, wynika natomiast, że powierzchnia biologicznie czynna wynosi obecnie - 41,9 % (plan określa min. 40 % powierzchni działki), zaś wskaźnik intensywności wykorzystania terenu - 34,9 % (plan określa do maks. 40 % powierzchni działki). Oba wskaźniki są zatem zgodne z ustaleniami planu miejscowego. W ocenie organu odwoławczego, spełnione są również pozostałe wymogi planu miejscowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Wojewoda stwierdził, że jakkolwiek uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej jest "nieco lakoniczne", to jednak brak jest podstaw by uznać, że nie spełnia ono wymagań określonych w ww. przepisie, a w szczególności, że nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Starosta Ł. uwzględnił w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia również warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do zastrzeżeń S. L. odnośnie zaprojektowania spornej rozbudowy po stornie zachodniej w stosunku budynku inwentarskiego, tj. od strony budynku mieszkalnego odwołującego, Wojewoda podniósł, że przepisy prawa dopuszczają taką lokalizację. Podkreślił przy tym, że w celu ograniczenia rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń gazowych oraz substancji odorowych na terenie najbliższej zabudowy mieszkaniowej, zaprojektowano pas zieleni izolacyjnej średnio- i wysokopiennej. Ponadto w ramach przedmiotowego przedsięwzięcia zaplanowano metodę chowu zwierząt w systemie głębokiej ściółki z odpowiednio zaizolowanym podłożem, uniemożliwiającym przedostanie się odcieków do gruntu. Rozwiązania te, wynikające z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, miały na celu minimalizację uciążliwości z nim związanych oraz ochronę cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków, a także ograniczenie uciążliwości dla terenów sąsiednich. W ocenie organu odwoławczego inwestor spełnił zatem wymogi wynikające z przepisów prawa, wobec czego organ pierwszej instancji, stosownie do art. 35 ust. 4 Pr.bud., nie mógł odmówić wydania wnioskowanej decyzji o pozwoleniu na budowę tylko z tego względu, że inny wariant inwestycji mógłby okazać się korzystniejszy dla właścicieli nieruchomości sąsiedniej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie S. L. sfomułował następujące zarzuty względem powyższej decyzji ostatecznej: I. naruszenie prawa materialnego, tj.: - § 29 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3 i § 30 ust. 2 pkt 2 uchwały nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] lipca 2011 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi: S. , W., T., [...], Gmina S., w zw. z § 3 pkt 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, dalej jako "r.w.t."), poprzez ich błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, że planowana inwestycja pozostaje zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż stanowi element zabudowy zagrodowej (budynek inwentarski) i ma charakter nieuciążliwy, w sytuacji, gdy z uwagi na rozmiar planowanego przedsięwzięcia (129,00 DJP) przedmiotowy obiekt ma charakter w zasadzie przemysłowo-komercyjny spełniający funkcje "fabryki", zaś jego charakter implikować będzie szereg uciążliwości m.in. zanieczyszczenie powietrza, wód gruntowych, odór, wzmożoną ilość insektów, szczurów, zintensyfikowany hałas; - art. 34 ust. 3 pkt 1 Pr.bud., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie za prawidłowy i kompletny sporządzony na potrzeby niniejszego postępowania projekt budowlany a w konsekwencji jego zatwierdzenie, który to projekt jest wadliwy, bowiem dotyczy rozbudowy obory, zaś w istocie istniejący obiekt (który ma zostać rozbudowany) jest stodołą; - art. 4 w zw. z art. 1 ust. 2 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm., dalej jako "u.p.z.p."), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że prymat prawa zabudowy uzasadnia umożliwienie realizacji inwestycji o charakterze uciążliwym co świadczy o nadużyciu uprawnień wynikających z luzu decyzyjnego będącego elementem władztwa administracyjnego; - art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.bud. w zw. z art. 140 k.c. poprzez dopuszczenie do możliwości realizacji obiektu, który zaprojektowany został bez poszanowania występujących w prawidłowo ustalonym obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w postaci prawa właścicieli nieruchomości sąsiednich do korzystania ze swojej nieruchomości bez konieczności znoszenia immisji przekraczających przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości oraz stosunków miejscowych, w tym zwłaszcza w postaci hałasu i toksycznych wywiewów oraz uciążliwości zapachowych; II. naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 28 w zw. z art. 29, w zw. z art. 30 § 1 i art. 39 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z udziałem K. i S. małż. [...] oraz J. K., a nadto uznanie, że wszystkie rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu były im skutecznie doręczane w sytuacji, gdy te osoby zmarły i nie został ustalony w toku niniejszego postępowania ich następca prawny; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego tj. w sposób powierzchowny, przejawiające się w zaniechaniu ustalenia przez organ jakie uciążliwości i w jakim stopniu generować będzie planowana inwestycja, które to okoliczności pozostają istotne dla ustalenia zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o umorzenie niniejszego postępowania jako bezprzedmiotowego, z uwagi na brak zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ewentualnie o uchylenie zaskarżanej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu skargi podniósł, że planowana inwestycja stanowi zagrożenie dla ludzi, upraw i hodowli. Będzie ona bowiem źródłem odoru oraz odpadów z tworzyw sztucznych, które powstaną w wyniku pracy chlewni. Ponadto inwestycji tej dotyczyć będzie problem odpadowej tkanki zwierzęcej, a także problem rozprzestrzeniania się gryzoni. Inwestycja będzie również generować ścieki technologiczne oraz sanitarno-bytowe. Magazynowanie gnojowicy będzie natomiast sprzyjało rozprzestrzenianiu się bakterii kałowych, które mogą być przyczyna poważnych zatruć pokarmowych. Inwestycja będzie ponadto dodatkowym źródłem ciepła i hałasu. W ocenie skarżącego projektowane przedsięwzięcie nie daje się pogodzić z istniejącą na danym obszarze charakterystyką urbanistyczną i architektoniczną zabudowy. Jest także sprzeczne z zabudową całej wsi, bowiem w otoczeniu terenu inwestycyjnego znajdują się wyłącznie niewielkie budynki inwentarskie. Sposób zaprojektowania inwestycji nie zapewnia przy tym ochrony interesów osób trzecich. W przypadku jej realizacji nastąpi znaczny spadek wartości nieruchomości sąsiednich. Sporna inwestycja ograniczy ponadto możliwości zagospodarowania tych nieruchomości, wykluczając prowadzenie w ich obrębie działalności gospodarczej "skierowanej w stronę turystów", bądź też urządzenie sadu. Zdaniem skarżącego, z uwagi na skalę przedsięwzięcia oraz jego charakter przemysłowo-komercyjny, nie sposób też uznać, że pozostaje ono zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z tego względu, że stanowi element zabudowy zagrodowej (budynek inwentarski). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Trudno nie zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że realizacja planowanej inwestycji powinna uwzględniać również jego uzasadnione interesy w zakresie korzystania z własnej nieruchomości. Jest bowiem oczywiste, że pozwolenie na budowę nie może naruszać obowiązującego porządku prawnego, tym bardziej, że art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U z 2018r. poz. 1202 ) jednoznacznie uzależnia legalność projektowania i budowy obiektu budowlanego od poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W orzecznictwie uważa się, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakiej mowa w tym przepisie obejmuje w szczególności - oprócz zapewnienia dostępu do drogi publicznej - ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Podkreśla się przy tym, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny normami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi oraz przepisami prawa miejscowego. Z tej przyczyny o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wówczas, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r. sygn. II OSK 182/14 opubl.w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W konsekwencji, jeżeli w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie zostaną wykazane sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. W ocenie Sądu brak jest podstaw by uznać, że złożony w niniejszej sprawie projekt budowlany nie sprostał powyższym wymogom, zaś jego zatwierdzenie wynikało z błędnego ustalenia stanu faktycznego W szczególności nie sposób doszukać się kolizji projektowanej inwestycji z przepisami prawa miejscowego. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że przy interpretacji zapisów planu miejscowego, wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający, tj. bardziej ograniczający prawo własności niż wynika to z literalnego ich brzmienia. Trzeba bowiem pamiętać o tym, że według art. 4 powołanej ustawy każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W świetle prawidłowych ustaleń organów architektoniczno-budowlanych, działki nr ewid.[...] i [...] w miejscowości W., na której znajduje się budynek inwentarski objęty planowaną rozbudową, znajdują się w obszarze oznaczonym w uchwale Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] lipca 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi: S. , W. T. i [...], Gmina S. (Dz. Urz. Woj. Lubel. Nr 130 poz. 2244) symbolem 3 RM/MN. Zgodnie z § 29 ust. 2 pkt 1 uchwały podstawowym przeznaczeniem danego terenu jest zabudowa zagrodowa i mieszkaniowa jednorodzinna. Jako przeznaczenie podstawowe terenu wskazuje się zabudowę zagrodową i mieszkaniową jednorodzinną, natomiast uzupełniającą usługi nieuciążliwe, urządzenia infrastruktury technicznej i drogi wewnętrzne. W zasadach zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy wskazuje się na zachowanie linii zabudowy według rysunku planu, dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej – stosowanie ustaleń określonych w § 20 ust. 3, 4 i 5, natomiast dla zabudowy zagrodowej - ustaleń określonych w § 30. Przepis ten ustala z kolei warunki zabudowy dla terenów zabudowy zagrodowej o symbolu RM. Ust. 3 pkt 9 tego przepisu dopuszcza - w ramach zabudowy zagrodowej – lokalizację obiektów służących wyłącznie produkcji rolnej (w tym również w gospodarstwach specjalistycznych) zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz budowli rolniczych, pod warunkiem, że oddziaływania przedsięwzięć nie spowoduje przekroczeń standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący to przedsięwzięcie posiada tytuł prawny. Ponadto dopuszcza usytuowanie budynków inwentarskich w granicy z działką sąsiednią lub 1,5 m od granicy (§ 30 ust. 3 pkt 6). Kształtowanie zabudowy zagrodowej na tym obszarze jest jednak przy tym objęte pewnymi ograniczeniami, w tym ograniczeniem związanym z zachowaniem określonej wielkość powierzchni biologicznie czynnej - minimum 40% powierzchni działki oraz określonej wartości wskaźnika intensywności wykorzystania terenu – maksymalnie 40% powierzchni działki (§ 30 ust. 3 pkt 3 i 4). Rozwiązania przyjęte w przedstawionym przez inwestora projekcie budowlanym odpowiadają powyższym regulacjom. Wielkość planowanej rozbudowy (o powierzchnię zabudowy 702,40 m2) – jak słusznie podkreślono w zaskarżonej decyzji – nie doprowadzi do przekroczenia przywołanych wyżej wskaźników, bowiem w jej wyniku wielkość powierzchni biologicznie czynnej w obrębie nieruchomości inwestycyjnej ukształtuje się na poziomie 41,9% powierzchni działki, zaś wartość wskaźnika intensywności wykorzystania terenu – na poziomie 34,9%. Przedmiotowa inwestycja stanowi przy tym rozbudowę już istniejącego budynku inwentarskiego w zabudowie zagrodowej w rozumieniu § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), czego – wbrew twierdzeniu skarżącego – nie podważa jej komercyjny charakter, ani skala działalności planowanej w ramach projektowanego przedsięwzięcia (łączna obsada do 129.00 DJP). Należy bowiem zauważyć, że działalność rolnicza (związana z zabudową zagrodową), w świetle definicji tego pojęcia wyrażonej w art. 6 pkt 3 z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 299 ze zm.) obejmuje każdą działalność w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, a więc nie tylko wykonywaną na własne potrzeby danego rolnika, lecz również wykonywana w celach komercyjnych. O braku możliwości przypisania przedmiotowej inwestycji przemysłowego charakteru (a tym samym wykraczającego poza zakres przedmiotowy definicji zabudowy zagrodowej) dobitnie świadczy natomiast fakt, że inwestycja ta nie narusza określonych w planie miejscowym - właśnie dla terenów zabudowy zagrodowej - zasad zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy. Trafne ponadto są uwagi wyrażone w zaskarżonej decyzji, że poza zgodnością z przepisami prawa miejscowego, zatwierdzony projekt budowlany odpowiada tez środowiskowym uwarunkowaniom określonym w decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] maja 2017 r., utrzymanej w mocy decyzją ostateczna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. z dnia [...] grudnia 2017 r.. Podkreślić należy, że istotą tej decyzji było takie ukształtowanie parametrów projektowanej inwestycji, by jak najbardziej ograniczyć jej oddziaływanie na środowisko, a przede wszystkim bo ograniczyć je na tyle, by nie przekraczało ono dopuszczalnych prawem norm. W tym celu w ramach środowiskowych uwarunkowań przewidziano prowadzenie chowu bydła w technologii głębokiej ściółki, czy też odizolowanie wnętrza obiektu od podłoża szczelną posadzką, uniemożliwiającą przedostawanie się nieczystości do gruntu oraz wykonanie pasa zieleni izolacyjnej. Warunki te zostały prawidłowo uwzględnione w projekcie budowlanym. Stosownie do wspomnianej decyzji zaprojektowano również otwór w kalenicy obory o wysokości wylotu 8m nad poziomem terenu, co miało umożliwić usuwanie zanieczyszczeń. W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że realizacja spornej rozbudowy budynku gospodarczego w sposób określony w przedłożonym przez J. K. projekcie budowlanym - wbrew zarzutom skargi - nie narusza przepisów prawa, a w szczególności postanowień obowiązującego na danym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W świetle dyspozycji art. 35 ust. 4 prawa budowlanego Starosta Ł. nie mógł zatem odmówić udzielenia inwestorowi wnioskowanego pozwolenia na budowę, niezależnie od potencjonalnych dolegliwości dla nieruchomości sąsiednich, związanych z funkcjonowaniem planowanej inwestycji, na które powołuje się skarżący. Brak sprzeczności projektowanej inwestycji z przepisami prawa oznacza bowiem, że nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich (skarżącego) wskutek udzielenia inwestorowi wnioskowanego pozwolenia. Uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej nie mogą bowiem całkowicie ograniczać uprawnienia inwestora do zabudowy własnej nieruchomości. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w Prawie budowlanym nie może zatem oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. Jeżeli przepisy prawa zezwalają właścicielowi na określony sposób korzystania z nieruchomości, to właściciele innych nieruchomości nie mogą, powołując się na własne prawo własności, dążyć do ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości właściciela ( tak NSA w wyrokach z dnia 3 marca 2008 r. II OSK 436/07 i 28 czerwca 2013 r. II OSK 551/12 opubl. w CBOSA). Pozbawiony racji jest również zarzut prowadzenia postępowania z udziałem [...] i K. K. oraz J. K., którzy zmarli i nie zostali ustaleni ich następcy prawni, co miałoby stanowić przesłankę zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Rzeczywiście, mimo, że według aktów zgonu J. K. zmarł [...] września 2013r., S. K. [...] października 2010r., a K. K. [...] stycznia 2018r., wysyłano do nich podejmowane w sprawie rozstrzygnięcia, które były odbierane przez pełnoletnich domowników. Sytuacja ta nie mogła jednak wywołać oczekiwanych przez skarżącego skutków. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2014 r., ( I OSK 1907/12 opubl. w CBOSA ) odróżnić bowiem należy dwie sytuacje. Pierwszą, gdy decyzja lub postanowienie rozstrzyga o prawach i obowiązkach osoby niemającej zdolności prawnej, to skierowanie postanowienia lub decyzji do tej osoby stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności. Drugą, gdy decyzja lub postanowienie nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach jednostki pozbawionej zdolności prawnej, a więc gdy nie jest ona adresatem tego rozstrzygnięcia, gdy to rozstrzygnięcie nie kształtuje jej sytuacji prawnomaterialnej lub procesowej, to wówczas następuje pozbawienie prawa do obrony, co jest kwalifikowanym naruszeniem prawa procesowego, które może być podstawą do wznowienia postępowania w sprawie (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). W orzecznictwie przyjmuje się jednak, że na zarzut ten może powoływać się jedynie osoba, której dotyczą skutki wskazanego uchybienia, a więc nie sam skarżący. Ponadto podkreślenia wymaga, że ewentualne skutki tego rodzaju uchybienia mogłyby dotknąć spadkobierców osób zmarłych, nie zaś stronę skarżącą (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2013 r. I OSK 2449/11 oraz wyrok NSA z dnia 21 października 2009 r. II OSK 1628/08 opubl. w CBOSA). Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie zachodzi druga z opisanych powyżej sytuacji, bowiem zaskarżona decyzja nie rozstrzygała o prawach i obowiązkach osób nie mających zdolności prawnej, wskazanych w skardze. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2018 r. poz. 1302) skargę należało oddalić.