II SA/Lu 289/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. przyznać adwokatowi K. P. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - wynagrodzenie w kwocie 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy), w tym 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych i sześćdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wydaną z up. Burmistrza Miasta Ś. przez zastępcę Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko M. K.. Powyższa decyzja została doręczona skarżącej w dniu 9 stycznia 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 11 akt adm.). W dniu 17 lutego 2018 r. I. C. złożyła skargę na ww. decyzję (k. 15 akt sądowych). Jednocześnie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazując, że uchybienie tego terminu wynikało z choroby skarżącej oraz dzieci, a także "innych rozlicznych obowiązków" (k. 4 akt sądowych). Zarządzeniem z 11 czerwca 2018 r. Sąd wezwał ustanowionego z urzędu pełnomocnika skarżącej do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi oraz podania daty ustania przyczyny uchybienia tego terminu. W piśmie z 3 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że okres, w którym skarżąca składała wniosek o przywrócenie terminu, był czasem wzmożonej inkubacji chorób, w szczególności u dzieci. Z tego względu skarżąca, która jest matką samotnie wychowującą dzieci, złożyła wniosek o przywrócenie terminu wraz ze skargą "od razu, kiedy tylko mogła". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie powołując się na treść art. 86 § 1 i art. 87 § 1, 2 i 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") uznał, że wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie uprawdopodobniła braku swej winy w uchybieniu powyższego terminu. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. akt I OZ 88/19 oddalił zażalenie skarżącej na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W przedmiotowej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została doręczona skarżącej w dniu 9 stycznia 2018 r. Zatem trzydziestodniowy termin do złożenia skargi, na to rozstrzygnięcie upływał w dniu 8 lutego 2018 r. Podkreślić należy, że w treści zaskarżonej decyzji skarżąca została pouczona o trybie i sposobie jej zaskarżenia. Poza sporem pozostaje, że skarżąca uchybiła terminowi do złożenia skargi, dokonując tej czynności dopiero w dniu 17 lutego 2018 r. Należy także zauważyć, że pomimo, iż skarżąca składała wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi to postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, od którego oddalono zażalenie postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2019 r. sygn. akt I OZ 88/19, prawomocnie odmówiono skarżącej przywrócenia terminu do złożenia skargi. W związku z powyższym skarga I. C. - jako wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Ponadto, w zażaleniu z 22 listopada 2018 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części. Stosownie do unormowania art. 250 § 1 p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 18) zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d) rozporządzenia stanowi, że stawka minimalna opłaty wynosi w postępowaniu zażaleniowym przed sądem administracyjnym drugiej instancji 120 zł. Tak, więc wynagrodzenie dla pełnomocnika za udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym za sporządzenie zażalenia wynosić będzie 120 złotych powiększone stosownie do unormowania § 4 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatku od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 23% (art. 146a pkt. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm.). Wynagrodzenie to wynosić więc będzie łącznie z należnym podatkiem od towarów i usług 147,60 złotych. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 § 1 oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d) rozporządzenia należało orzec jak w sentencji postanowienia.