II SA/Lu 29/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński (spr.), Sędziowie NSA Maciej Kierek, Jerzy Stelmasiak, Protokolant referent Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi C. M. na Wojewodę w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie orzeczenia Sądu w sprawie II SA/Lu 389/01 dotyczącego pozwolenia na budowę oddala skargę II SA/Lu 29/04 Uzasadnienie Skargę poprzedzało postępowanie administracyjne, które, w zakresie, w jakim obejmuje skarga, zostało zainicjowane decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...]grudnia 2000 r. ([...]) odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...]października 2000 r. ([...]) zatwierdzającą projekt budowlany zespołu zabudowy wielorodzinnej "[...]" i udzielającą "[...]" Sp. z o.o. Oddział L. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami i pomieszczeniami usługowymi wraz z wykonaniem instalacji wewnętrznych na działkach nr 85/2, 86, 88/2, 89/2, 90/2 przy ul. N. Decyzja Prezydenta Miasta została następnie utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] lutego 2001 r. ([...]) Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2002 r. (II SA/Lu 389/01), wydany w wyniku złożenia skargi przez C.M. na powyższą decyzję, uchylał zaskarżoną decyzję Wojewody. Wojewoda po otrzymaniu wyroku NSA i po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] marca 2003 r. ([...]) uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2000 r. ([...]) w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ. Organ pierwszej instancji wydał decyzję w dniu [...] października 2003 r. ([...]), treścią której była ponowna odmowa wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2000 r. ([...]). C.M. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosi o ukaranie Wojewody grzywną na podstawie art. 31 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Podstawą żądania jest niewykonanie przez Wojewodę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Lublinie z dnia 29 października 2002 r. (II SA/Lu 389/01). Skarżący wskazuje, iż wykonanie wyroku NSA, związane z ustaleniem czy jego działka sąsiaduje z działkami nr 80 i 83/2 było proste, bowiem we wcześniejszej decyzji Prezydenta Miasta (z dnia [...] marca 2000 r.) znajduje się załącznik graficzny, na którym działki są zaznaczone. Załącznikiem do skargi jest pismo skarżącego z dnia 17 marca 2003 r., wzywające Wojewodę do wykonania wyroku NSA, OZ w Lublinie. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie, wskazując na przebieg postępowania oraz podnosząc, iż decyzja Wojewody została wydana w dniu [...] marca 2003 r., a pismo skarżącego z dnia 17 marca 2003r. wpłynęło do organu w toku toczącego się postępowania. Skarga została przekazana do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 20 sierpnia 2003 r., gdzie została zarejestrowana po sygn. IV SA 3204/03. Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 lutego 2004 r. (7/IV SA 3204/03) przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, zgodnie z właściwością, określoną w art. 13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Skarga powołuje się na art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm.). Treścią tego przepisu jest możliwość orzeczenia o wymierzeniu grzywny organowi, nie wykonującemu orzeczenia sądu. Ust. 3 tego przepisu określa sytuację, w której takie orzeczenie może być wydane. Jest nią uwzględnienie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot, który uprzednio zwrócił się do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania orzeczenia Sądu. Na gruncie art. 97 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwie wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ta ostatnia ustawa reguluje materię wymierzenia organowi grzywny w art. 154 § 1. Brzmi on: "W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny". Treść art. 154 § 1 nie różni się istotnie od regulacji obowiązującej poprzednio. Wykładnia tego przepisu ustawy prowadzi do przyjęcia, iż podstawowymi przesłankami uzasadniającymi wymierzenie grzywny jest niewykonanie w całości lub części orzeczenia sądu oraz uprzednie wezwanie skarżącego do wykonania orzeczenia. W sprawie wywołanej niniejszą skargą zachowana jest przesłanka druga. Skarżący w dniu 17 marca 2003 r. wezwał Wojewodę do wykonania orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2002 r. Nie jest natomiast spełniona przesłanka pierwsza. Wojewoda wydał bowiem w dniu 27 marca 2003 r. decyzję, którą, co zostało potwierdzone na rozprawie, skarżący otrzymał. Nie jest na gruncie wskazanego przepisu ustawy istotne dla oceny prawnej argumentów skargi, czy decyzja organu została wydana w wyniku pisemnej interwencji skarżącego czy też niezależnie od niej. Najistotniejszy jest natomiast fakt, że decyzja została wydana, i w tym kontekście wyrok sądu, uchylający zaskarżoną decyzję został wykonany. Nie oznacza to, iż można akceptować od strony pragmatycznej praktykę, w której decyzja organu odwoławczego podejmowana jest w okresie niemal sześciu miesięcy od wyroku sądu a ponadto po pisemnym wezwaniu strony zainteresowanej (autora odwołania od decyzji organu pierwszej instancji) w treści decyzji. Wprawdzie, i to nie może nie być wzięte pod uwagę, z układu faktów wynika, że opóźnienie nie jest w istocie tak znaczne, jak by to wynikało jedynie z zestawienia dat wyroku NSA oraz decyzji organu odwoławczego. Biorąc bowiem pod uwagę niezbędny czas na sporządzenia uzasadnienia wyroku sądu oraz szczególnie w tej materii istotny fakt, iż wyrok NSA został doręczony Wojewodzie (wpłynął do Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Wojewódzkiego) w dniu 17 stycznia 2003 r. (na co wskazuje Wojewoda w odpowiedzi na skargę), od tego dnia do dnia wydania decyzji upłynął okres nieco ponad dwóch miesięcy. Niezależnie od występującego i tak opóźnienia w stosunku do zasady rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 kpa), a w szczególności - w ciągu jednego miesiąca, ewentualnie w sprawach szczególnie skomplikowanych – w ciągu dwóch miesięcy (art. 35 § 3 kpa), opóźnienie powyższe nie może być zakwalifikowane jako rażące. Zwłaszcza, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego obowiązek wyjaśnienia spraw granicznych działek nr 81, 80 oraz 83/2, na co wskazuje skarga, nie był jedynym obowiązkiem. Poza przedmiotem oceny prawnej sądu w niniejszej sprawie jest natomiast fakt, nie podniesiony w skardze, iż od dnia wydania decyzji Wojewody [...] marca 2003 r.) do dnia wydania decyzji organu pierwszej instancji po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, upłynął okres niemal siedmiu miesięcy. Naruszenie przepisów postępowania w tym wypadku było w istocie rażące. Zagadnienie to nie było jednak podniesione w skardze, wniesionej przed wydaniem ponownej decyzji pierwszoinstancyjnej a po otrzymaniu decyzji Wojewody. Podlegało ponadto wyjaśnieniu w toku postępowania administracyjnego, toczącego się już po uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji, a wobec pracownika Wydziału Architektury i Administracji Budowlanej UM zostały wyciągnięte określone konsekwencje. W zakresie sygnalizacyjnym jednak należy wskazać na ten fakt jako naganny. W konsekwencji, biorąc pod uwagę wszystkie przesłanki oceny prawnej argumentów skargi oraz postępowania administracyjnego, a zwłaszcza fakt wydania decyzji przez organ, w stosunku do którego skierowane są zarzuty skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw zastosowania konsekwencji przewidzianych w art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270). W tym stanie rzeczy, na podstawie argumentacji przedstawionej wyżej, sąd administracyjny na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.