II SA/Lu 291/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek,, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w dniu 21 października 2004 r. sprawy ze skargi Z. i T. Ś. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 kwietnia 2004 r. Nr WINB.ZOA.7144/XIV-3/2003/04 w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Sygn. akt II SAl Lu 291/ 04 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 12 marca 1994 r znak: PINB.7355/ Ko 17/ 02 nakazującej Z. i T.Ś. dokonanie rozbiórki samowolnie zrealizowanego budynku gospodarczego o wymiarach 7,6 m x 3,37 m położonego na działce nr.561 i 564/11 w miejscowości K.. W motywach rozstrzygnięcia podano, iż powyższy budynek został zrealizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. W dniu 21 sierpnia 2003 r zostało wydane postanowienie znak: PINB.7355/ Ko 17/02, na mocy którego w oparciu o art.48 ust.2 prawa budowlanego zobowiązano inwestorów do przedłożenia określonych dokumentów w terminie do dnia 30 października 2003r. Z uwagi na nie wywiązanie się w całości z nałożonych obowiązków, nakazano rozbiórkę obiektu budowlanego. Organ odwoławczy uznał za bezsporny fakt, iż małżonkowie Ś. nie wykonali w całości obowiązków nałożonych na nich postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2003 r. Nie przedłożyli bowiem zaświadczenia właściwego organu w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a także oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane .Ponadto do złożonego projektu budowlanego nie zostało dołączone zaświadczenie dotyczące wpisu projektanta na listę właściwej izby samorządu zawodowego, o którym mowa w art.12 ust. 7 prawa budowlanego . W myśl art. 48 ust.3 prawa budowlanego w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków o których mowa, nakazuje się rozbiórkę obiektu budowlanego. W ocenie organu odwoławczego nie mają przy tym znaczenia inne okoliczności , takie jak nieznajomość prawa czy podeszły wiek inwestorów . W uzasadnieniu decyzji podkreślono, iż o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie może świadczyć podnoszona przez odwołujących się okoliczność użytkowania przez nich działki przez ponad 40 lat, ani wypisy z rejestru gruntów. Działki 561 oraz 564/11 pozostają we współwłasności w częściach ułamkowych. Budowa obiektu budowlanego na nieruchomości objętej współwłasnością wykracza poza zwykły zarząd rzeczą wspólną i zgodnie z art.199 kc wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli. Brak zgody jest równoznaczny z brakiem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie organu odwoławczego o zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego rozstrzyga w świetle przepisów prawa budowlanego stosowne zaświadczenie , a nie decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, która zresztą nie może być wydana w sytuacji , gdy obiekt budowlany został już zrealizowany. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. i T. Ś. zarzucając powyższej decyzji naruszenie art.48 ust.3 ustawy prawo budowlane poprzez uznanie, iż skarżący nie przedłożyli wymaganego zaświadczenia o zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sytuacji, gdy dostarczyli oni projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a ponadto udzielili pełnych informacji i wyjaśnień na temat przedmiotowego obiektu , oraz błędne ustalenie, iż przeprowadzono budowę budynku, podczas, gdy w rzeczywistości był to jego remont, domagali się jej uchylenia w całości. Skarżący podkreślili, iż wzmiankowany budynek znajduje się w ich władaniu od 40 lat, a na przedmiotowej działce stoi on od jeszcze dłuższego czasu. Jego zły stan techniczny zmusił ich do wykonania remontu generalnego i położenia nowego dachu. Remont został wykonany w granicach starego budynku w oparciu o fundamenty i elementy konstrukcyjne starego budynku. Skoro nie doszło do naruszenia elementów konstrukcyjnych budynku , zasadnym jest przyjęcie, iż dokonano jego remontu. Skarżący wyjaśnili, iż mimo podeszłego wieku i inwalidztwa I grupy dostarczyli szereg dokumentów zgodnie z decyzją z dnia 21 sierpnia 2003 r tj. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta K., projekt zagospodarowania działki nr.561 i 561/11, opis techniczny wyremontowanego budynku, opinię techniczną oraz projekt budynku wykonany przez uprawnionego projektanta. Do akt złożono także pismo z Urzędu Miejskiego w K., że wyremontowany budynek nie narusza zabytkowego układu urbanistycznego Miasta K.. Zdaniem skarżących wykonali zatem wszystkie obowiązki nałożone na nich przez organ administracyjny, ten zaś nie dokonał w żaden sposób oceny, czy przedmiotowy budynek spełnia warunki opisane w art. 48 ustawy prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest pozbawiona podstaw. Błędne jest przede wszystkim założenie skarżących, iż przeprowadzone roboty budowlane wyczerpują pojęcie remontu jakim posługują się przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane ( tekst jedno Dz.U z 2000 r Nr 106, poz.1126 ze zmianami ). Stosownie do art. 3 pkt.8 tej ustawy przez remont rozumie się wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów innych niż użyto w stanie pierwotnym. Remont nie oznacza zatem nic innego jak tylko przywrócenie obiektowi budowlanemu jego wartości użytkowej i umożliwienie wykorzystywania zgodnie z przeznaczeniem. Za remont nie mogą być uznane roboty budowlane , które polegają faktycznie na wykonaniu nowego obiektu budowlanego , choćby z częściowym wykorzystaniem materiałów konstrukcyjnych pozostałych po istniejącym dotychczas obiekcie budowlanym. W takiej sytuacji inwestor dokonuje nie remontu, lecz odbudowy , która zgodnie z art.3 pkt.6 ustawy prawo budowlane zalicza się do budowy. W konsekwencji na prowadzenie robót budowlanych w takim zakresie wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, a niedopełnienie wymogów formalnych pociąga za sobą skutki prawne określone w powołanej ustawie . W toku postępowania administracyjnego skarżący przyznali w piśmie z dnia 9 grudnia 2002 r, iż przedmiotowy budynek nie jest garażem lecz wyremontowaną stodołą, w stanie technicznym zagrażającym katastrofą budowlaną. W protokole oględzin z dnia 15 listopada 2002r T.Ś. stwierdził natomiast, iż budynek ten został przebudowany w ten sposób, iż po wyburzeniu starych zniszczonych ścian i pokrycia dachowego na starych fundamentach zostały wymurowane ściany z pustaków z betonu komórkowego oraz wykonano nowy dach drewniany z pokryciem z blachy . Skarżący wprawdzie nie podpisał protokołu , twierdząc, iż przyjdzie do organu nadzoru budowlanego, lecz żadnych uwag do jego treści nie zgłaszał. Zakres wykonanych robot potwierdził także ich wykonawca S. F. , który utrzymywał, iż dokonał częściowej rozbiórki ścian, od strony działki nr.565 ścianę rozebrał całkowicie, przy czym skorygowano położenie budynku poprzez odsunięcie od granicy o 20 cm. Wymurował nowe ściany, wykonał wieniec betonowy , zamontował dach i drzwi stalowe. Zebrany materiał dowodowy daje zatem wystarczające oparcie na sformułowanie wniosku, iż przeprowadzone roboty budowlane oznaczały w istocie odbudowę obiektu budowlanego , co też słusznie przyjęły organy nadzoru budowlanego. Zarzuty skargi nie są zasadne także i w pozostałym zakresie. Z akt sprawy wynika ,iż skarżąca W. Ś. jest współwłaścicielką nieruchomości oznaczonej nr.561 w udziale wynoszącym % oraz współwłaścicielką nieruchomości oznaczonej nr. 564/ 11 w udziale wynoszącym 85/390 części. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, iż budowa obiektu budowlanego na nieruchomości stanowiącej współwłasność jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną, a zatem wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli lub orzeczenia sądu taka zgodę zastępującego. Legitymowanie się zgodą współwłaścicieli lub orzeczeniem sądu jest warunkiem niezbędnym dla uznania , iż inwestorowi przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zgodnie z art.33 ust.2 pkt.2 prawa budowlanego ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1990 r sygn. akt III ARN 15/ 90 OSP 1991/6 poz.163, wyrok NSA z dnia 29 marca 1990 r IV SA 33/90 ONSA 1990/ 2-3/35 ). W sprawie nie jest kwestionowane ,iż zgoda pozostałych współwłaścicieli nieruchomości, ani orzeczenie sądu nie zostały w sprawie złożone. W świetle art.48 ust.4ustawy prawo budowlane w wersji wprowadzonej ustawą z dnia 27 marca 2003r o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz.U Nr 80 poz.718 ) , która znajduje zastosowanie z mocy jej art. 7 ust. 2 już tylko uchybienie temu warunkowi uprawniało organy nadzoru budowlanego do nakazania rozbiórki przedmiotowego budynku. Odnosząc się natomiast do zarzutu nie uwzględnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu , należy zwrócić uwagę, iż nie mogła ona stanowić oparcia dla jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Był to wyłącznie projekt decyzji , a samo postępowanie w tym zakresie zostało umorzone decyzją Burmistrza Miasta K. z dnia 5 stycznia 2004 r znak:RG.7334/41 /2003. Organy nadzoru budowlanego właściwie zatem przyjęły, a co wynika wprost z treści art.48 ust.3 powołanej ustawy, obowiązek przedstawienia zaświadczenia organu właściwego w sprawie ustalania warunków zabudowy zagospodarowania terenu o zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Akta sprawy zawierają wprawdzie kserokopię zaświadczenia Urzędu Miejskiego w K. z dnia 13 listopada 2002 r, złożoną przez skarżących w dniu 3 czerwca 2004r w sprawie treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta K. , ale dotyczy ono jedynie działki 564/11 .Podzielić należy zatem stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji , iż skarżący nie wywiązali się w terminie z nałożonych obowiązków, co w efekcie skutkowało nakazaniem rozbiórki obiektu budowlanego. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ) skargę należało oddalić.