II SA/Lu 292/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) Protokolant Referent stażysta Martyna Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2025 r. sprawy ze skargi Ł. B. i T. F. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 24 marca 2025 r., znak: GN-V.7534.1.9.2025.OM w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia [...] marca 2025 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Ł. B. i T. F. (dalej także jako "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] października 2024 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w L., oznaczona w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o powierzchni 0,0544 ha, która przeszła z mocy prawa na własność Gminy L.. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne: Prezydent Miasta L. decyzją z dnia [...] sierpnia 2023 r. znak: [...] (sprostowaną następnie postanowieniem z dnia 3 października 2023 r.), zatwierdził podział nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków miasta L. jako działka nr [...] o powierzchni 0,3866 ha, na działki: nr [...] o powierzchni 0,0544 ha, nr [...] o powierzchni 0,0659 ha, nr [...] o powierzchni 0,0647 ha i nr [...] o powierzchni 0,2016 ha. Działka nr [...] została wydzielona pod drogę publiczną gminną i zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm., dalej jako "u.g.n."), z mocy prawa przeszła na własność Gminy L. z dniem 5 września 2023 r. tj. z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna. Decyzja ta została wydana na wniosek skarżących, Z protokołu rozbieżności sporządzonego w dniu 30 stycznia 2024 r. wynika, że mimo podjętej przez strony próby, nie doszło do ustalenia wysokości odszkodowania za przejętą na własność Gminy L. działkę nr [...]. Wobec tego skarżący wnieśli o ustalenie i wypłatę odszkodowania według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. W toku wszczętego na skutek powyższego wniosku postępowania Prezydent Miasta L. zlecił rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenie operatu szacunkowego określającego wartość przedmiotowej nieruchomości, celem ustalenia wysokości należnego odszkodowania. Wartość działki nr [...] została określona przez rzeczoznawcę majątkowego J. L. w operacie szacunkowym sporządzonym w dniu 29 maja 2024 r. Do akt sprawy został dołączony wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr 1688/LV/2002 Rady Miejskiej w L. z dnia 26 września 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. - część II (Dz. Urz. Woj. Lub. Z 2002 r. Nr 124 poz. 2671, dalej jako "m.p.z.p." lub "plan miejscowy"), z którego wynika, że działka nr [...] posiada następujące przeznaczenie: KDD (tereny dróg publicznych oznaczone wg klas: drogi dojazdowe), M4a i M4b (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej). W piśmie z dnia 19 lipca 2024 r. skarżący zgłosili zastrzeżenia do operatu szacunkowego, do których autor operatu ustosunkował się w piśmie z dnia 30 sierpnia 2024 r., wyjaśniając, że: - w celu określenia wartości rynkowej należy wycenić całą nieruchomość, ponieważ w warunkach rynkowych przedmiotem transakcji są całe nieruchomości, a nie poszczególne ich części o różnych przeznaczeniach. Wycena polegająca na zsumowaniu wartości części o różnych przeznaczeniach byłaby wartością sztucznie wykreowaną, niespełniającą wymogów dla wartości rynkowej; - wartość działki nr [...] przeznaczonej w planie miejscowym pod drogę publiczną i tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, określono dla aktualnego sposobu użytkowania, z uwzględnieniem cen transakcyjnych nieruchomości o porównywalnym przeznaczeniu. Po przeprowadzeniu szczegółowej analizy rynku lokalnego, do zbioru nieruchomości podobnych stanowiącego podstawę wyceny przyjęto nieruchomości o cechach rynkowych najbardziej zbliżonych do cech nieruchomości wycenianej. Przeznaczenie M6 nie dyskwalifikuje nieruchomości porównawczej nr 1, ponieważ co do możliwości inwestycyjnych jest identyczne, jak przeznaczenie M4a (możliwość realizacji budynków jednorodzinnych). Przyjęcie do zbioru nieruchomości w całości przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną i w całości pod drogę pozwoliło na określenie wielkości wpływu tej cechy na zróżnicowanie cen w zbiorze i umożliwiło zastosowanie odpowiednich korekt cenowych, ze względu na różnice pomiędzy nieruchomością wycenianą i porównawczymi; - stan nieruchomości oraz jej przeznaczenie przyjęto w odniesieniu do działki wydzielonej w wyniku podziału zatwierdzonego decyzją administracyjną, czyli do działki nr [...], a nie do działki nr [...] (przed podziałem). Decyzją z dnia [...] października 2024 r. Prezydent Miasta L. ustalił odszkodowanie w kwocie 146 853 zł za prawo własności nieruchomości położonej w L., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o powierzchni 0,0544 ha, która przeszła z mocy prawa na własność Gminy L. na mocy ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 28 sierpnia 2023 r. o zatwierdzeniu podziału działki nr [...] (pkt 1). Jednocześnie organ orzekł o przyznaniu ustalonego odszkodowanie na rzecz Ł. B. i T. F.. w kwotach po 73 426,50 zł, za przysługujące im udziały w prawie własności wynoszące ˝ części (pkt 2). W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że wartość rynkowa nieruchomości została określona przez rzeczoznawcę majątkowego w podejściu porównawczym, metodą porównywania parami, z uwzględnieniem zasad określonych w art. 134 u.g.n. Na podstawie planu miejscowego biegły przyjął, że działka nr [...] położona jest w terenie dróg publicznych oznaczonych wg klas: drogi dojazdowe - 50 % powierzchni oraz tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - 50 % powierzchni. Decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2023 r. o przedmiotowa działka została wydzielona pod drogę publiczną gminną. Zatem alternatywny sposób użytkowania nieruchomości to drogi publiczne - częściowo zgodny z aktualnym sposobem użytkowania. Z uwagi na to, że przeznaczenie nieruchomości zgodnie z celem wywłaszczenia nie powoduje zwiększenia jej wartości, wartość rynkową nieruchomości do celów ustalenia odszkodowania biegły określił zgodnie z art. 134 ust. 3 u.g.n., tj. według aktualnego sposobu jej użytkowania, z uwzględnieniem cen transakcyjnych nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną i drogi publiczne, stosownie do przepisu § 49 ust. 1 w związku z § 49 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 5 września 2023 r. w sprawie wyceny nieruchomości (Dz. U. z 2023 r. poz. 1932, dalej jako "r.w.n."). W dniu 5 listopada 2024 r., tj. w terminie otwartym do złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, skarżący złożyli pismo, w którym podtrzymali zastrzeżenia wobec sporządzonego operatu szacunkowego przedstawione w piśmie z dnia 19 lipca 2024 r., wskazując m.in., że rzeczoznawca przyjął błędny stan nieruchomości, bowiem powinien dokonać wyceny nieruchomości według stanu na dzień podziału. Ponadto zarzucili rzeczoznawcy wadliwy dobór nieruchomości porównawczych. Wnieśli o sporządzenie operatu szacunkowego, w którym wartość rynkowa działki nr ewid. [...] zostanie wyceniona według stanu prawnego nieuwzględniającego dokonanego podziału geodezyjnego, tj. wg stanu na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości oraz ustalenie odszkodowania w oparciu o wartość rynkową nieruchomości z uwzględnieniem jej przeznaczenia w m.p.z.p. na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, tj. w oparciu o jej cechy niestandardowe, jakie wynikają z położenia nieruchomości i oznaczenia dwoma różnymi symbolami, co - zdaniem skarżących - bez wątpienia wpływa na jej rynkową wartość. W dniu 22 listopada 2024 r. skarżący, odpowiadając na wezwanie organu do sprecyzowania charakteru ich pisma w dniu 5 listopada 2024 r. (tj. do wyjaśnienia, czy stanowi ono odwołanie) wnieśli o uznanie przedmiotowego pisma za odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta L.. Jednocześnie uzupełnili odwołanie o następujące zarzuty wobec zaskarżonej decyzji: - naruszenie art. 98 ust. 3 w zw. z art. 134 u.g.n., a także § 8 ust. 1 r.w.n. poprzez ich wadliwe zastosowanie w sprawie i błędne ustalenie wysokości należnego odszkodowania; - naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta L. w całości i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o zobowiązanie biegłego do wykonania wyceny zgodnie z treścią odwołania i zmianę zaskarżonej decyzji poprzez podwyższenie kwoty odszkodowania. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia i powołaną na wstępie decyzją ostateczną z dnia 4 marca 2025 r. (zaskarżoną do Sądu) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wojewoda podkreślił, że spór w sprawie sprowadza się do oceny, czy operat szacunkowy z dnia 29 maja 2024 r., sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego J. L., który stał się podstawą ustalenia odszkodowania, został sporządzony prawidłowo. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy dokonał oceny ww. operatu pod względem formalnym oraz oceny jego wartości dowodowej. Organ drugiej instancji wskazał, że biegły zasadnie przeprowadził analizę w zakresie zasad korzyści dla właścicieli i trafnie wskazał w podstawie prawnej wyceny przepis art. 134 ust. 3 u.g.n. Biegły wskazał, że zgodnie z ustaleniami planu miejscowego działka nr [...] położona jest w terenie oznaczonym symbolami: KDD - tereny dróg publicznych oznaczone wg klas: drogi dojazdowe 50 % powierzchni oraz M4a, M4b - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 50 % powierzchni. Zatem aktualny sposób użytkowania to po połowie tereny dróg publicznych i tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Grunty przyległe do wycenianych działek przeznaczone są pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wobec tego, że przedmiotowa działka została wydzielona pod drogę publiczną gminną, alternatywny sposób użytkowania nieruchomości w rozumieniu art. 134 ust. 4 u.g.n. stanowią drogi publiczne. W związku z tym, że przeznaczenie nieruchomości zgodne z celem przejęcia jest niezgodne z jej przeznaczeniem w dokumentach planistycznych w części przeznaczonej pod zabudowę jednorodzinną, rzeczoznawca majątkowy, zgodnie z art. 134 ust. 3 i 4 u.g.n., przeprowadził analizę celem ustalenia zasad korzyści dla współwłaścicieli nieruchomości. Na podstawie analizy rynku lokalnego rzeczoznawca wykazał, że uzyskane ceny nieruchomości o mieszanym przeznaczeniu (pod zabudowę jednorodzinną i tereny dróg) są wyższe od cen nieruchomości przeznaczonych wyłącznie pod drogi. Wobec tego, że przeznaczenie nieruchomości zgodne z celem przejęcia, tj. pod drogę, nie powoduje zwiększenia jej wartości, uwzględniając zasadę korzyści dla właściciela, wartość rynkowa nieruchomości została określona według aktualnego sposobu użytkowania, z uwzględnieniem cen transakcyjnych nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną i drogi publiczne. Właśnie z uwagi na zróżnicowane przeznaczenie szacowanej nieruchomości biegły dokonał analizy rynku nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną i drogi publiczne, które były przedmiotem obrotu na obszarze miasta L., z wyłączeniem strefy centralnej, w okresie od maja 2022 r. W ocenie organu drugiej instancji, przedstawiony przez rzeczoznawcę majątkowego w operacie szacunkowym wybór nieruchomości przeznaczonych do celów porównawczych jest jasny, a wytypowane nieruchomości posiadają porównywalne cechy do nieruchomości wycenianej. Stosując metodę porównywania parami, rzeczoznawca porównał nieruchomość wycenianą z nieruchomościami podobnymi wybranymi do wyceny, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są cechy, ceny transakcyjne i warunki zawarcia transakcji. Dla przyjętego zbioru nieruchomości podobnych ustalił trzy cechy rynkowe, które w zasadniczy sposób wpływają na zróżnicowanie cen transakcyjnych i przypisał im właściwą wagę, tj. położenie, otoczenie - 20%, wielkość i kształt nieruchomości, możliwości inwestycyjne - 40 % i przeznaczenie w planie miejscowym - 40%. Różnice cech pomiędzy wycenianą nieruchomością, a przyjętymi do porównań skorygował za pomocą współczynników kwotowych wynikających z AC z zastosowaniem zasady interpolacji. Obliczył skorygowaną cenę transakcyjną każdej nieruchomości przyjętej do porównań, stanowiącą podstawę do obliczenia ceny m2 gruntu, która wynosi 269,95 zł/m2. Wartość rynkową nieruchomości określił na kwotę 146 853 zł. Organ odwoławczy stwierdził, że przyjęte przez biegłego podejście szacowanej nieruchomości oraz metody wyceny nie budzą wątpliwości pod względem prawidłowości ich zastosowania. Podkreślił przy tym, że operat szacunkowy stanowi sformalizowaną prawnie opinię rzeczoznawcy majątkowego wydawaną w zakresie posiadanych przez niego wiadomości specjalnych dotyczących szacowania nieruchomości. Pozycja rzeczoznawcy majątkowego jest przy tym zbliżona do statusu osoby zaufania publicznego, od której wymaga się zachowywania zasad etyki zawodowej oraz dołożenia należytej staranności w dokonywaniu wyceny nieruchomości. W konsekwencji Wojewoda podzielił stanowisko organu pierwszej instancji i uznał operat szacunkowy za sporządzony zgodnie z przepisami u.g.n. oraz r.w.n. Organ odwoławczy podkreślił, że operat został przygotowany przez osobę uprawnioną, wybrana przez biegłego metoda wyceny jest dopuszczalna na mocy ustawy, biegły zasadnie także przeanalizował rynek nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną i drogi publiczne, w świetle zasad korzyści. Odnosząc się do zarzutów skarżących zawartych w piśmie z dnia 19 lipca 2024 r., w szczególności dotyczących nieruchomości przyjętych jako porównawcze do nieruchomości wycenianej, Wojewoda odwołał się do wyjaśnień rzeczoznawcy majątkowego przedstawionych w piśmie z dnia 30 sierpnia 2024 r., w którym biegły uzasadnił dokonany wybór nieruchomości do porównania w parach z nieruchomością wycenianą tym, że zbiór nieruchomości podobnych stanowią nieruchomości porównywalne z nieruchomością, która jest przedmiotem wyceny, a nie identyczne czy jednakowe. Organ podkreślił, że jako jedną z cech, które w zasadniczy sposób wpływają na zróżnicowanie cen transakcyjnych, biegły przyjął przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym, różnicując ją w zależności od tego, czy cała nieruchomość przeznaczona jest pod zabudowę jednorodzinną, czy mniejsza części powierzchni przeznaczona jest pod tereny dróg, reszta pod zabudowę jednorodzinną, czy nieruchomość przeznaczona jest w połowie pod zabudowę jednorodzinną, w połowie pod tereny dróg, czy też cała nieruchomość przeznaczona jest pod tereny dróg. W ocenie Wojewody, nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty skarżących dotyczące wadliwości sporządzonej przez biegłego opinii z powodu nieuwzględnienia w niej aktualnego sposobu użytkowania nieruchomości, gdyż zróżnicowany sposób użytkowania (zabudowa jednorodzinna i drogi publiczne) został uwzględniony przez biegłego w sporządzonej opinii. Końcowo organ drugiej instancji podkreślił, że jeżeli strona postępowania ma zastrzeżenia co do rzetelności i prawidłowości wykonania przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego, to na mocy art. 157 u.g.n. jest uprawniona do przekazania operatu do oceny przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych w celu skontrolowania prawidłowości jego sporządzenia. Strona postępowania niezadowolona z wysokości odszkodowania za odjęte prawo własności nieruchomości ma również prawo do przedstawienia alternatywnej opinii rzeczoznawcy majątkowego sporządzonej dla potrzeb postępowania odszkodowawczego we własnym zakresie. Strony niniejszego postępowania nie skorzystały jednak z powyższych możliwości zakwestionowania ustaleń operatu szacunkowego, ani nie podniosły argumentów mogących zakwestionować wiarygodność sporządzonego przez biegłego operatu. Ł. B. i T. F., reprezentowani przez radcę prawnego, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję Wojewody, zarzucając jej naruszenie: a) art. 98 ust. 3 w zw. z art. 134 u.g.n.; b) art. 130 ust. 1 u.g.n.; c) § 8 ust. 1 r.w.n. w zw. z art. 159 u.g.n. poprzez ich wadliwe zastosowanie w sprawie i błędne ustalenie wysokości należnego odszkodowania; d) art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a ponadto art. 107 § 3 k.p.a., poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i błędne ustalenie wysokości odszkodowania. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Ponadto wnieśli o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autor - odwołując się do definicji legalnej "nieruchomość podobna", zawartej w art. 4 pkt 16 u.g.n. - podniósł, że analiza przyjętych do porównania nieruchomości zakwalifikowanych przez rzeczoznawcę jako podobnych do nieruchomości szacowanej, prowadzi do wniosku, że nieruchomości przyjęte do porównania nieruchomościami podobnymi nie są. Brak podobieństwa przejawia się w przyjęciu do porównania nieruchomości, które mają inne zasady zagospodarowania w planie miejscowym niż nieruchomość szacowana, przy czym różnice te są na tyle istotne, że nie można uznać podobieństwa między tymi nieruchomościami. W ocenie autora skargi, specyfika przedmiotowej sprawy polega na tym, iż decyzją zatwierdzającą podział nieruchomości z dnia 28 sierpnia 2023 r. wydzielono pod drogę publiczną w istocie dwie działki o różnych przeznaczeniach w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Niezależnie od zasadności takiej decyzji, z majątku skarżących wydzielono działkę o nr [...], którą "stworzono" z dwóch działek o odmiennym przeznaczeniu w planie miejscowym. Nie jest bowiem sporne, iż część działki o nr [...] położona jest w terenie oznaczonym symbolami KDD - tereny dróg publicznych, a część działki na terenie oznaczonym symbolem M4a - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W ocenie pełnomocnika skarżących, wskazać jednak trzeba na wadliwość ustaleń operatu, a także organów rozpoznających sprawę, bowiem z żadnego dokumentu nie wynika wzajemny procent powierzchni działek, a przyjęcie 50% powierzchni jest dowolne i wykracza poza swobodną ocenę materiału dowodowego sprawy. Bezsprzecznie rzeczoznawca majątkowy nie dokonał także żadnych ustaleń w celu dokładnego określenia różnicy powierzchni terenu oznaczonej symbolem KDD do powierzchni oznaczonej symbolem M4a. W uzasadnieniu skargi podniesiono nadto, że już z pobieżnej analizy operatu szacunkowego wynika, iż jedynie dwie nieruchomości przyjęte do porównania mają podobne przeznaczenie, jak działka wyceniana, jednakże inne ich cechy, jak choćby położenie (teren poza obrębem miasta L.), czy też powierzchnia, dyskredytują je jako nieruchomości podobne. Pozostałe trzy nieruchomości nie są w żadnej mierze podobne do nieruchomości wycenianej ze względu na położenie, stan prawny, przeznaczenie, sposób korzystania oraz inne cechy wpływające na jej wartość. Nie można zatem przyjąć podobieństwa wskazanych przez rzeczoznawcę nieruchomości i nie można też dokonywać korekt, bowiem tychże korekt można dokonywać jedynie do nieruchomości podobnych. Zastrzeżenia skarżących w szczególności wzbudziło twierdzenie rzeczoznawcy zawarte na stronie 12 operatu szacunkowego, iż przy dokonywaniu wyceny wartości rynkowej przyjęto stan i przeznaczenie działki wydzielonej w wyniku podziału, czyli działki o nr [...] a nie działki sprzed podziału o nr [...]. W ocenie skarżących, w tym zakresie organ dokonał nieprawidłowej oceny materiału dowodowego, a w zasadzie nie odniósł się do tego faktu i nie wyjaśnił przyczyn uznania opinii w tym zakresie za wiarygodną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają bowiem prawa. Przypomnieć należy, że przedmiotem kontrolowanych rozstrzygnięć jest ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w obrębie ewidencyjnym W. , Gmina L., oznaczoną jako działka nr [...], o powierzchni 0,0544 ha, która w wyniku dokonania na wniosek skarżących podziału działki nr [...], jako wydzielona pod drogę publiczną gminną, z mocy prawa stała się własnością Gminy L. z dniem, kiedy decyzja o podziale stała się ostateczna. Decyzja podziałowa została wydana przez Prezydenta Miasta L. w dniu 28 sierpnia 2023 r. i – jak wynika z akt sprawy – stała się ostateczna wraz z bezskutecznym upływem terminu do wniesienia od niej odwołania, tj. z dniem 5 września 2023 r. (k. 3 akt adm. I inst.). Zgodnie z art. 98 ust. 1 u.g.n. działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Stosownie zaś do art. 98 ust. 3 u.g.n. za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, że wystąpiły wszystkie przesłanki do ustalenia odszkodowania za przejście prawa własności nieruchomości należącej do skarżących (działki nr [...]) na własność Gminy L., jako grunt przeznaczony pod drogę publiczną - gminną. Analiza sprawy nie pozostawia wątpliwości co do przejścia własności działki nr [...] na własność Gminy L. oraz konieczności ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz skarżących – jako dotychczasowych współwłaścicieli przedmiotowej działki w udziałach po ˝ części – w drodze decyzji, z uwagi na bezskuteczność próby uzgodnienia wysokości odszkodowania (zob. protokół rozbieżności – k. 5 akt adm. I inst.). Zarówno treść odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, jak i późniejszej skargi na decyzję organu odwoławczego, wskazują, że istota sporu ogranicza się do ustalonej przez organy wysokości odszkodowania. Zarzuty zawarte w skardze sprowadzają się do próby zakwestionowania prawidłowości operatu szacunkowego stanowiącego podstawę ustalenia odszkodowania oraz wykazania wadliwości oceny tego operatu dokonanej przez organy. Podniesione zarzuty odnoszą się do specyfiki przejętej na własność Gminy nieruchomości, wynikającej z jej zróżnicowanego przeznaczenia w planie miejscowym. Z niekwestionowanych ustaleń organów wynika bowiem, że przedmiotowa działka nr [...] w części składa się z terenu przeznaczonego w planie miejscowym pod drogi publiczne (symbol KDD), w części zaś obejmuje teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (symbol M4a). Skarżący w tym kontekście zarzucili, że operat opiera się na bezpodstawnym założeniu, jakoby wzajemny stosunek procentowy powierzchni gruntów o różnym przeznaczeniu planistycznym znajdujących się w obrębie działki nr [...] wynosił 50% do 50%. Ponadto w toku postępowania, wskazując na powyższą specyfikę przejętej nieruchomości, skarżący kwestionowali przyjętą przez biegłego metodologię wyceny polegającą na szacowaniu wartości całej nieruchomości o różnych przeznaczeniach. W ocenie skarżących, prawidłowa wycena winna polegać na oszacowaniu wartości poszczególnych części nieruchomości o różnym przeznaczeniu i zsumowaniu tych wartości. Zarzuty skarżących dotyczą także przyjęcia do wyceny stanu i przeznaczenia działki wydzielonej w wyniku podziału, tj. działki nr [...], a nie działki sprzed podziału, tj. działki nr [...]. Skarżący kwestionują również dobór nieruchomości podobnych przyjętych do wyceny. W ocenie Sądu, zarzuty skarżących nie są zasadne. Stosownie do art. 130 ust. 2 u.g.n., ustalenie odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Podstawę ustalenia odszkodowania stanowi więc zawsze wartość nieruchomości określona w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę majątkowego, mającego uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości w trybie u.g.n. (art. 130 ust. 2 w związku z art. 7 i art. 240 ust. 2 u.g.n.). Operat szacunkowy jest podstawowym i niezbędnym dowodem w postępowaniu w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną. Operat powinien być sporządzony przez uprawnionego biegłego, zgodnie z zasadami jego sporządzania. Podstawę ustalenia wartości nieruchomości będącej przedmiotem sprawy stanowił operat szacunkowy z dnia 29 maja 2024 r. sporządzony na zlecenie Prezydenta Miasta L. przez rzeczoznawcę majątkowego mgr inż. J. L.. Wyjaśnić należy, że operat szacunkowy jest sformalizowaną prawnie opinią rzeczoznawcy majątkowego, opartą na posiadanych przez niego wiadomościach specjalnych. Oczywiście operat szacunkowy podlega ocenie, jak każdy element materiału dowodowo, jednak trzeba mieć na uwadze jego specyfikę. Skoro bowiem zgodnie z art. 84 k.p.a., organ powołuje biegłego w sytuacji, gdy sam nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, to konstatacja ta determinuje zakres oceny tego elementu materiału dowodowego. Niewątpliwie organ ma obowiązek ocenić opinię (w tym wypadku operat) z punktu widzenia prawidłowości formalnej (w tym zastosowania prawnie określonej metodologii sporządzania operatu), logiki, spójności, zgodności z doświadczeniem życiowym. Jednakże ani organ, ani sąd administracyjny, nie mogą wkraczać w istotę wiadomości specjalnych, ponieważ nimi nie dysponują. Podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 154 ust. 1 u.g.n. wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości, dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 stycznia 2023 r., sygn. akt I OSK 3197/19 (LEX nr 3519264), brzmienie tego przepisu oznacza, że zakwestionowanie operatu szacunkowego przez organ administracji publicznej lub sąd administracyjny jest dopuszczalne, ale wyłącznie w wyjątkowych i oczywistych wypadkach, jeżeli zostanie wykazane, że przy sporządzeniu operatu doszło do naruszenia prawa albo operat zawiera ewidentne błędy, które dyskwalifikują jego walory dowodowe. To bowiem autor operatu, a nie organ lub sąd, w oparciu o posiadane w tym zakresie wiadomości specjalne dokonuje wyboru podejścia i metody selekcji nieruchomości i wybiera te, które stanowią następnie przedmiot jego badań. Zatem tylko rzeczoznawca decyduje o doborze nieruchomości, które przyjmuje do porównania. Jeśli zaś strona ma zastrzeżenia co do rzetelności i prawidłowości wykonania przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego, to może skorzystać z możliwości oceny operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych w celu skontrolowania prawidłowości sporządzenia tego operatu - do czego jest uprawniona na mocy art. 157 u.g.n. Możliwość ta i skorzystanie z niej zależy jednak od inicjatywy strony, która dąży do zakwestionowania prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego jako podstawy wydania decyzji. Możliwość weryfikacji ustaleń zawartych w operacie szacunkowym wyłącznie w trybie art. 157 u.g.n. potwierdzono również w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 17 sierpnia 2023 r. Sąd ten wskazał, że ustanowioną przepisem art. 80 k.p.a. zasadę swobodnej oceny dowodów organu modyfikuje art. 157 ust. 1 u.g.n. Przepis ten stanowi, iż oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych. Jeśli więc istnieją zastrzeżenia odnośnie do prawidłowości sporządzonego operatu szacunkowego należy zwrócić się do tej organizacji, a nie oczekiwać, iż to organ zakwestionuje jego prawidłowość. Przepisy prawa nie przewidują innej możliwości zakwestionowania ustalonej operatem szacunkowym wartości nieruchomości. (zob. wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2023 r. sygn. akt III FSK 1367/22, CBOSA) Dodać należy, że weryfikacja opinii w zakresie spełniania przez rzeczoznawcę standardów zawodowych, a także zasad i norm dokonanej przez niego w operacie wyceny, na mocy przepisu art. 157 ust. 1 i 3 u.g.n. jest możliwa tylko przez organizację zawodową rzeczoznawców. Przy czym przepisy prawa nie ograniczają kręgu podmiotów, które mogą wystąpić o taką weryfikację. Zatem mogli wystąpić o to także skarżący, jeżeli uważali, że sporządzony w sprawie operat jest wadliwy. Z możliwości tej jednak nie skorzystali, dokonując własnej oceny, której twierdzenia stanowią tylko wyraz niezadowolenia z oszacowanej wartości nieruchomości i które nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym i przepisach prawa. W przypadku samodzielnego kwestionowania operatu przez stronę, obowiązkiem organu - wynikającym z przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. - jest przede wszystkim odniesienie się do zgłaszanych przez stronę uwag do operatu, w tym uzyskanie od biegłego wyjaśnień w odniesieniu do zarzutów, o ile zajdzie taka potrzeba. W ramach oceny dowodów organ stwierdza, czy opinia jest wiarygodna, bez czynienia samodzielnych ustaleń w zakresie faktów i ocen wynikających z tej opinii. Tylko w sytuacji oczywistych braków opinii - w zakresie wynikającym z przepisów - których stwierdzenie nie wymaga wiadomości specjalnych, organ może przedstawić własną ocenę, w ramach swobodnej oceny odwodów. Natomiast gdy chodzi o uszczegółowienie opinii o określone cechy, opisy, wyjaśnienia, to zwykle ocena na ile zawarte w opinii dane umożliwiają bądź uniemożliwiają prawidłowe jej wnioski, należy do biegłego, posiadającego fachową wiedzę, nie zaś do organu. W ocenie Sądu, dokonanej w niniejszej sprawie przez organy obu instancji ocenie operatu szacunkowego będącego podstawą ustalenia wysokości odszkodowania, nie można zarzucić wadliwości. Organy zasadnie opinii tej przyznały moc dowodową. Sporządzonemu operatowi nie można bowiem postawić zarzutów naruszenia elementów formalnych (procedury i metodologii sporządzania), ani sprzeczności z logiką czy doświadczeniem życiowym, ani niespójności czy niepełności. Sąd zauważa, że organ pierwszej instancji pismem z dnia 26 czerwca 2024 r. (k. 65 akt adm. I inst.) poinformował skarżących o możliwości zapoznania się z operatem szacunkowym przed wydaniem decyzji. W piśmie w tym wskazano, że wartość działki podlegającej wycenie oszacowano na kwotę 146 853,00 zł, co wynika z określonej wartości 1 metra kw. działki – 269,95 zł. Skarżący z uprawnienia do zapoznania się z materiałem dowodowym skorzystali w dniu 4 lipca 2024 r. (k. 70 akt adm. I inst.), a następnie pismem z dnia 19 lipca 2024 r. (k. 71-72 akt adm. I inst.) zgłosili zastrzeżenia do operatu. Rzeczoznawca majątkowy J. L. do zastrzeżeń tych odniósł się pismem z dnia 30 sierpnia 2024 r. (k. 77 akt. adm. I inst.). Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania przyjętej w operacie metodologii, w ramach której biegły dokonał wyceny całej działki nr [...], nie zaś – jak powinien uczyń to według skarżących – wyceny poszczególnych części tej działki o różnym przeznaczeniu planistycznym a następnie zsumowania wartości obu tych części. W piśmie z dnia 30 sierpnia 2024 r. biegły wyjaśnił, że wycena dokonana w sposób postulowany przez skarżących prowadziłoby do ustalenia sztucznie wykreowanej wartości działki. Wskazał, że ustalenie wartości rynkowej nieruchomości zawsze dotyczy całej działki. W ocenie Sądu, wyjaśnienia biegłego w tym zakresie są logiczne i przekonujące. Sposób wyceny zastosowany przez biegłego, odnoszący się do całej wycenianej działki, nie daje podstaw do zakwestionowania wartości dowodowej operatu, skoro – jak wskazano wyżej - wybór właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości pozostaje w wyłącznej gestii rzeczoznawcy (art. 154 ust. 1 u.g.n.). W konsekwencji jako bezzasadny należy też ocenić zarzut skargi, w ramach którego skarżący wadliwość operatu wywodzą z przejęcia przez biegłego założenia, iż wyceniana działka równo po połowie składa się z części o różnym przeznaczeniu. Skoro biegły nie dokonywał wyceny poszczególnych części działki, lecz jej całości, ustalenie dokładnej proporcji powierzchni terenów o różnym przeznaczeniu w planie miejscowym w istocie nie miało znaczenia. Istotne jest, że biegły, zgodnie z art. 134 ust. 2 u.g.n., prawidłowo ustalił i uwzględnił rodzaj przeznaczenia gruntów wchodzących w skład wycenianej działki. W sporządzonym na potrzeby niniejszej sprawy operacie szacunkowym rzeczoznawca prawidłowo też dokonał oceny zasadności zastosowania zasady korzyści wynikającej z art. 134 ust. 3 i 4 u.g.n. Przepisy te stanowią, że wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości. Jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia. Istota powyższej zasady polega na tym, że do ustalenia odszkodowania za wywłaszczaną nieruchomość bierze się zawsze pod uwagę wartość rynkową nieruchomości, która jest korzystniejsza dla dotychczasowego jej właściciela. Do ustalenia wysokości odszkodowania tylko wtedy przyjmuje się wartość nieruchomości zdeterminowaną jej przeznaczeniem pod cel wywłaszczenia, gdy to planowane przeznaczenie związane z celem wywłaszczenia powoduje zwiększenie wartości nieruchomości. Zasada korzyści nakłada zatem obowiązek określenia wartości rynkowej nieruchomości według aktualnego sposobu użytkowania, a następnie określenie wartości nieruchomości według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z przeznaczenia zgodnego z celem wywłaszczenia. Po ustaleniu obu tych wartości należy, jako wartość rynkową nieruchomości będącą podstawą do ustalenia wysokości odszkodowania, przyjąć wartość wyższą (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Po 249/25, LEX nr 3896412). Ustalając wartość nieruchomości według aktualnego sposobu użytkowania biegły uwzględnił, iż zgodnie z m.p.z.p. wyceniana nieruchomości w części przeznaczona jest pod drogi publiczne, w części zaś pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Następnie biegły przeprowadził analizę rynku lokalnego, która wykazała, że uzyskane ceny nieruchomości o mieszanym przeznaczeniu (pod zabudowę jednorodzinną i tereny dróg), są wyższe od cen nieruchomości przeznaczonych wyłącznie pod drogi. W związku z tym biegły prawidłowo przyjął, że przeznaczenie wycenianej nieruchomości zgodne z celem wywłaszczenia nie powoduje wzrostu jej wartości i w konsekwencji określił wartość wycenianej nieruchomości według aktualnego sposobu użytkowania. Zdaniem Sądu, rzeczoznawca prawidłowo też zastosował § 49 ust. 1 r.w.n., przyjmując dla określenia wartości rynkowej nieruchomości jej stan, jako działki wydzielonej w wyniku podziału zatwierdzonego decyzją 28 sierpnia 2023 r., z dnia wydania tej decyzji. Biegły zasadnie w tym zakresie powołał się w treści operatu na wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1659/16, w którym wskazano, że w razie zatwierdzenia decyzją o realizacji podziału nieruchomości, przez nieruchomość, o której mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 311, dalej jako "specustawa drogowa"), należy rozumieć część nieruchomości powstałą w wyniku podziału nieruchomości zatwierdzonego decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, oznaczoną w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, która to część nieruchomości stała się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. W ocenie Sądu, przywołane stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, jakkolwiek wyrażone na gruncie art. 18 ust. 1 specustawy drogowej, ma zastosowanie również na gruncie § 49 ust. 1 r.w.n. Zauważyć bowiem należy, że § 49 ust. 1 r.w.n. odnosi się do "stanu nieruchomości z dnia wydania decyzji", a zatem posługuje się pojęciem tożsamym z użytym w art. 18 ust. 1 specustawy drogowej ("stan nieruchomości w dniu wydania decyzji"). Przyjąć zatem należy, że w obu przypadkach chodzi o stan, do którego doszło w wyniku wydania decyzji zatwierdzającej podział. Przypomnieć należy, że ustalenie przez biegłego wartości przedmiotowej nieruchomości wydzielonej pod drogę publiczną, dokonane zostało przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metody porównywania parami. Z § 4 r.w.n. wynika, że przy stosowaniu podejścia porównawczego konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen. Metoda porównania parami polega natomiast na porównaniu nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, której cechy są znane, kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Definicję nieruchomości podobnej zawiera art. 4 pkt 16 u.g.n., który stanowi, że jest to nieruchomość, która jest porównywalna z nieruchomością stanowiącą przedmiot wyceny, ze względu na położenie, stan prawny, przeznaczenie, sposób korzystania oraz inne cechy wpływające na jej wartość. Chodzi tu o czynniki cenotwórcze, które winny być możliwie najbardziej zbliżone do siebie. Istotą podejścia porównawczego jest zatem istnienie uprzednio sprzedanych nieruchomości porównywalnych do nieruchomości mających być przedmiotem wyceny. Jakkolwiek zasadą jest wyszukiwanie do porównania nieruchomości mających możliwie jak najwięcej cech podobnych do nieruchomości wycenianej, podkreślić trzeba, że podobieństwo nieruchomości nie jest jednak równoznaczne z ich identycznością. W ocenie Sądu, pozbawione podstaw są też zarzuty skargi dotyczące katalogu nieruchomości podobnych uwzględnionych przez biegłego w ramach dokonywanej wyceny. Transakcje uwzględnione podczas wyceny działki, która przeszła na własność Gminy pod drogę publiczną, dotyczyły nieruchomości spełniających kryteria nieruchomości podobnej (art. 4 pkt 16 u.g.n.). Oczywiste jest natomiast, że poszczególne cechy rynkowe tych nieruchomości nie musiały w pełni pokrywać się z cechami nieruchomości wycenianej. Dokonując wyceny nieruchomości według jej aktualnego stanu zagospodarowania i uwzględniając jej zróżnicowane przeznaczenie w planie miejscowym, biegły spośród utworzonego zbioru 5 nieruchomości podobnych, do porównania w parach z nieruchomością wycenianą przyjął 4 transakcje dotyczące nieruchomości o najbardziej zbliżonych cechach i parametrach do nieruchomości wycenianej, pomijając natomiast nieruchomość, która jako jedyna w zbiorze w całości przeznaczona byłą w planie miejscowym pod tereny dróg publicznych. W tabelach znajdujących się w operacie opisano wskazane nieruchomości, a także wskazano cechy rynkowe i określono wielkość ich wpływu na zróżnicowanie cen transakcyjnych, a następnie wprowadzono poprawki do wyceny wynikające z różnic poszczególnych cech rynkowych szczegółowych. Operat spełnia zatem wymogi adekwatne do zastosowanego przez rzeczoznawcę podejścia i metody wyceny. W tym stanie rzeczy organy słusznie uznały operat sporządzony przez biegłego J. L., za wiarygodny dowód w sprawie i na podstawie jego wyników ustaliły wysokość należnego skarżącym odszkodowania. Z przedstawionych wyżej powodów, zarzuty skarżących dotyczące operatu nie zasługiwały na uwzględnienie. Ponadto skarżący nie przedstawili innej opinii, pomimo tego, że organ informował ich o prawie przedstawienia własnego operatu czy zwrócenia się do organizacji zawodowej rzeczoznawców. W konsekwencji brak jest podstaw do zarzucenia organom dokonania wadliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego (naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 k.p.a.). Skoro operat szacunkowy był poprawny pod względem formalnym, zaś jego ustalenia merytoryczne nie zostały przez skarżących podważone w drodze stosownej kontropinii, stanowił wartościowy materiał dowodowy, który organy zasadnie przyjęły za źródło kluczowych ustaleń faktycznych w sprawie. Organy dokonały przy tym analizy tego dowodu, czemu dały wyraz w uzasadnieniach podjętych decyzji, a co świadczy dodatkowo o zachowaniu wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. W tych okolicznościach organy zasadnie przyjęły w oparciu o sporządzony w sprawie operat, że wartość przejętej pod drogę publiczną działki nr [...] o powierzchni 0,0544 ha, wynosiła 146 853,00 zł (544 x 269,95 zł/m2 zaokrąglone do pełnych złotych). Dlatego też wysokość odszkodowania przyznanego skarżącym (w kwotach adekwatnych do ich udziałów w utraconym prawie własności) jest prawidłowa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku