II SA/Lu 296/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie bezzwrotnego zasiłku celowego w zakresie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a 1) przyznać A. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej 2) umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie. W dniu 1 czerwca 2012 r. A. K. wniosła sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 18 maja 2012 r. odmawiającego jej przyznania prawa pomocy. Wskutek wniesienia sprzeciwu postanowienie referendarza sądowego utraciło moc (art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), zaś wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarżąca A. K. jest w niniejszej sprawie zwolniona z obowiązku ponoszenia jakichkolwiek kosztów sądowych. Wynika to wprost z dyspozycji art. 239 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a., zgodnie z którym, strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Powyższe oznacza, iż skarżąca w niniejszym postępowaniu toczącym się w sprawie bezzwrotnego zasiłku celowego nie ma obowiązku uiszczania zarówno wpisu, jak i innych opłat sądowych, a także zwrotu wydatków. Skoro zatem A. K. zwolniona jest od ponoszenia kosztów sądowych z mocy prawa, zbędne jest wydawanie w tym zakresie orzeczenia przez sąd, w konsekwencji czego, postępowanie w części dotyczącej wniosku skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych należało umorzyć jako bezprzedmiotowe w oparciu o dyspozycję art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W myśl art. 262 p.p.s.a., przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, to jest poprzez ustanowienie adwokata, następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z oświadczenia skarżącej oraz dokumentów dołączonych przez nią do wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że prowadzi ona gospodarstwo domowe z mężem i pełnoletnim synem, zamieszkuje w domu o powierzchni 60 m², dochód jej rodziny stanowią świadczenia emerytalne w łącznej wysokości 1623,00 zł brutto, zaś comiesięczne koszty ich utrzymania wynoszą 1600 złotych. Z powyższego wynika, iż sytuacja materialna skarżącej jest na tyle trudna, że nie może ona ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powyższa okoliczność uzasadnia zatem, wobec spełnienia przesłanki określonej w przepisie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Z tych względów, na podstawie powołanych przepisów, Sąd orzekł, jak w postanowieniu.