II SA/Lu 299/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent stażysta Natalia Kopiś, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi Ł. Ś. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz Ł. Ś. kwotę [...] (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] marca 2019 r., znak: [...] Wojewoda (dalej także: organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania Ł. Ś. (dalej także: skarżący lub inwestor), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję Starosty L. (dalej: organ pierwszej instancji) z 5 lutego 2019 r., znak: [...] odmawiającą inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku gospodarczego na działkach nr ewid. [...] i [...], położonych w miejscowości B., G. G.. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że postanowieniem z 11 lipca 2018 r. znak: [...], organ pierwszej instancji nałożył na skarżącego, w trybie art. 35 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.; dalej także: Prawo budowlane), obowiązek usunięcia dostrzeżonych w projekcie nieprawidłowości w terminie do 27 lipca 2018 r. Nieprawidłowości te wynikały z: - niezgodności projektu zagospodarowania terenu z § 3 ust. 7 pkt 7.1 ppkt 1 lit. b uchwały nr [...] Rady gminy G. z 8 grudnia 2001 r. w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. (Dz. Urz. Woj. L. . z 2002 r. nr [...], poz. 422; dalej także: plan miejscowy albo m.p.z.p.); - braku ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego sporządzonej przez osobę wykonującą samodzielne funkcje techniczne w budownictwie zgodnie z § 206 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.); - niezgodności projektu budowlanego z §4 ust. 1 pkt 3, §7 ust. 1, § 8 ust. 2 pkt 2, § 8 ust. 3 pkt 2 i § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935). Postanowieniem z 27 lipca 2018 r. organ pierwszej instancji, uwzględniając wniosek skarżącego, zawiesił postępowanie w sprawie. Postanowieniem z 31 stycznia 2019 r. organ podjął zawieszone postępowanie. Następnie opisaną wyżej decyzją z 5 lutego 2019 r. organ pierwszej instancji odmówił wydania pozwolenia na budowę, uznając, że skarżący nie uzupełnił prawidłowo braków projektu budowlanego. Organ wyjaśnił, że projektowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie przeznaczonym w planie miejscowym pod uprawy polowe ("RP"), z dopuszczeniem rozbudowy i modernizacji istniejących siedlisk (według warunków określonych dla terenów oznaczonych "MR- mieszkalnictwo rolnicze") oraz częściowo na terenach urządzeń i sieci komunikacyjnych (oznaczonych w planie jako "KDE - drogi krajowe ekspresowe"). Obowiązujący plan miejscowy, jak wskazał organ, zawiera dwa warianty przebiegu drogi ekspresowej [...], oznaczone na rysunku planu. Wariant alternatywny do zrealizowanego przebiegu drogi, wybudowanej zgodnie z trasą ustaloną decyzjami Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. z 16 grudnia 2009 r., znak: [...] i Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 6 października 2010 r., znak: [...] obejmuje część nieruchomości przeznaczonej do zainwestowania. Organ pierwszej instancji wskazał, że przedłożony przez skarżącego uzupełniony projekt budowlany nadal nie spełnia warunku zgodności z planem miejscowym, a mianowicie z jego § 3 ust. 7 pkt 7.1 ppkt 1 lit. b, który wprowadza wymóg zachowania pasów wolnych od zainwestowania o szerokości minimum 50 m od linii rozgraniczającej z każdej strony drogi ekspresowej. Okoliczność ta stanowi samodzielną przesłankę do wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, w myśl z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił przede wszystkim, że wbrew twierdzeniom Starosty, złożony projektu budowlanego jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ pominął bowiem fakt, że w związku ze zrealizowaniem jednego z wariantów alternatywnego przebiegu drogi ekspresowej [...], jakie wskazuje plan miejscowy, a co potwierdza dodatkowo pismo inwestora drogi – Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w L. z 2 marca 2018 r., wskazany na rysunku obowiązującego planu miejscowego, wariant alternatywnego przebiegu tej drogi, na terenie objętym wnioskiem skarżącego o pozwolenie na budowę, nie będzie w przyszłości realizowany. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko w niej wyrażone. Wojewoda stwierdził, że zrealizowanie jednego z przebiegów alternatywnych nie powoduje uchylenia zapisów planu miejscowego dotyczących pozostałych, określonych w planie, możliwości przebiegu drogi ekspresowej [...] Zgodnie z art. 27 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945; dalej także: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), dokonanie zmiany planu miejscowego, uchylającej ograniczenia w przeznaczeniu terenu związane z pierwotnie planowanymi, a nie zrealizowanymi przebiegami drogi ekspresowej, wymaga podjęcia uchwały przez Radę Gminy G. . Do czasu wejścia w życie takiej ewentualnej uchwały obowiązują aktualne zapisy planu, wyłączające z zainwestowania pasy o szerokości minimum 50 m od linii rozgraniczających drogi ekspresowej, zarówno w odniesieniu do przebiegu zrealizowanego, jak i przebiegów alternatywnych. Planowany budynek położony jest na terenie oznaczonym w obowiązującym miejscowym planie jako KDE - drogi krajowe ekspresowe, w pasie wyłączonym z zainwestowania w związku z planowanym pierwotnie, a nie zrealizowanym przebiegiem alternatywnym drogi [...], co uwidocznione jest w planie zagospodarowania terenu, będącym częścią przedłożonego projektu budowlanego. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że "nie były wprowadzane jakiekolwiek zmiany do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G.". W związku z tym projektowane roboty budowlane są sprzeczne z aktualnie obowiązującymi zapisami m.p.z.p., co wyklucza pozytywną weryfikację przedłożonego przez skarżącego projektu budowlanego, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a co za tym idzie wyklucza również zatwierdzenie tego projektu i udzielenie mu pozwolenia na budowę. Decyzja organu drugiej instancji została zaskarżona przez Ł. Ś. skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wnosząc o uchylenie decyzji, skarżący zarzucił organowi odwoławczemu: - art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez błędne zastosowanie, mimo zgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p.; - § 3 ust. 7 pkt 7.1 ppkt 1 lit. b m.p.z.p., poprzez wadliwą wykładnię polegająca na przyjęciu, że naniesione na rysunku planu, jako alternatywne, przebiegi drogi ekspresowej [...] obowiązują w dalszym ciągu, pomimo bezspornego zrealizowania jednego z wariantów przebiegu określonego planem, a przez to wyłączają możliwość jakichkolwiek inwestycji w przewidzianych w tym przepisie pasach wolnych od zainwestowania o szerokości 50 m od linii rozgraniczającej z każdej strony drogi ekspresowej; - § 3 ust. 7 pkt 7.1 ppkt 1 lit. b m.p.z.p. w związku z § 6 ust. 15 pkt 8 uchwały nr [...] Rady Gminy G. z [...] grudnia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. (dalej: uchwała zmieniająca m.p.z.p.) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a niezastosowanie przepisu wprowadzającego zmianę, polegające na ustaleniu, że obowiązujący m.p.z.p. przewiduje nadal pasy wolne od zainwestowania o szerokości 50 m od linii rozgraniczającej drogi ekspresowej w sytuacji, gdy przepis szczególny § 6 ust. 15 pkt 8 uchwały zmieniającej m.p.z.p. umożliwia lokalizację budynków w odległości mniejszej niż zasięg pasów wolnych od zainwestowania, o których mowa w § 3 ust. 7 pkt 7 ppkt 1 lit. b m.p.z.p.; - art. 27 w związku z art. 15 i art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wadliwe zastosowanie i uznanie, że wobec zrealizowania jednego z wariantów alternatywnego przebiegu drogi ekspresowej [...], wyeliminowanie obowiązywania zapisów planu miejscowego w odniesieniu do wariantu niezrealizowanego i który nie będzie realizowany, konieczna jest zmiana m.p.z.p., co wymaga podjęcia stosownej uchwały przez Radę Gminy G.; - art. 79a § 1 i 2 k.p.a., poprzez wydanie decyzji o odmowie pozwolenia na budowę, pomimo niepoinformowania skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej uchylenie, gdyż przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; W świetle art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym wyżej w art. 35 ust. 1 tej ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z akt administracyjnych wynika, że organ pierwszej instancji postanowieniem z [...] lipca 2018 r. znak: [...], nałożył na skarżącego, w oparciu o art 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, obowiązek usunięcia dostrzeżonych w projekcie nieprawidłowości w terminie, to jest: "1. Niezgodności projektu zagospodarowania terenu z uchwałą nr [...] Rady gminy G. z 8 grudnia 2001 r. w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. w zakresie § 3 ust. 7 pkt 7.1 ppkt 1 lit. b -<>. Opracowany projekt zagospodarowania terenu narusza pas wolny od zainwestowania, przedstawiony na załączniku nr [...] do wskazanej uchwały i opisany w jej tekście. 2. Braku ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego sporządzonej przez osobę wykonującą samodzielne funkcje techniczne w budownictwie zgodnie z § 206 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakom powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. 3. Projekt budowlany sporządzony niezgodnie z wymaganiami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego: 1) część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu powinna określać układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej (§ 8 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia). Przedstawiony układ winien odpowiadać opinii Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wyrażonej pismem z dnia 2 marca 2018 r. znak: [...], 2) należy przedłożyć warunki techniczne usunięcia kolizji z napowietrzną linią energetyczną oraz opracować projekt usunięcia kolizji z zamierzeniem inwestycyjnym (§ 7 ust. 1 rozporządzenia), 3) projekt zagospodarowania terenu powinien zawierać część opisową, określającą istniejący stan zagospodarowania terenu z opisem projektowanych zmian i rozbiórek (§ 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia), 4) wniosek o pozwolenie na budowę dotyczy rozbudowy istniejącego budynku gospodarczego, jednak z treści załączonego projektu budowlanego wynika, że inwestycja polegać ma na budowie obiektu nowego. Należy wyjaśnić i nanieść odpowiednie korekty w projekcie budowlanym, które jednoznacznie określą zamierzenie inwestycyjne (§ 12 ust. 2 ww. rozporządzenia), uwzględniając, że projekt budowlany powinien odpowiadać danym zawartym we wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, 5) część rysunkowa projektu przebudowy, rozbudowy lub nadbudowy powinna wyróżniać graficznie stan istniejący, 6) w metrykach rysunków wchodzących w skład projektu budowlanego należy umieścić specjalność uprawnień budowlanych projektanta oraz osoby sprawdzającej (§ 4 ust. 1 pkt 3)". W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że organy obu instancji stwierdziły, że skarżący usunął w istocie wszystkie opisane braki poza opisanym wyżej w pkt. 1 warunkiem dostosowania przedłożonego projektu budowlanego do zapisów § 3 ust. 7 pkt 7.1 ppkt 1 lit. b m.p.z.p. Mając to na uwadze, organy oceniły, że skarżący nie spełnił wymogu określonego w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a to uzasadniało odmowę pozwolenia na budowę – w myśl art. 35 ust. 3 tejże ustawy. W ocenie Sądu, stanowisko to jest co najmniej przedwczesne. Aczkolwiek dołączony do akt sprawy, a sporządzony z upoważnienia Wójta Gminy G. wypis i wyrys z planu miejscowego jest wyjątkowo mało precyzyjny i czytelny (k.7-14 akt administracyjnych), to jednak z zapisów uchwały nr [...] Rady Gminy G. z 8 grudnia 2001 r. w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. G., wynika, że działki oznaczone numerami ewidencyjnymi [...] i [...] położone w miejscowości B., na których ma być realizowana wymieniona na wstępie inwestycja położone są na terenie przeznaczonym pod uprawy polowe, oznaczonym symbolem "RP", na którym dopuszczono rozbudowę i modernizację istniejących siedlisk, według zasad określonych w tym planie dla terenów oznaczonych symbolem "MR – mieszkalnictwo rolnicze". Co istotniejsze w sprawie nie budzi natomiast żadnych wątpliwości, że sama inwestycja ma być realizowana na terenach oznaczonym symbolem "RP", na których dopuszczono rozbudowę i modernizację istniejących siedlisk, według zasad określonych w tym planie dla terenów oznaczonych symbolem "MR – mieszkalnictwo rolnicze", a nie na terenach oznaczonych w planie jako "KDE – drogi krajowe ekspresowe". Niekwestionowane jest też, że na części, położonego przy działkach skarżącego, obszaru oznaczonego symbolem "KDE" nie zostanie zrealizowana droga ekspresowa [...], albowiem droga ta została już wcześniej wybudowana w innym miejscu, zgodnie z jej przebiegiem ustalonym w decyzjach: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. z [...] grudnia 2009 r., znak: [...] oraz Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] października 2010 r., znak: [...] Ten właśnie odcinek drogi ekspresowej [...] został oddany do użytkowania w dniu [...] maja 2013 r. (zob. pismo Zastępcy Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w L. z [...] marca 2018 r., znak: [...] oraz pismo Wójta Gminy G. z [...] maja 2018 r., znak: [...]). W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie nie można mówić, jakoby w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. przewidziany został alternatywny przebieg drogi ekspresowej [...] Niewątpliwie bowiem o istnieniu takiego alternatywnego rozwiązania planistycznego możnaby mówić wyłącznie wówczas, gdyby plan miejscowy przewidywał warunki, w jakich należałoby uznać, że planowana w planie droga ekspresowa zrealizowana będzie na obszarze jednego bądź drugiego "alternatywnego" wariantu przebiegu tej drogi, czy też ściślej rzecz biorąc gdyby stanowił, że dany teren będzie miał ustalone przeznaczenie o symbolu "KDE" tylko wówczas, gdy zostanie zrealizowany określony wariant przebiegu drogi ekspresowej. Takiego rozwiązania natomiast unormowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. G. nie wprowadzają, a zatem nie można zasadnie twierdzić, że plan ten wskazuje dwa alternatywne warianty lokalizacji wspomnianej drogi ekspresowej. Organ Gminy po prostu przeznaczył pod drogi ekspresowe większy obszar niż wymagany dla pobudowania drogi ekspresowej. Dopóki więc te postanowienia planu miejscowego nie zostaną zmienione to obszar ten musi być traktowany jako obszar przeznaczony pod drogi krajowe ekspresowe. Okoliczność ta nie ma jednak podstawowego znaczenia w sprawie. Skarżący nie planuje bowiem realizacji inwestycji na obszarze przeznaczonym pod drogi krajowe ekspresowe (KDE), lecz na obszarze z nim sąsiadującym oznaczonym symbolem "RP", na którym dopuszczono rozbudowę i modernizację istniejących siedlisk. Istniejące ograniczenia w rozbudowie budynku wynikają więc nie z ustalonego w 2001 r. przeznaczenia tych terenów, lecz z wprowadzonych wówczas zasad ich zagospodarowania i zabudowy. Podkreślić trzeba zatem, że skarżący planuje rozbudowę budynku gospodarczego, położonego na części należącej do niego nieruchomości, która znajdujące się w granicach obszaru oznaczonego w planie miejscowym symbolem "RP", na jakim dopuszcza się rozbudowę i modernizację istniejących siedlisk (według warunków, jak dla terenów "MR"). Tym co stanowi przeszkodę do realizacji projektowanej przez skarżącego inwestycji nie jest więc kwestia przeznaczenia tego obszaru, lecz sposób jego zagospodarowania, co wynika z tego, iż zdaniem organów obiekt ten położony jest w pasie wolnym od zainwestowania, o którym mowa w § 3 ust. 7 pkt 7 ppkt 1 lit. b planu miejscowego, wynoszącym 50 m od linii rozgraniczających drogi ekspresowej. W rozpoznawanej sprawie kwestia ta ma istotne znaczenie, albowiem o ile niekwestionowane jest, że nie zostało zmienione przeznaczenie spornego terenu, który stanowi teren upraw polowych z dopuszczeniem rozbudowy i modernizacji istniejących siedlisk, to wymaga wyjaśnienia, czy nie doszło do zmiany sposobu zagospodarowania terenu, określonego w uchwale nr [...] Rady gminy G. z [...] grudnia 2001 r. w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G.. Trzeba mieć więc na względzie, że organ odwoławczy powinien był przede wszystkim zbadać, czy nie zmienił się sposób zagospodarowania nieruchomości skarżącego ustalony w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, czego nie uczynił, a co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sam organ w uzasadnieniu zaskarżonej inwestycji zauważył, że zapisy planu miejscowego wprowadzone w 2001 r., wyłączające z zainwestowania pasy o szerokości minimum 50 m od linii rozgraniczających drogi ekspresowej, obowiązują do czasu wejścia w życie ewentualnej uchwały zmieniającej te postanowienia. Co więcej organ ten ustalił wręcz, że do takiej zmiany nie doszło. Wojewoda stwierdził bowiem, że "w przedmiotowym przypadku nie były wprowadzane jakiekolwiek zmiany do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. " (s. 5-6 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Zauważyć należy, że wbrew stanowczym twierdzeniom Wojewody, uchwała Rady Gminy G. z [...] grudnia 2001 r. nr [...] była zmieniana kilkakrotnie, między innymi uchwałami Rady Gminy: nr [...] z [...] czerwca 2005 r., nr [...] z [...] grudnia 2005 r., nr [...] z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] z [...] lipca 2007 r., nr [...] z [...] listopada 2007 r., nr [...] z [...] czerwca 2008 r., nr [...] z [...] grudnia 2013 r. oraz nr [...] z [...] września 2016 r. Istotne jest przy tym, na co trafnie wskazano w skardze, że § 6 ust. 15 pkt 8 uchwały Rady Gminy G. nr [...] z [...] grudnia 2013 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. (Dz. Urz. Woj. L. . z 2014 r. poz. 300), umożliwia co do zasady lokalizację budynków w odległości mniejszej niż zasięg pasów wolnych od zainwestowania, o których mowa w § 3 ust. 7 pkt 7 ppkt 1 lit. b uchwały z [...] grudnia 2001 r. nr [...], wynoszącego 50 m od linii rozgraniczającej drogi ekspresowej. W świetle bowiem tego przepisu, minimalna odległość budynków nie przeznaczonych na pobyt ludzi od krawędzi jezdni drogi ekspresowej wynosi 40 m poza obszarem zabudowanym, a 20 m w obszarze zabudowanym, nie mniej niż w odległości wyznaczonej linią rozgraniczającą drogi ekspresowej. Zapisy te, co uszło uwadze organu drugiej instancji, a co wynika wyraźnie z § 15 przywołanej uchwały nr [...] Rady Gminy G. z [...] grudnia 2013 r., zastępują ustalenia szczegółowe zawarte w § 3 dotychczas obowiązującego planu miejscowego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy G. z [...] grudnia 2001 r. nr [...] Z akt sprawy wynika, że zgodnie z projektem zagospodarowania działek nr [...] i [...], sporządzonym przez uprawnionego projektanta, stanowiącym integralną część przedłożonego przez skarżącego projektu budowlanego, budynek gospodarczy (a więc "nie przeznaczony na pobyt ludzi"), którego rozbudowa jest planowana przez stronę, znajduje się w odległości 41 m od krawędzi dodatkowej jezdni usytuowanej w pasie drogowym drogi ekspresowej, wskazanej na rysunku planu miejscowego (zob. k. 14a i 14b projektu budowlanego). W rozpoznawanej sprawie nie ulega żadnych wątpliwości, że powyższa kwestia, istotna dla rozstrzygnięcia sprawy, nie została w jakikolwiek sposób przeanalizowana przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ta okoliczność świadczy nie tylko o naruszeniu wymogów wynikających z art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., ale także o nierozpoznaniu sprawy co do jej istoty. Powyższe uchybienie uniemożliwiało prawidłowe zastosowanie norm prawa materialnego, a mianowicie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który nakazuje organom administracji architektoniczno-budowlanej zbadanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji art. 35 ust. 3 tej ustawy, z którego wynika, że w razie nieusunięcia przez inwestora naruszeń we wskazanym wyżej zakresie, organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższa kwestia nie została również wyjaśniona w decyzji organu pierwszej instancji, a zatem nie było podstaw do utrzymania jej w mocy przez organ odwoławczy. Zaskarżona decyzja została zatem wydana także z naruszeniem art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. Mając na względzie powyższe uchybienia, Sąd zobowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. Z uwagi na uchybienia, jakich dopuściły się organy obu instancji przedwczesne było odnoszenie się do pozostałych zarzutów strony skarżącej. Sprawa wymaga bowiem ponownego rozstrzygnięcia w jej całokształcie, a dopiero wnikliwe i wszechstronne ustalenie stanu faktycznego sprawy pozwoli w przyszłości na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy, stosownie do art. 153 p.p.s.a., uwzględni dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów prawa oraz wskazania co do dalszego postępowania zawarte w niniejszym wyroku. Organ ten dokona zatem ponownej, wszechstronnej oceny niniejszej sprawy i w zależności od tej oceny podejmie stosowne rozstrzygnięcie. W szczególności organ administracji rozważy zasadność zarzutów skarżącego odnoszących się do braku sprzeczności planowanych przez niego robót budowlanych z zapisami aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G.. Organ odwoławczy obowiązany będzie do wnikliwego oraz niebudzącego wątpliwości zbadania, czy w świetle zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. G., w tym zwłaszcza mając na uwadze zmiany tego planu dokonane § 6 ust. 15 pkt 8 w zw. z § 15 uchwały nr [...] Rady G. G. z 4 grudnia 2013 r. spełniony został w niniejszej sprawie warunek zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, przewidziany w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W tym celu, co oczywiste, w pierwszej kolejności organ oceni czy zmiany wprowadzone uchwałą nr [...] mają w ogóle zastosowanie do terenów, na których skarżący zamierza zrealizować przedmiotową inwestycję. Dopiero jednoznaczne rozstrzygnięcie tej kwestii pozwolić może na ocenę dopuszczalności uwzględnienia przedłożonego przez skarżącego wniosku o pozwolenie na budowę. Organ będzie miał przy tym na uwadze, że w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 tej ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Uwzględniając skargę, Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego – na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na kwotę tę składają się: wpis od skargi ([...] zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa ([...] zł) i wynagrodzenie pełnomocnika ([...] zł). Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.