II SA/Lu 300/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędzia NSA Grażyna, Pawlos-Janusz (spr.), Protokolant Referent Beata Basak, po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2004r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r., znak: [...] i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania E.P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2004 r., znak: [...] nakazującej E.P. dokonania rozbiórki budynku gospodarczego o konstrukcji murowanej wybudowanego na działce nr ewid. gr. 275/1 położonej w miejscowości L. gm. M. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że E.P. rozpoczął we wrześniu 2003 r. budowę budynku gospodarczego na działce nr 275/1 w miejscowości L. wykraczając w istotny sposób poza zakres dokonanego zgłoszenia. W czasie oględzin dokonanych w dniu 23 września 2003 r. stwierdzono, że budynek ma wymiary 5,00 x 6,00 m i znajduje się w odległości 0,5 m od granicy z działką H.L. Wysokość ścian wynosi ok. 1, 5 m. Organ ustalił, że zgłoszenie dokonane przez inwestora w dniu 18 września 2003 r. w Starostwie Powiatowym obejmowało roboty budowlane polegające na remoncie budynku gospodarczego, tj. wymianę zewnętrznych ścian osłonowych z bali drewnianych oraz wymianę zniszczonego pokrycia dachowego z dachówki cementowej na blachę ocynkowaną, bez możliwości wymiany elementów konstrukcyjnych. Inwestor wbrew zgłoszeniu wybudował w miejscu rozebranej drewnianej szopy wzmocnionej słupami murowanymi, na jej fundamentach nowy budynek o ścianach murowanych, ze stropem na belkach stalowych. Organ odwoławczy podkreślił, że wykonanych przez inwestora robót nie można traktować jako remont, gdyż remont można wykonać wyłącznie w już istniejącym obiekcie budowlanym, zaś inwestor dokonał budowy całkiem nowego obiektu budowlanego. Organ stwierdził ponadto, że ze względu na wybudowanie tego budynku w odległości 0,5 m od granicy z działką sąsiednią nie jest dopuszczalna legalizacja budowy, gdyż § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) umożliwia usytuowanie budynku w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od granicy działki. W świetle okoliczności sprawy należało nakazać inwestorowi na podstawie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego rozbiórkę przedmiotowego budynku. Skargę do sądu administracyjnego wniósł E.P. domagając się uchylenia decyzji organu odwoławczego, jak również poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W skardze zarzucił organom administracyjnym błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że dokonał on budowy nowego budynku, a nie remontu. Skarżący wyjaśnił, że wyremontował przedmiotowy budynek ze względu na jego zły stan techniczny, wypełniając cegłą przestrzenie między istniejącymi słupami, przy czym nie naruszył elementów konstrukcyjnych. Podniósł ponadto, że budynek wykonał na istniejącym już fundamencie, którego lokalizacja została ustalona wcześniej, zgodnie z przepisami o warunkach technicznych, które dopuszczały możliwość budowy obiektów w granicy. Z tego względu, w jego przekonaniu, nie naruszył on prawa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem (art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz.1269). Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zgodnie z przepisami art. 28-30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) roboty budowlane można rozpocząć na podstawie pozwolenia na budowę lub zgłoszenia właściwemu organowi. W razie uchybienia temu obowiązkowi organ administracyjny nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu (art.49a i 49b ustawy). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który został należycie oceniony przez organy orzekające wynika, że E.P. rozebrał stary drewniany budynek gospodarczy, a następnie na jego fundamentach oraz pozostałych po nim słupach murowanych wykonał nowy murowany budynek ze stropem na stalowych belkach. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowego zastąpienie starego budynku drewnianego nowym budynkiem murowanym nie jest remontem, lecz budową, na którą wymagane jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę i nie wystarcza samo zgłoszenie. E.P. nie uzyskał stosownego pozwolenia, a więc w sprawie zaistniały ustawowe przesłanki aby nakazać rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu. Zgodzić się przy tym należy ze stanowiskiem organów administracyjnych, że w sprawie niemożliwa była legalizacja przedmiotowej budowy. Zgodnie bowiem z § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690) dopuszcza się pod pewnymi warunkami sytuowanie budynku w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki budowlanej, lecz nie mniejszej niż 1,5 m. Przedmiotowy budynek został wybudowany przez skarżącego w odległości 0,5 m od granicy z działką sąsiednią, a więc w sposób niezgodny z powołanym przepisem. Podnieść również należy, że nawet gdyby na wykonany zakres robót wystarczające było dokonanie zgłoszenia, to art. 30 ust. 5 powołanej ustawy – Prawo budowlane przewiduje możliwość przystąpienia do realizacji zgłoszonych robót dopiero wówczas, gdy właściwy organ nie wniesie w terminie 30 dni sprzeciwu. Skarżący E.P. dokonał zgłoszenia zamiaru remontu budynku gospodarczego w dniu 18 września 2003 r., zaś jak wynika z przeprowadzonych w toku postępowania oględzin rozpoczął prace budowlane już w dniu 23 września 2003 r. (k. 3 akt administracyjnych), a więc przed upływem terminu do złożenia przez Starostę Powiatowego sprzeciwu. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa i oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).