II SA/Lu 300/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. W., A. H. W., W. W. i D. E. T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia : przyznać A. W. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na urzędowym formularzu "PPF" 28 marca 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), skarżący A. W. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku skarżący podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury wysokości [...] zł netto, a w skład jego majątku wchodzi udział w [...] części mieszkania o pow. [...] m2. Skarżący podniósł, że stan jego zdrowia stale się pogarsza - od [...] lat zmaga się z chorobą [...], a [...] lat temu z powodu choroby [...] przeszedł operację [...]. Z tych względów jest pod stałą opieką lekarzy specjalistów, a koszty jego leczenia są bardzo wysokie. Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z unormowaniem art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Żądanie zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Przedstawiona w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy sytuacja materialna i zdrowotna skarżącego uprawnia do stwierdzenia, że zachodzą przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący utrzymuje się z niskiej emerytury, jest osobą schorowaną, nie posiada żadnych zasobów finansowych. Osiągany dochód skarżący przeznacza na niezbędne wydatki utrzymania koniecznego - opłaty związane z mieszkaniem, bieżące utrzymanie i leczenie. Z tego względu opłacenie kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie wiązałoby się z uszczerbkiem utrzymania koniecznego skarżącego. Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.