II SA/Lu 301/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (spr.), Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Bogusław Wiśniewski asesor WSA, Protokolant stażysta Tomasz Wójcik, po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego o nakazanie rozbiórki budowli oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego /tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071/ w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./, w związku z cofnięciem przez H.B. odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2002 r., znak: [...], nakazującej H.B. rozbiórkę stawu rybnego o pow. ok. 1500 m2, zlokalizowanego na działkach nr geod. [..], [...] w Ł.– umorzył postępowanie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że pismem z dnia 16 grudnia 2002 r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, H.B. wystąpił z wnioskiem o wycofanie swojego odwołania. Równocześnie H.B. zawiadomił organ I instancji o przystąpieniu do wykonania nakazanej w/w decyzją rozbiórki stawu rybnego. W związku z tym postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć /art. 105 kpa/. Od decyzji tej w dniu 11 marca 2003 r. H.B. wniósł skargę, w której domagał się uchylenia decyzji obu organów. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że składając wniosek o wycofanie swojego odwołania był w błędzie, bo o swojej sytuacji zorientował się dopiero po otrzymaniu decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Obiecywano mu mianowicie, że złożenie zawiadomienia o przystąpieniu do wykonywania rozbiórki spowoduje unieważnienie wcześniejszej decyzji. W skardze wniósł o merytoryczne rozpoznanie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona i nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zgodnie z art. 137 kpa, strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. W razie cofnięcia odwołania dalsze postępowanie staje się bezprzedmiotowe i dlatego – na mocy art. 138 § 1 pkt 3 kpa w zw. z art. 105 kpa – podlega umorzeniu. Bezspornym jest fakt, że skarżący H.B. cofnął odwołanie od decyzji organu I instancji nakazującej rozbiórkę stawu rybnego, wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej. Słusznie zatem organ odwoławczy umorzył to postępowanie. Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie zarzut skarżącego, że cofając odwołanie działał pod wpływem błędu. Organ administracyjny prawidłowo udzielił mu informacji, że jeśli wykona decyzję nakazującą rozbiórkę stawu, dalsze postępowanie stanie się bezprzedmiotowe, a w związku z tym i odwołanie będzie zbędne. Mając powyższe na względzie należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa a skarga, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw prawnych podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.