II SA/Lu 302/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) Protokolant Sekretarz sądowy Kinga Kościejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 21 marca 2025 r., znak: IF-I.7821.3.2025.HP w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia 21 marca 2025 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 22 listopada 2024 r., nr [...], znak: [...], w przedmiocie udzielenia zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa drogi gminnej nr [...] w miejscowości M., ul. [...], gm. M. – etap I". W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił następująco stan sprawy: W dniu 22 listopada 2024 r. Starosta Ś., po rozpatrzeniu wniosku Wójta G. M. (dalej także jako "inwestor"), wydał ww. decyzję o udzieleniu zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 311 ze zm., dalej jako "specustawa drogowa"). Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniósł w ustawowym terminie P. S. (dalej także jako "skarżący" lub "strona") – właściciel objętych inwestycją działek nr ewid.[...] i [...] w miejscowości M., z których mocą zaskarżonej decyzji, w wyniku zatwierdzenia podziału ww. działek, wydzielono działki nr ewid. [...] i [...], które przeszły na własność G. M., jako przeznaczone pod pas drogowy budowanej drogi. W treści odwołania skarżący zarzucił, że zezwolenie na realizację inwestycji drogowej zostało udzielone bez właściwej analizy inwestowanego terenu. Skarżący zakwestionował sposób wyznaczenia zjazdu z ul. [...] na drogę usytuowaną na działce nr [...]. Podniósł, że projekt nowego zjazdu przewiduje znaczne poszerzenie drogi gminnej poprzez wywłaszczenie należącej do skarżącego działki nr [...] o pas gruntu o szerokości około 2 m. W ocenie skarżącego, wywłaszczenie jest jednostronne i nie dotyczy działki nr [...] leżącej po przeciwległej stronie drogi. Jest to wyjątek, gdyż przy wszystkich innych zjazdach budowanej drogi wywłaszczenie było obustronne. Skarżący wskazał na problemy związane z użytkowaniem drogi znajdującej się na działce nr [...], wynikające z usytuowania ogrodzenia działki nr [...]. Zdaniem skarżącego, przyjęte rozwiązania techniczne zmuszą go do wykarczowania całego szpaleru drzew owocowych. Wskazując na powyższe, skarżący zgłosił postulat wykonania zjazdu z działki nr [...] na drogę z zachowaniem symetrii jego osi bez przesuwania w stronę działki nr [...]. Rozpatrując odwołanie Wojewoda nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Organ odwoławczy wskazał, że wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji złożył Wójt G. M. (dalej także jako "inwestor"), będący zarządcą przedmiotowej drogi. Do wniosku załączono mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto dołączono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Inwestor przedstawił także, wymagany przepisem art. 11d ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany (branża drogowa, elektryczna i telekomunikacyjna) wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm., dalej jako "Pr.bud."). Starosta Ś. postanowieniem z dnia 10 października 2024 r. wezwał Wójta G. M. do uzupełnienia złożonych dokumentów. Wniosek został skutecznie uzupełniony w dniu 13 listopada 2024 r. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo wyegzekwował od inwestora spełnienie wymogów z art. 11b ust 1 i art. 11d specustawy drogowej, dotyczących zakresu i zawartości wniosku o wydanie decyzji. Przedsięwzięcie obejmuje rozbudowę drogi gminnej klasy D (dojazdowa) długości ok. 230,00 m. Trasę drogi zaprojektowano w nawiązaniu do istniejącego przebiegu drogi. Przedsięwzięcie będzie realizowane w pasie drogowym i częściowo na działkach przyległych. Drogę zaprojektowano w jednojezdniowym przekroju dla ruchu dwukierunkowego. Przewidziano wykonanie jezdni o nawierzchni bitumicznej o szerokości ok. 3,5 m oraz o szerokości 5 m, budowę pobocza i zjazdów na przyległe posesje, budowę odwodnienia, przebudowę oświetlenia drogowego oraz usunięcie kolizji z siecią eN i siecią telekomunikacyjną. Inwestycja obejmuje wycinkę drzew i krzewów kolidujących z zakresem robót, uporządkowanie i ukształtowanie terenu pasa drogowego oraz wykonanie elementów organizacji i bezpieczeństwa ruchu drogowego. Realizacja inwestycji nie spowoduje dużych zmian w sposobie zagospodarowania terenu i użytkowania obiektów budowlanych. Celem inwestycji jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego i dostępności do przyległej zabudowy. Poszerzenie istniejącego pasa drogowego wynika z konieczności dostosowania parametrów drogi do wymogów technicznych określonych przepisami prawa, w tym głównie zawartych w rozporządzeniu w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych. Organ pierwszej instancji zgodnie z dyspozycją art. 11d ust. 5 specustawy drogowej, pismem z dnia 23 września 2024 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania wnioskodawcę, właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o zezwolenie na realizację przedmiotowej inwestycji. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczeń na tablicach ogłoszeń i stronach internetowych (bip) Urzędu G. M. i Starostwa Powiatowego w Ś. a także w prasie lokalnej - K. L., wydanie z dnia 27-29 września 2024 r. W zawiadomieniu i obwieszczeniu wskazano nieruchomości objęte wnioskiem oraz zawarto informację o terminie i miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z aktami sprawy. W trakcie prowadzonego postępowania do organu pierwszej instancji wpłynęło wystąpienie P. S., w którym poruszono sprawę budowy zjazdów na działki. Do stanowiska strony inwestor odniósł się w piśmie z dnia 23 października 2024 r. wskazując, że projekt budowy drogi został opracowany zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Ponadto inwestor stwierdził, że zarzut strony dotyczący niekorzystnego podziału działki nr [...], jest niesłuszny, gdyż przyjęty podział wynika z konieczności minimalnej ingerencji w istniejące ogrodzenia oraz elementy zabudowy. Uznając, że zebrany materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Starosta Ś. decyzją z dnia 22 listopada 2022 r. udzielił wnioskowanego zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Zgodnie z wnioskiem inwestora decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W ocenie organu odwoławczego, decyzja organu pierwszej instancji czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie, w tym określa wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi i ustalenia związane z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Decyzja rozstrzyga także o zatwierdzeniu podziału nieruchomości oraz określa, że wydzielone działki staną się z mocy prawa własnością G. M.. Dokumentację związaną z podziałem nieruchomości - mapy podziałowe, przyjęto w dniu 14 sierpnia 2024 r. pod numerem [...] do zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosty [...]. Mapy podziałowe stanowią załączniki zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 11f ust. 3 specustawy drogowej, decyzję o zezwoleniu doręczono wnioskodawcy. Pozostałe strony zawiadomiono o jej wydaniu w drodze obwieszczeń na tablicach ogłoszeń i w Biuletynie Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego w Ś. i G. M. a także w prasie lokalnej - Kurier L., wydanie z dnia 29 listopada - 1 grudnia 2024 r. Organ odwoławczy wskazał, że po analizie akt pismem z dnia 20 lutego 2025 r. wystąpił do inwestora o zajęcie stanowiska w sprawie zarzutów podnoszonych w odwołaniu. Wójt G. M. do zarzutów tych odniósł się w piśmie z dnia 4 marca 2025 r. Odnosząc się do kwestionowanej ingerencji w działkę nr [...], inwestor powołał się na konieczność dochowania wymogów technicznych obejmujących projektowanie zjazdów, jak również aspekt społeczny związany z ograniczeniem znacznej ingerencji w istniejącą zabudowę tj. ogrodzenia, drzewostan oraz infrastrukturę teletechniczną. Wójt G. M. podał, że wybrany wariant budowanej drogi jest optymalny, gdyż biegnie głównie po śladzie utwardzonego odcinka, a konieczność poszerzenia pasa drogowego wynika ze względów technicznych i wymogu utrzymania właściwej geometrii drogi. Duże znaczenie przy wyborze lokalizacji inwestycji miał nieodzowność uniknięcia dodatkowych kolizji z siecią elektroenergetyczną Badając przebieg postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji, Wojewoda nie stwierdził naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego, Starosta Ś. prowadził postępowanie zgodnie z przepisami prawa, podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrał i rozpatrzył komplet materiału dowodowego. Wniosek inwestora był prawidłowy i zawierał właściwe załączniki wymagane przepisami specustawy drogowej. Starosta Ś. należycie uznał całość materiału za wystarczający do wydania skarżonego orzeczenia. W ocenie organu drugiej instancji, zarzuty odwołania są nietrafne oraz wyrażają subiektywne oczekiwania strony w stosunku do kształtu inwestycji. Wojewoda zaakceptował zatwierdzone zaskarżoną decyzją rozwiązania techniczne inwestycji, jako zgodne z obowiązującym prawem. Podkreślił, że projektanci, zgodnie z przepisami Pr.bud., złożyli oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z wymogami ustawowymi oraz normami i przepisami techniczno-budowlanymi, w tym dotyczącymi dróg publicznych. Na etapie projektowania inwestycji uwzględniono uwarunkowania społeczne i terenowe mające wpływ na kształt przyjętych rozwiązań. Zdaniem organu odwoławczego, stanowisko inwestora przedstawione w piśmie z dnia 23 października 2024 r. stanowi adekwatną odpowiedź na zarzuty odwołania. Wojewoda podniósł, że organy prowadzące postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stosownie do art. 11e specustawy drogowej, nie mają możliwości uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami Ponadto wskazał, że zgodnie z art. 11i ust. 1 specustawy drogowej przy udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycję drogową stosuje się odpowiednio przepisy Pr.bud. Z treści przepisów art. 35 ust. 1 i 4 oraz art. 32 ust. 4 Pr.bud. wynika zaś, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest decyzją uznaniową i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych przepisami Prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji drogowej. Za przyjęte rozwiązania odpowiada wyłącznie inwestor i to inwestor decyduje o zakresie wniosku i technicznych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Tym samym organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania zaskarżonej decyzji nie mógł uwzględnić postulatów skarżącego obejmujących rezygnację z przejęcia pod inwestycję części jego nieruchomości i przyjętych rozwiązań technicznych. Na mocy specustawy drogowej organy administracji zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych za słusznym odszkodowaniem naliczanym w odrębnym postępowaniu administracyjnym. W ocenie organu odwoławczego, Starosta Ś. nie naruszył przepisów art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Decyzja organu pierwszej instancji zawiera należyte uzasadnienie, a strony były wyczerpująco informowane w trakcie postępowania o okolicznościach prawnych i faktycznych sprawy. P. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na opisaną wyżej decyzję Wojewody. W treści skargi zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 7 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażające się zwłaszcza w uznaniu z wiarygodne "nieprawdziwych faktów" i niedoszacowaniu wartości strat skarżącego możliwych do poniesienia wskutek zaplanowanego wywłaszczenia, a także w "ewidentnym niedostrzeżeniu li tylko moralnej odpowiedzialności za podjęcie decyzji umożliwiającej sąsiadowi postawienie w 2002 roku ogrodzenia (działki nr [...]) płotem odległym o zaledwie 1,5 m od osi symetrii drogi gminnej nr [...]". Skarżący podniósł, że organy obu instancji podjęły swoje decyzje w oparciu o informacje przedstawione przez Wójta G. M.. Skarżący zakwestionował prawdziwość tych informacji wskazując, że już pobieżna wizja lokalna wykazałaby, iż realizacja jego żądania, tj. nieprzesuwanie osi symetrii drogi zjazdowej na działce nr [...] w kierunku południowym, tj. w głąb działki nr [...], nie spowoduje konieczności rozbiórki dwóch ogrodzeń po stronie północnej (a tylko jednego – na działce nr [...]) i jednocześnie nie spowoduje konieczności rozbiórki żadnego ogrodzenia po stronie południowej, a ponadto nie przyczyni się do kolizji z siecią elektroenergetyczną po stronie południowej. W ocenie skarżącego, realizacja obecnych planów zjazdu z ulicy [...] "pociągnie za sobą wsunięcie osi drogi nr [...] w działkę nr [...]", co wymusi na skarżącym wykarczowanie całego szpaleru drzew równoległego do drogi nr [...], najbliżej niej usytuowanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja odpowiada bowiem prawu. Istotą ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (specustawy drogowej) jest wprowadzenie szeregu rozwiązań, które mają uprościć i przyśpieszyć postępowanie w sprawie lokalizacji i budowy dróg publicznych. Szczególną rolę w tym zakresie odgrywa zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Decyzja taka łączy w sobie szereg rozstrzygnięć związanych z lokalizacją zamierzenia, zatwierdzeniem projektu budowlanego, ale również wywłaszczeniem nieruchomości niezbędnych do osiągnięcia zamierzonego celu. Co istotne, przepisy tej ustawy mogą znaleźć zastosowanie w odniesieniu do wszystkich rodzajów dróg publicznych, a wybór trybu postępowania (zastosowanie specustawy drogowej) zależy w istocie do zarządcy drogi (inwestora). Inicjując postępowanie w tym trybie inwestor zobowiązany był spełnić warunki szczegółowo i enumeratywnie wymienione w art. 11d ust. 1 pkt 1-9 specustawy drogowej, w tym przedłożyć wraz z wnioskiem m.in. mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi i istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz opinie właściwych organów. Analiza akt niniejszej sprawy pozwala na zaaprobowanie stanowiska organów, iż inwestor - wraz z uzupełnieniem dokumentacji projektowej w zakresie wskazanym w postanowieniu Starosty [...] z dnia 10 października 2024 r. - spełnił wymogi wynikające z powyższych przepisów. Inwestor przedłożył bowiem projekt budowlany sporządzony przez uprawnione do tego podmioty wraz z wymaganymi mapami i opiniami. Tym samym spełnił przewidziane prawem warunki uzyskania zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej w trybie specustawy drogowej. Wydana w oparciu o przedłożoną przez inwestora dokumentację decyzja Starosty [...] z dnia 22 listopada 2024 r. spełnia z kolei wymogi określone w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej. W szczególności zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji oraz zatwierdzenie podziału nieruchomości i oznaczenie nieruchomości, które staną się własnością G. M. z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna. W decyzji ustalono ponadto warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz warunki wynikające z potrzeb obronności państwa, jak również wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Zastrzeżeń Sądu nie budzi też przebieg postepowania przed Starostą Ś.. Organ ten poinformował strony o wszczętym postępowaniu w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji wysyłając zawiadomienia do wnioskodawcy i właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości objętych projektem budowlanym. Pozostałe strony postępowania zostały natomiast poinformowane w drodze obwieszczenia na tablicach ogłoszeń Urzędu G. M. i Starostwa Powiatowego w Ś., a także na stronach internetowych Biuletynu Informacji Publicznej tych urzędów i w prasie lokalnej. Strony zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z dokumentacją dotyczącą inwestycji oraz o możliwości wnoszenia uwag i wniosków, z czego skorzystał skarżący. Złożone przez skarżącego pismo z dnia 10 października 2024 r. organ przekazał inwestorowi, który do podniesionych w tym piśmie zarzutów odniósł się następnie w piśmie z dnia 23 października 2024 r. Inwestor ocenił zarzuty skarżącego dotyczące podziału działki nr [...] jako niezasadne wyjaśniając, iż kształt projektowanego podziału przedmiotowej nieruchomości uwarunkowany jest dążeniem inwestora, by inwestycja w minimalnym stopniu ingerowała w istniejące ogrodzenia oraz elementy zabudowy. Odnosząc się natomiast do twierdzenia skarżącego, jakoby w projekcie pominięto zjazd na ww. działkę, Wójt wyjaśnił, że projekt zapewnia komunikację do działek nr [...] poprzez zaprojektowany asfaltowy zjazd nr [...], tj. drogę wewnętrzna stanowiąca własność G. M.. W kontekście zarzutów skarżącego podzielić należy stanowisko Wojewody, iż w postępowaniu w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej organ administracji jest związany wnioskiem zarządcy drogi. Dlatego też określone w takiej decyzji dane w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji, muszą być zgodne z żądaniami inwestora. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 3149/20, w świetle specustawy drogowej organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest uprawniony do oceny zasadności i celowości zamierzonej inwestycji, czy jej przebiegu. O tym decyduje inwestor, wybierając najbardziej optymalną według niego lokalizację i rozwiązania techniczno-wykonawcze. To inwestor wyznacza miejsce oraz sposób realizacji drogi. Przepisy specustawy drogowej nie zobowiązują również inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji i nie ma on obowiązku uwzględniać oczekiwań stron postępowania czy innych podmiotów. Związanie organu właściwego do wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej wnioskiem inwestora oznacza, że do kompetencji organu należy sprawdzenie zgodności wniosku z wymaganiami ustawy i rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej określającego warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W zasadzie niedopuszczalna jest natomiast ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora. To bowiem inwestor dokonuje wyboru rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia drogowego (por. także wyroki NSA: z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. II OSK 339/13; z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II OSK 1730/14). Wydając decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej organ orzekający dokonuje zatem jedynie oceny formalnoprawnej dopuszczalności lokalizacji tej inwestycji. Odmowa wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może być oparta wyłącznie o ustalenia organu, z których wynikałoby, że przebieg inwestycji zaproponowanej przez inwestora narusza obowiązujące przepisy prawa. W przeciwnym wypadku, stosownie do art. 11a specustawy drogowej, organ zobligowany jest wydać decyzję zezwalającą na realizację inwestycji drogowej. Nie można bowiem uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami, co z kolei wprost wynika z art. 11e specustawy drogowej (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2416/10). Sąd podziela stanowisko Wojewody, iż zarzuty skarżącego nie dają podstaw do zakwestionowania zasadności udzielenia wnioskowanego zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Przypomnieć należy, że skarżący nie zgadza się z przyjętym z zatwierdzonym projekcie budowlanym kształtem zjazdu z objętej inwestycją drogi gminnej (ul. Ogrodniczej) do drogi dojazdowej na działce nr [...] usytuowanej pomiędzy działką nr [...] (stanowiąca własność skarżącego), a działka nr [...] (stanowiąca własność T. i I. małż. J.). Zdaniem skarżącego, sporny zjazd został zaprojektowany w sposób powodujący przesunięcie osi drogi dojazdowej w kierunku działki nr [...], wskutek czego z nieruchomości skarżącego wydzielono większy fragment gruntu przeznaczony pod pas drogowy, niż z działki nr [...]. Odnosząc się do powyższych zarzutów podkreślić należy, że przedmiotem inwestycji rozbudowa drogi gminnej - ul. [...]. Inwestycja – jak wynika z projektu budowlanego - nie ingeruje w przebieg drogi dojazdowej na działce nr [...], a jedynie zakłada poszerzenia pasa drogowego w obrębie samego zjazdu w tę drogę z ul. [...]. Dalszy odcinek ww. drogi dojazdowej nie jest objęty projektem. Istotnie zaś w obrębie zjazdu na drogę dojazdową pas drogowy nie został poszerzony symetrycznie z obu stron. Większy fragment gruntu został wydzielony z działki skarżącego, mniejszy zaś z działki nr [...]. W konsekwencji większa powierzchnia działki skarżącego niż działki małż. J. przeszła na własność Gminy. Powyższe rozwiązanie znajduje jednak przekonujące uzasadnienie w wyjaśnieniach przedstawionych przez inwestora, który wskazał, że ma ono na celu zniwelowanie kolizji inwestycji z istniejącym ogrodzeniem i elementami zabudowy. W ocenie Sadu, jest to rozwiązanie racjonalne, skoro działka nr [...] pozostaje niezabudowana, w odróżnieniu od działki nr [...], która jest zabudowana budynkiem mieszkalny, otoczona ogrodzeniem i w której skrajnym punkcie przy zjeździe z działki nr [...] na ul. [...] dodatkowo znajdują się elementy infrastruktury technicznej (co wynika projektu zagospodarowania terenu). W tych okolicznościach poszerzenie pasa drogowego w obrębie zjazdu na działkę [...] w większym stopniu w kierunku działki [...], jest rozwiązaniem uzasadnionym. Za samym poszerzeniem pasa drogowego w obrębie zjazdu przemawiają przy tym względy bezpieczeństwa komunikacyjnego. Przede wszystkim jednak brak jest podstaw, by kwestionowanemu rozwiązaniu zarzucić niezgodność z prawem, a wobec tego organy nie były uprawnione by narzucić inwestorowi zmianę projektu w tym zakresie. Oceny tej nie mogą zmieniać zastrzeżenia skarżącego co do słuszności udzielenia w przeszłości właścicielom działki nr [...] pozwolenia na wykonanie ogrodzenia wzdłuż drogi dojazdowej (działki nr [...]), albowiem ta kwestia wykracza poza przedmiot niniejszej sprawy. Ponownie w tym miejscu podkreślić trzeba, że organy orzekające w sprawie zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej nie posiadają kompetencji do zmiany przebiegu planowanej inwestycji wbrew stanowisku inwestora. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Przepisy specustawy drogowej nie zobowiązują przy tym inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji i nie ma on obowiązku uwzględniać oczekiwań stron postępowania czy innych podmiotów. Organy wydające zezwolenie są zaś uprawnione jedynie do oceny prawnej całości przedsięwzięcia inwestycyjnego i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę. Tylko stwierdzenie przez organ, iż kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje ten organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej. W niniejszej sprawie kwestionowane przez skarżącego rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym nie naruszają prawa. Nie sposób też uznać, by ich skutkiem była nieuprawniona ingerencja w prawo własności skarżącego. Niewątpliwie prawo własności jest chronione przez Konstytucję RP w art. 21 ust. 1. Prawo to jednak nie jest prawem chronionym bezwzględnie, gdyż Konstytucja w art. 64 ust. 1 dopuszcza możliwość ograniczenia tego prawa, gdy następuje ono w ustawie i w zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności, a więc poszanowania zasady proporcjonalności wyrażającej się zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości, ingerencji w sferę praw i wolności. Specustawa drogowa służy realizacji celu publicznego, jakim jest budowa dróg publicznych. Wprowadzenie odrębnego trybu administracyjnego w sprawie realizacji inwestycji drogowych służy realizacji celu publicznego w postaci poprawy bezpieczeństwa układu komunikacyjnego i transportowego, a jednocześnie skutki z tym związane są rekompensowane w formie odszkodowania (art. 12 ust. 4 w zw. z ust. 4a). Zatem, pomimo odjęcia własności, dochodzi do równoważenia strat i szkód związanych z prowadzonym postępowaniem. Przy realizacji systemu dróg publicznych, służących poprawie bezpieczeństwa, komunikacji, transportu nie dochodzi do naruszenia proporcji między interesem publicznym, a ingerencją w sferę praw i wolności, które na mocy ustawy są rekompensowane stosownym odszkodowaniem (por. wyroki NSA: z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 704/09; z dnia 28 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 93/14,). Takim celem jest z pewnością realizacja przedmiotowej inwestycji. Podsumowując, brak jest w rozpoznawanej sprawie podstaw, by zarzucić organom nieprawidłowe wyważenie prywatnego interesu skarżącego z interesem publicznym, a tym samym nieuprawnioną ingerencję w prawo własności skarżącego. Organy obu instancji nie naruszyły też wskazywanych w skardze przepisów prawa procesowego. Podjęte w sprawie decyzje poprzedzone zostały rzetelnym i kompleksowym zgromadzeniem materiału dowodowego oraz podaniem go należytej ocenie, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nadto organy wyjaśniły motywy podjętych rozstrzygnięć w wystarczający sposób realizując zasadę przekonywania wynikającą z art. 11 w zw. art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów skarga, jako bezzasadna, podlegała oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.