II SA/Lu 307/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 11 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. N. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego; w zakresie przyznania prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić J. N. przyznania prawa pomocy. J. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, skarżący wnioskiem złożonym w dniu 10 czerwca 2010 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie go od wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 ( 1 pkt 2 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Nadmienić również należy, iż o możliwości uczestniczenia w kosztach postępowania decyduje, oprócz bieżących dochodów, majątek posiadany przez stronę wnoszącą o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie wniosek skarżącego nie zawiera podstaw do przyznania mu prawa pomocy. Zgodnie z art. 199 wspomnianej ustawy, strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Wyjątkiem od tej zasady jest ustawowe zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów wyrażone w art. 239 cytowanej ustawy oraz możliwość przyznania przez Sąd prawa pomocy w trybie tej ustawy. Z zasady ponoszenia kosztów w postępowaniu sądowoadministarcyjnym wynika, iż prawo pomocy może być przyznane w takim zakresie, w jakim strona nie jest w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania. Instytucja prawa pomocy pozwala bowiem osobom najuboższym na przeprowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego, jest formą dofinansowania z budżetu państwa i powinno to mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków sfinansowania udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Ze zgromadzonego materiału dowodowego w postępowaniu wynika, iż skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, zamieszkuje w domu o powierzchni 190 m2, usytuowanym na działce o powierzchni 724 m2. Skarżący jest współwłaścicielem wraz z żoną domu i działki, na której znajduje się dom oraz działki, na której usytuowany jest budynek prowadzonej przez skarżącego Stacji Kontroli Pojazdów. Do miesięcznych dochodów gospodarstwa domowego skarżącego należy m.in. renta strukturalna w kwocie 1059,44 złotych brutto, renta żony w kwocie 507,64 złotych netto i działalność gospodarcza (Szkoła Nauki Jazdy, Stacja Kontroli Pojazdów), które jak wskazuje skarżący przynoszą straty - za sześć miesięcy bieżącego roku wyniosły 5366,12 złotych. Strona ponadto posiada samochód ciężarowy (Mann), dwa samochody osobowe (Nissan Micra i Fiat Punto), które przeznaczone są do nauki jazdy. Wnioskodawca wskazał, że posiadany przez niego samochód osobowy (Skoda) jest własnością spółki cywilnej "[...]". Jednak z dokumentów przesłanych przez wnioskodawcę wynika, że prowadzona przez niego Stacja Kontroli Pojazdów przynosi przychód, a z rachunku bankowego prowadzonej przez niego działalności wynika, że na konto w miesiącu lipcu i miesiącach poprzednich wpłacane były kwoty od 1000 do 2750 złotych. Stwierdzić zatem trzeba, że osiągany przez skarżącego stały, comiesięczny dochód oraz jego stan majątkowy, pozwalają na poniesienie przez niego pełnych kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niego. Poza tym skarżący nie przedstawił oświadczenia wskazującego wysokość stałych miesięcznych kosztów utrzymania gospodarstw domowego oraz dokumentów źródłowych potwierdzających wysokość tych kosztów, ponieważ – jak twierdzi - nie gromadzi zapłaconych rachunków, ani też nie zapisuje wydatków na artykuły spożywcze. W związku z tym Sąd nie miał możliwości ustosunkować się także do ewentualnych kosztów utrzymania gospodarstwa domowego, które ponosi strona. Z tych względów, wobec braku przesłanek z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało odmówić przyznania prawa pomocy.