II SA/Lu 307/18

23 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu 23 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. B. na decyzję [...] z [...] stycznia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie pomocy pieniężnej ze środków budżetowych p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną. Wyrokiem z 25 października 2018 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SA/Lu 307/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Z. B. na decyzję [...] z [...] stycznia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie pomocy pieniężnej ze środków budżetowych. 3 stycznia 2019 r. skarżący wniósł sporządzoną osobiście skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. W myśl art. art. 175 § 2 p.p.s.a., przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została sporządzona osobiście przez skarżącego, który nie należy do żadnej z kategorii osób wymienionych w art. 175 § 1 i § 2 p.p.s.a. i został prawidłowo pouczony o przymusie adwokacko-radcowskim (k. 70 akt sądowych). Niesporządzenie skargi kasacyjnej przez jedną z osób wskazanych w art. 175 p.p.s.a. jest błędem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. i powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, Monitor Prawniczy 2004, nr 5, s. 202, postanowienie NSA z dnia 18 października 2004 r., FZ 308/04, niepublikowane). Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.