II SA/Lu 31/10

Lublin, dnia 10 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej - w zakresie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 16 lutego 2010 r. oddalił skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej. Pismem z dnia 3 marca 2010 r. skarżący złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 16 lutego 2010 r., wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, której terminowi uchybił. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący wyjaśnił, iż uchybił terminowi nie ze swojej winy, ponieważ nie wiedząc, że uzasadnienie sporządzane jest na wniosek, oczekiwał doręczenia wyroku z uzasadnieniem z urzędu. Ponadto wyjaśnił, że jest osobą samotną i od 1999 r. leczy się na silną depresję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a) wynika, że przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. Dla oceny istnienia lub braku winy w uchybieniu terminu przyjąć należy obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r., sygn. akt II CRN 448/71, opubl. OSP z 1972 r., Nr 7-8, poz., 144). Zatem brak winy może uzasadniać jedynie szczególna okoliczność o charakterze obiektywnym, która nawet przy wykazaniu należytej staranności uniemożliwiła dokonanie określonej czynności procesowej (por. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 307/08, nie publ.). W świetle argumentów podniesionych we wniosku należy stwierdzić, iż nieznajomość przepisów prawnych, na którą powołuje się skarżący, nie jest okolicznością, która w ocenie Sądu wskazuje na brak winy w uchybieniu terminu. Taką okolicznością nie jest również choroba skarżącego, trwająca od 1999 r. Skarżący nie przedłożył żadnych zaświadczeń, z których wynikałoby, iż jego stan zdrowia uniemożliwiał mu nadanie pisma (wniosku o uzasadnienie) w ustawowym terminie. Z ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika natomiast, że nawet choroba wymagająca leżenia nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu, jeżeli strona skarżąca mogła nadać pismo w ustawowym terminie korzystając z pomocy domowników (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., OZ 809/04, nie publ.). Wprawdzie skarżący jest osobą samotną, jednak jak sam oświadczył, opiekę nad nim pełni Centrum Pomocy Rodzinie w Z., mógł zatem skorzystać z pomocy pracowników socjalnych w sytuacji, gdyby sam nie był w stanie nadać przesyłki w placówce pocztowej. Zwrócić należy także uwagę, że w pouczeniu zawartym w zawiadomieniu o terminie rozprawy, doręczonym skarżącemu w dniu 22 stycznia 2010 r. wraz z odpisem odpowiedzi na skargę, znajduje się także pouczenie, iż uzasadnienie wyroku oddalającego skargę jest doręczane na wniosek złożony w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku, złożenie natomiast wniosku po upływie tego terminu jest czynnością bezskuteczną. Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. należało odmówić przywrócenia termin do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku.