II SA/Lu 31/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności środka odwoławczego od informacji dotyczącej świadczeń z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a przyznać J. G. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w L. Skarżący w piśmie z dnia 8 grudnia 2014 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Wezwany do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF, wniósł go w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego), żądając przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Na druku PPF oświadczył, że obecnie przebywa w zakładzie karnym, nie posiada żadnych dochodów ani majątku. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ustalenie wystąpienia unormowanej w tym przepisie przesłanki wymaga porównania wysokości kosztów, które strona ma obowiązek ponieść w toku postępowania do jej realnych możliwości finansowych oraz oceny wpływu ponoszenia kosztów postępowania na możliwości finansowania przez stronę kosztów utrzymania koniecznego. Skarżący nie posiada żadnych dochodów ani majątku. Zatem nie ma on realnie możliwości poniesienia kosztów ustanowienia adwokata. Z tych powodów referendarz sądowy stwierdził, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy jest zasadny. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.