II SA/Lu 312/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. i P. B. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania scaleniowego p o s t a n a w i a: I. umorzyć postępowanie ze skargi K. B. II. odrzucić skargę P. B . K. B. i P. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Wojewody z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania scaleniowego. Skarga została podpisana wyłącznie przez K. B., który pismem z dnia 11 czerwca 2009 r. cofnął skargę. Sąd zważył, co następuje: Skarżący K. B. cofnął skargę, do czego był uprawniony na podstawie art. 60 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powołanej dalej jako "ppsa"). Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba, że zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 zd. 2 i 3 cyt. ustawy). W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki czyniące niedopuszczalnym cofnięcie skargi. W tej sytuacji, wobec wiążącego charakteru cofnięcia skargi, postępowanie ze skargi K. B. należało umorzyć w myśl art. 161 § 1 pkt 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skarga P. B. podlega natomiast odrzuceniu. Każde pismo strony (skarga) powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 ppsa). Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie (art. 49 § 1 ppsa). P. B. nie podpisał skargi na postanowienie Wojewody z dnia [...] r., wobec czego w trybie art. 49 § 1 ppsa został wezwany do uzupełnienia tego braku formalnego. Do dokonania tej czynności zakreślono skarżącemu siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi. Stosowne wezwanie i pouczenie zostało odebrane przez dorosłego domownika w dniu 3 czerwca 2009 r., który podjął się oddania przesyłki adresatowi, co oznacza, w myśl art. 72 ppsa, iż doręczenie zostało skutecznie dokonane. Termin określony w wezwaniu upłynął bezskutecznie, gdyż P. B. nie podpisał skargi. Skoro P. B. nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, jego skarga, w myśl art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, podlegała odrzuceniu. Z tych względów należało orzec, jak w sentencji postanowienia.