II SA/Lu 314/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 września 2007 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości oddala skargę. Rozpoznając wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej ul. H. nr [...] i [...] o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...], Nr [...] zatwierdzającą podział nieruchomości położonej w L. przy ul. H. nr [...] i [...], oznaczonej w ewidencji gruntów Gminy L. jako działka nr [...], arkusz 3, obręb [...], Dyrektor Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami działając z upoważnienia Prezydenta Miasta decyzją z dnia [...], Nr [...] na podstawie art. 151 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwaną dalej "kpa") odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], Nr [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji podniósł, że podział nieruchomości położonej przy ul. H. nr [...] i [...] dokonany został zgodnie z ustaleniami wynikającymi z postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...], Nr [...] i mapy podziału przyjętej przez Miejski Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu [...] pod numerem [...], z którymi współużytkownicy wieczyści nieruchomości położonej przy ul. H. nr [...] i [...] mogli się zapoznać. Następnie decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2005 r., Nr [...], która stała się ostateczna w dniu [...] listopada 2005 r. zatwierdzono podział nieruchomości położonej przy ul. H. nr [...] i [...] określając numery nowo utworzonych działek i ich powierzchnię. Po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] września 2005 r., Nr [...] przedstawiciel Wspólnoty Mieszkaniowej ul. H. nr [...] i [...] H. P. przedłożył trzy propozycje nowego podziału nieruchomości, z których żadna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż optymalny ze względu na postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz funkcjonalność jest podział zatwierdzony decyzją z dnia [...] września 2005 r., Nr [...]. Od decyzji organu I instancji odwołanie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa ul. H. nr [...] i [...] żądając jej uchylenia oraz wydania nowej decyzji dzielącej nieruchomość gruntową nr [...] na działki o powierzchni proporcjonalnej do powierzchni lokali obu budynków położonych przy ul. H. nr [...] i [...] bądź przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Motywując odwołanie Wspólnota Mieszkaniowa ul. H. nr [...] i [...] podniosła, że organ I instancji rozpoznając wniosek o wznowienie postępowania w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do wynikającej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. podstawy wniosku o wznowienie postępowania, tzn. do nowej okoliczności faktycznej, jaką w sprawie niniejszej jest to, że podział działki nr [...] na działki nr [...] i [...] dokonano nieproporcjonalnie do powierzchni lokali znajdujących się w budynkach położonych przy ul. H. o numerach [...] i [...], nie uwzględniając tym samym tego, że udział w użytkowaniu części wspólnej gruntu jaki i użytkowaniu wieczystym stosownie do zapisów aktów notarialnych jak i ksiąg wieczystych jest proporcjonalny do powierzchni lokali. Podział ten doprowadził do tego, że Wspólnota Mieszkaniowa ul. H. nr [...] uzyskała działkę o powierzchni większej o 291 m2 od powierzchni działki, którą uzyskałaby gdyby podział działki nr [...] dokonano proporcjonalnie do powierzchni lokali, co wiąże się z nadmiernym obciążeniem kosztami utrzymania działki, zaś Wspólnota Mieszkaniowa ul. H. [...] pozbawiona została prawa do faktycznie należnej jej części działki nr [...]. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniając stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...], Nr [...] podniosło, że w sprawie niniejszej, mimo twierdzeń strony brak jest nowych okoliczności faktycznych lub dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi I instancji. Powierzchnia działek nr [...] i [...] wynikała bowiem zarówno z projektu podziału, z którym strona mogła się zapoznać i kwestionować jego ustalenia, czego nie uczyniła, jak i z decyzji zatwierdzającej podział, której również nie starano się usunąć z obrotu prawnego. Dlatego nie można przyjąć, aby okoliczność, że działki nr [...] i [...] nie mają powierzchni proporcjonalnej do powierzchni lokali znajdujących się w budynkach o numerach [...] i [...] położonych przy ul. H. stanowiła nową okoliczność istniejącą w dniu wydania decyzji a nieznaną organowi. Zdaniem Kolegium stanowisko, że powierzchnia działek nr [...] i [...] powinna być proporcjonalna do powierzchni lokali znajdujących się w budynkach o numerach [...] i [...] położonych przy ul. H. świadczy o odmiennej ocenie dowodów, które stanowiły podstawę wydania kwestionowanej decyzji organu I instancji. Na decyzję organu odwoławczego skargę skutecznie złożył H. P. zarzucając jej, że wydana została z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i wnosząc o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o podział działki nr [...] na dwie działki o powierzchniach proporcjonalnych do powierzchni lokali znajdujących się w budynkach o numerach [...] i [...] położonych przy ul. Herbowej po uprzednim wyodrębnieniu na drogę publiczną działki nr [...] o powierzchni 0,0062 ha. Skarżący wniósł również o zasądzenie kosztów wpisu sądowego od organu odwoławczego według norm przypisanych. Uzasadniając skargę podniesiono, że fakt, iż powierzchnia działek nr [...] i [...] nie jest proporcjonalna do powierzchni lokali znajdujących się w budynkach o numerach [...] i [...] znajdujących się przy ul. H., wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, nie wynika z decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2005 r., Nr [...] oraz z innych materiałów dowodowych zebranych w toku postępowania administracyjnego. Z decyzji tej wynika bowiem jedynie to, że działki te mają różną powierzchnię, czego nie można utożsamiać z brakiem proporcjonalności powierzchni działek nr [...] i [...] do powierzchni lokali położonych w budynkach nr [...] i [...] przy ul. H. Ustalenie tego, że powierzchnia działek nr [...] i [...] nie jest proporcjonalna do powierzchni lokali wymaga przeprowadzenia dowodów z wyliczeń, których nie przeprowadzono w toku postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta. Z tych powodów bezpodstawne jest twierdzenie, że okoliczność, iż brak jest proporcji pomiędzy powierzchnią lokali znajdujących się w budynkach nr [...] i [...] powierzchnią działek nr [...] i [...] była znana organowi w dniu wydania decyzji. Pozbawione podstaw jest również twierdzenie, że dokonany decyzją organu I instancji podział działki nr [...] jest optymalny i funkcjonalny gdyż takie same cechy – zdaniem skarżącego – przypisać można również trzem przedłożonym przez niego i nieuwzględnionym w toku postępowania administracyjnego wersjom propozycji podziału działki nr [...]. Skarżący podniósł również, że za nadaniem działkom nr [...] i [...] powierzchni proporcjonalnej do powierzchni lokali znajdujących się w budynkach o numerze [...] i [...] przemawia to, że mieszkańcy budynków nr [...] i [...] zgodnie z zapisami aktów notarialnych i zapisami ksiąg wieczystych zapewniony mają udział w użytkowaniu części wspólnej i użytkowaniu wieczystym proporcjonalnie do powierzchni zajmowanych przez nich lokali. Nie uwzględnienie tej okoliczności i dokonanie podziału zgodnie z decyzją ostateczną Prezydenta Miasta narusza słuszny interes stron. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy stwierdzając, że brak jest podstaw do zastosowania w sprawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego są więc akty administracyjne lub czynności z zakresu działalności organów administracji publicznej a nie merytoryczne rozstrzyganie sprawy załatwionej poddanym kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym aktem administracyjnym. Z tego względu nie należy do zakresu właściwości sądu administracyjnego zastępowanie organów administracji w rozstrzyganiu przez nie spraw administracyjnych, dlatego żądanie zgłoszone w skardze, aby w toku postępowania sądowoadministracyjnego podzielić działkę nr [...] na dwie działki o powierzchniach proporcjonalnej do powierzchni lokali znajdujących się w budynkach o numerach [...] i [...] położonych przy ul. H. po uprzednim wyodrębnieniu na drogę publiczną działki nr [...] o powierzchni 0,0062 ha leży poza właściwością sądu administracyjnego i nie może być rozpatrywane. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego stosownie do unormowania art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych obejmuje wszystkie, a nie tylko podniesione w skardze kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanych norm prawnych, czy normy te właściwie zinterpretowały i nie naruszyły zasad ustalania określonych faktów za udowodnione. W zakresie tak ustalonej kognicji Sąd nie dopatrzył się uchybień organu odwoławczego, jaki i organu I instancji w przestrzeganiu mających zastosowanie w sprawie norm prawa. W ocenie Sądu, organ odwoławczy jak i organ I instancji zasadnie przyjęły, że fakt, iż działki nr [...] i [...] nie mają powierzchni proporcjonalnej do powierzchni lokali znajdujących się w budynkach o numerach [...] i [...] położonych przy ul. H. nie stanowi podstawy wznowienia postępowania unormowanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i tym samym jej wykrycie nie może skutkować wznowieniem postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2005 r., Nr [...]. Stosownie do unormowania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. może mieć więc zastosowanie jedynie wówczas gdy spełnione są łącznie następujące przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są nowe. Po drugie, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody są istotne dla sprawy. Po trzecie, nowe okoliczności lub nowe dowody musiały istnieć w dniu wydania decyzji. I wreszcie po czwarte – te "nowe okoliczności faktyczne" lub "nowe dowody", nie były znane organowi, który wydał decyzję. Jeżeli chodzi o pierwszą przesłankę, to przez pojęcie "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" należy rozumieć okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte w sprawie, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte w sprawie to nieznane zarówno organowi orzekającemu w I i II instancji, jak i stronie. Jeżeli okoliczność faktyczna jak i dowód wynika z materiałów będących w dyspozycji organu, pozbawione są one znaczenia prawnego "nowej okoliczności faktycznej" bądź "nowego dowodu" w sprawie. Organ I instancji do akt administracyjnych przed wydaniem decyzji zatwierdzającej podziału działki nr [...] dołączył wypis i wyrys z rejestru gruntów dotyczący działki nr [...] i położonych na niej budynków nr [...] i [...] (k. 21 do 35 akt administracyjnych) oraz odpis księgi wieczystej nr [...] dotyczącej działki nr [...] i położonych na niej budynków (k. 1 do 15 akt administracyjnych). To, że mieszkańcom budynków nr [...] i [...] przysługuje udział w użytkowaniu części wspólnej jak i w użytkowaniu wieczystym gruntu proporcjonalny do powierzchni zajmowanych lokali wynika z porównania wysokości udziałów w współużytkowaniu wieczystym wpisanych w wypisie z rejestru gruntów z wpisami dotyczącymi powierzchni lokali zawartymi w części I/8 oraz z wpisami z części I SP/3 i II/3 wypisu księgi wieczystej. Dokonując podziału nieruchomości organ bierze pod uwagę to, czy jest on zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co do przeznaczenia terenu, jaki i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek, czy projekt podziału został pozytywnie zaopiniowany i czy wydzielone działki gruntu mają dostępu do drogi publicznej - art. 93 ust. 1, 2, 3, 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Organ I instancji nie był więc zobligowany przy zatwierdzaniu podziału działki nr [...] do uwzględnienia przy określaniu powierzchni nowo wydzielonych działek gruntu tego, żeby ich powierzchnia była proporcjonalna do powierzchni lokali znajdujących się w budynkach nr [...] i [...] i udziałów jakie mają w użytkowaniu części wspólnej jak i w współużytkowaniu wieczystym gruntu. Z tego też powodu, w związku z wymogami wynikającymi z warunków lokalnych, wydzielone z działki nr [...] działki nr [...] i [...] nie uzyskały powierzchni proporcjonalnej do powierzchni lokali zajmowanych przez mieszkańców budynków nr [...] i [...]. Nie stwarza to jednak podstaw do uznania za trafne twierdzenia, że to, iż powierzchnia działek nr [...] i [...] nie jest proporcjonalna do powierzchni lokali zajmowanych przez mieszkańców budynków nr [...] i [...], jest nową okolicznością faktyczną w sprawie. Skoro organ nie kierował się przy kształtowaniu treści decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości tym, aby wydzielone działki miały powierzchnię proporcjonalną do powierzchni lokali budynków nr [...] i [...], a z akt sprawy wynika, że mieszkańcom budynków nr [...] i [...] przysługuje udział w użytkowaniu części wspólnej jak i w użytkowaniu wieczystym gruntu proporcjonalny do powierzchni zajmowanych lokali to tym samym nie można przyjąć, aby, zwłaszcza w kontekście sformułowania i wyłożenia stanowiących podstawę decyzji podziałowej, projektu podziału i mapy podziału, nie wiedział on, że wydzielone działki nr [...] i [...] nie mają powierzchni proporcjonalnej do powierzchni lokali zajmowanych w budynkach nr [...] i [...]. Dlatego fakt, że działki nr [...] i [...] nie mają powierzchni proporcjonalnej do powierzchni lokali znajdujących się w budynkach nr [...] i [...] nie stanowi okoliczności faktycznej nieznanej organowi I i II instancji. Tym samym nie można – w ocenie Sądu – przyjąć, aby spełniona została pierwsza z przesłanek z zaistnieniem, których przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wiąże możliwość wznowienia postępowania. Nie można zatem, w konsekwencji powyższej argumentacji, przyjąć po pierwsze, że wskazane przez stronę okoliczności były okolicznościami nowymi, oraz po drugie, że okoliczności te nie były organowi znane w dniu wydania decyzji ostatecznej. Skoro przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. może mieć zastosowanie jedynie wówczas gdy spełnione są łącznie zawarte w nim przesłanki, to w sytuacji gdy jedna lub dwie z nich nie zostały spełnione, bezcelowe jest ustalanie spełnienia pozostałych przesłanek, gdyż niespełnienie tylko jednej z nich uniemożliwia wznowienie postępowania w oparciu o ten przepis. Biorąc pod uwagę powyższe składniki oceny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie mógł stwierdzić niezgodności zaskarżonych decyzji z wskazanymi wyżej przepisami prawa w kontekście poczynionych rozważań. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zwrot kosztów postępowania, gdyż stosownie do art. 209 w zw. z powołanymi w nim przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) o zwrocie rozstrzyga Sąd w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz umarzającym postępowanie.