II SA/Lu 316/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia NSA Krystyna Sidor (spr.), Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o umorzeniu postępowania dotyczącego wstrzymania użytkowania terenu działki I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz P. M. kwotę 500 (pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania Z. R.–L. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...]. Nr [...] w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego wstrzymania użytkowania terenu działki Nr 1439/2 położonej w S. jako miejsce składowania metali kolorowych i złomu – uchyliło zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu podano, że Z. R.-L. wnioskiem z dnia 27 lipca 2006 r. wystąpiła do Wójta Gminy o wstrzymanie użytkowania terenu działki Nr 1439/2 w S. należącej do P. M., jako miejsce składowania metali kolorowych i złomu. P. M. legitymuje się decyzją Starosty z dnia [...]. wydaną na podstawie art. 26 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. Nr 62, poz. 628 ze zm.) zezwalającą na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów na terenie powiatu zamojskiego i transportu odpadów na terenie kraju. W decyzji określono jako miejsce składowania odpadów – posesję wnioskodawcy w S. 468, przy czym złom metalowy ma być magazynowany na podłożu betonowym o pow. 30 m2 przeznaczonych na magazyn odpadów. Po przeprowadzeniu oględzin działki w dniu 7 listopada 2006 r. organ I instancji stwierdził, że działka P. M., oznaczona Nr 1439/2 zabudowana jest budynkiem mieszkalnym i gospodarczym z przyległym garażem. Na działce znajduje się kontener na gromadzenie złomu metalowego oraz naczepa samochodowa na gromadzenie metali kolorowych. W ocenie organu I instancji postępowanie w sprawie wstrzymania użytkowania działki jako bezprzedmiotowe wymagało umorzenia na mocy art. 105 kpa. Zaznaczono przy tym, że toczy się postępowanie z wniosku P. M. o ustalenie warunków zabudowy, w którym rozstrzygnięte będą wszystkie kwestie zagospodarowania działki. W złożonym odwołaniu Z. R.-L. wnosiła o uchylenie decyzji o umorzeniu postępowania i przeprowadzenie postępowania w celu sprawdzenia czy P. M. spełnił wymogi zawarte w punkcie 4 udzielonego mu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko odwołującej się i uchyliło decyzję o umorzeniu postępowania uznając, że wniosek winien być rozpatrzony merytorycznie na podstawie art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji ma zatem obowiązek ustalić czy zachodzi konieczność wstrzymania użytkowania terenu działki P. M. jako składowisko złomu – do czasu uzyskania przez niego decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na utwardzeniu placu i lokalizacji 10 tonowej wagi, gdyż toczące się w tym przedmiocie postępowanie nie zostało zakończone. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył P. M., który wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji kasacyjnej. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie wziął pod uwagę faktu, że decyzja starosty z dnia 29 stycznia 2003 r. w przedmiocie zezwolenia na zbieranie i transport odpadów innych niż niebezpieczne wskazująca miejsce ich składowania i sposób magazynowania została wydana na podstawie art. 28 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. Nr 62, poz. 628 ) w brzmieniu sprzed jej nowelizacji oraz przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto w tym czasie obowiązywał jeszcze plan zagospodarowania przestrzennego gminy, przewidujący na terenie działki skarżącego możliwość realizacji usług. Zwrócił także uwagę, że działka odwołującej się Z. R.-L. nie sąsiaduje z jego nieruchomością. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa, do czego sąd administracyjny jest uprawniony w świetle art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stwierdzić należy, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy nie rozważył legitymacji składającej odwołanie do udziału w niniejszej sprawie w charakterze stron i dopuszczalności składania przez nią odwołania od decyzji I instancji. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest kwestia sposobu korzystania z działki oznaczonej Nr 1439/2 w S. należącej do P. M.. Postępowanie zostało wszczęte w związku z pismem skierowanym przez Z. R.-L., która zakwestionowała samowolne – jej zdaniem – przeznaczenie przez P. M. terenu działki siedliskowej Nr 1439/2 pod działalność usługową związaną z gromadzeniem złomu. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy organy administracji wskazały art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inicjatorka wszczęcia postępowania, Z. R.-L., zamieszkała w P. nie wykazała swojego interesu prawnego do udziału w sprawie niniejszej, a organ administracji nie wyjaśnił czy działka Nr 1439/2 należąca do P. M. graniczy z nieruchomością Z. R.-L.. W złożonej skardze P. M. stwierdza, że "Z. R.-L. nie sąsiaduje bezpośrednio z jego posesją". Potwierdziła ta uczestniczka na rozprawie sądowej podając, iż działkę oddziela od gruntu skarżącego działka Nr 1439/1 należąca do J. K. . Bezspornym jest, że Z. R.-L. otrzymała odpis decyzji organu I instancji z pouczeniem o możliwości złożenia odwołania. Organ II instancji ma jednak obowiązek zbadania czy osoba składająca odwołanie ma legitymację do jego wniesienia w świetle art. 127 kpa w związku z art. 28 kpa. Tylko bowiem podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy decyzja organu I instancji może skutecznie wystąpić o wszczęcie postępowania odwoławczego. Przy czym, w świetle ugruntowanego orzecznictwa za taką osobę uważa się też właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, której sposobu zagospodarowania dotyczy decyzja. Należy zatem uznać za zasadny zarzut skargi co do nierozważenia przez organ odwoławczy kwestii złożenia odwołania przez osobę nie mającą ku temu legitymacji. Powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, celem oceny przez organ II instancji przymiotu strony u Z. R.-L. w niniejszym postępowaniu, którego przedmiotem jest problematyka zagospodarowania przestrzennego. Gdyby z ustaleń organu odwoławczego wynikało, że Z. R.-L. nie jest właścicielką nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, której dotyczy decyzja organu I instancji, a tym samym nie ma interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa do kwestionowania prawidłowości decyzji , to wniesione przez nią odwołanie jako pochodzące od osoby nie będącej stroną, spowodowałoby konieczność umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Z tych względów i na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania wydano na podstawie art. 200 powyższej ustawy. kg