II SA/Lu 316/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Protokolant Referent Jacek Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z [...] r., znak: [...], Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także: WINB), po rozpatrzeniu odwołania [...] S. A. z siedzibą w W. (dalej także: Spółka) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. (dalej także: PINB w Ś.) z [...] r., znak: [...], nakazującej Spółce – inwestorowi robót budowlanych (rozbudowa istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]"), na działce nr [...], przy ul. [...] w L., rozbiórkę samowolnie zamontowanych jesienią 2012 r. sześciu anten sektorowych wraz z modułami radiowymi oraz trzech anten sektorowych wraz z modułami radiowymi zamontowanymi w 2017 r. i modułami radiowymi zamontowanymi w lutym 2018 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096; dalej: k.p.a.) – utrzymał w mocy tę decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan sprawy. Pismem z 30 listopada 2012 r. [...] Stowarzyszenie [...]" z siedzibą w [...] (dalej: Stowarzyszenie), na podstawie art. 31 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. o wszczęcie postępowania w sprawie nielegalnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" kod [...], należącej do [...] Spółki z o.o. [...] z siedzibą w W., zlokalizowanej na wieży posadowionej na terenie działki nr [...], przy ul. [...] w L.. Postanowieniem z [...] r. WINB wyłączył PINB miasta L. od rozpoznawania tej sprawy i wyznaczył do jej prowadzenia PINB w Ś., który postanowieniem z [...] r. wszczął z urzędu postępowanie i dopuścił Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu. [...] r. PINB w Ś. przeprowadził oględziny opisanej stacji bazowej telefonii komórkowej, podczas których stwierdzono, że we wskazanym obiekcie przeprowadzono roboty polegające na zainstalowaniu dodatkowych urządzeń - 15 modułów z uchwytami (3 szt. RRH/G, 3 szt. RRH/D, 6 szt. RRH/U i 3 szt. FPFC), które umieszczono na dwóch poziomach istniejącej wieży typu TPM o wysokości 40 m. Ponadto dokonano demontażu starych kabli FO, DC i zastąpiono je nowymi kablami tego samego typu. Zgodnie z oświadczeniem przedstawiciela inwestora, opisane roboty zostały wykonane jesienią 2012 r. Decyzją z [...] r., znak: [...], PINB w Ś., działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie w tej sprawie, uznając, że wykonane roboty budowlane nie wymagały uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz nie można ich kwalifikować jako rozbudowa lub nadbudowa istniejącego obiektu budowlanego, która wymagałaby uzyskania pozwolenia na budowę. Decyzja ta została utrzymana przez WINB w mocy decyzją z [...] r., znak: [...]. Wyrokiem z 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 180/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uwzględniając skargę Stowarzyszenia, uchylił ww. decyzję WINB. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał organom na konieczność ustalenia, czy w wyniku wykonanych robót budowlanych uległy zmianie charakterystyczne parametry użytkowe (techniczne) przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. W przypadku potwierdzenia powyższej okoliczności, Sąd stwierdził, że roboty te winny być zakwalifikowane jako rozbudowa stacji bazowej, która wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1494/15, oddalił skargę kasacyjną Spółki od powyższego wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę PINB w Ś. przeprowadził 15 stycznia 2018 r. kolejne oględziny na ww. działce nr [...], stwierdzając, że poza robotami budowlanymi wykonanymi jesienią 2012 r. Spółka dodatkowo zainstalowała 3 anteny typu ATR [...] Ponadto pełnomocnik Spółki, w trakcie przesłuchania w charakterze strony, jakie miało miejsce 14 maja 2018 r., oświadczył, iż 3 nowe anteny typu ATR 4518R13 i 3 moduły radiowe LTE 800 zostały zamontowane w kwietniu 2017 r., natomiast w lutym 2018 r. zamontowano dodatkowo moduły radiowe LTE 2600. Wyjaśnił, że różnice w wartościach mocy promieniowanej izotropowo, podanych w badaniach pola elektromagnetycznego poszczególnych anten, przeprowadzonych w maju 2017 r. i w marcu 2018 r. (złożonych do akt sprawy przez Spółkę), wynikały ze zmienionej mocy nadajnika zamontowanego w kontenerze przy wieży przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Oświadczył on również, że po każdej zmianie konfiguracji stacji inwestor jest zobowiązany do wykonania pomiarów pól elektromagnetycznych. PINB w Ś. postanowieniem z [...] r., znak: [...], utrzymanym w mocy postanowieniem WINB z [...] r., znak: [...], nałożył na Spółkę – jako na inwestora wykonanych robót budowlanych – obowiązek przedłożenia, w terminie do 30 listopada 2018 r., wymienionych w tym postanowieniu dokumentów, w celu zalegalizowania samowolnie wykonanych robót budowlanych – na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.). Postanowienie zostało doręczone Spółce 16 lipca 2018 r. Wobec niewykonania w wyznaczonym terminie nałożonych obowiązków, wymienioną na wstępie decyzją z 30 stycznia 2019 r., wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, PINB w Ś. nakazał Spółce rozbiórkę samowolnie zamontowanych jesienią 2012 r. sześciu anten sektorowych wraz z modułami radiowymi oraz trzech anten sektorowych wraz z modułami radiowymi zamontowanymi w 2017 r. i w lutym 2018 r. W odwołaniu od tej decyzji Spółka zarzuciła, że organ nie miał podstaw do zastosowania art. 48 Prawa budowlanego, gdyż wymiana anten i modułów radiowych nie mogła być traktowana jako samowola budowlana, o jakiej mowa w tym przepisie, lecz jako modernizacja istniejącej stacji bazowej, do której zastosowanie winien mieć art. 50 i 51 tej ustawy. Skoro bowiem skarżąca Spółka w oparciu o prawomocną decyzję o pozwoleniu na budowę zrealizowała przedmiotową stację bazową, to jej modernizacja, przeprowadzona w ostatnich latach, stanowi jedynie odstępstwo od zatwierdzonego tą decyzją projektu budowlanego. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko w niej wyrażone. WINB podkreślił, że z uwagi na niewykonanie przez Spółkę obowiązków nałożonych w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, PINB w Ś. zobowiązany był orzec o rozbiórce rozbudowanej części omawianej stacji bazowej telefonii komórkowej, na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 tej ustawy. Zdaniem WINB, w sprawie nie mógł mieć zastosowania tryb legalizacji przewidziany w art. 50 i 51 Prawa budowlanego, albowiem byłoby to sprzeczne z prawnie wiążącym stanowiskiem WSA w Lublinie wyrażonym w uzasadnieniu powołanego wyroku z 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 180/14. W skardze do Sądu na powyższą decyzję WINB z [...] r., znak: [...], Spółka [...] zarzuciła organowi naruszenie: - art. art. 6, 7, 8 i 107 § 1 k.p.a. poprzez oparcia decyzji i jej uzasadnienia na dowolnej argumentacji, oderwanej od przepisów prawa materialnego; - art. 138 § 2 w zw. z art. 144 w zw. z art. 15 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, w konsekwencji zaniechania ponownego rozpoznania sprawy oraz ograniczenia się do powtórzenia argumentacji organu pierwszej instancji; - art. 48 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego zastosowanie i niewłaściwe zastosowanie trybu postępowania legalizacyjnego, wskutek błędnego uznania, że Spółka dokonała montażu urządzeń przedmiotowej stacji bazowej w warunkach określonych w tym przepisie. W oparciu o powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi Spółka powtórzyła argumentację, zawartą w odwołaniu od decyzji PINB w Ś.. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, organy nadzoru budowlanego zabrały w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, zaś dokonana przez te organy ocena zgromadzonych dowodów nie nosi cech dowolności. Organy administracji obu instancji spełniły wymogi określone w art. art. 7, 77 § 1, 78 i 80 k.p.a., a organ odwoławczy również wymogi z art. 136 k.p.a. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniach sądów obu instancji, wydanych w niniejszej sprawie, wiążą w sprawie organy nadzoru budowlanego orzekające w tej sprawie, a także Sąd, o ile przepisy prawa uległy zmianie. Nie budzi wątpliwości, że nie uległy zmianie przepisy prawa mające zastosowanie w tej sprawie, a to oznacza, że aktualność zachowuje stanowisko wyrażone we wskazanym wyżej wyroku WSA w Lublinie z 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 180/14 oraz w wyroku NSA z 20 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1494/15, oddalającym skargę kasacyjną Spółki od tego wyroku WSA w Lublinie. W szczególności wymaga podkreślenia, że w uzasadnieniu opisanego wyroku NSA stwierdził, że w pełni podziela stanowisko WSA w Lublinie w zakresie, w jakim "Sąd pierwszej instancji wyjaśnił dlaczego uznał, że zgromadzony materiał dowodowy jest niewystarczający do rozstrzygnięcia sprawy wskazując, że organy nie dokonały dokładnych ustaleń co do zakresu przeprowadzonych robót budowlanych przyjmując bez żadnej analizy, że doszło do instalacji urządzeń w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, podczas gdy roboty te mogły stanowić przebudowę lub rozbudowę stacji bazowej". NSA wskazał, że "w orzecznictwie Naczelnego Sąd Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, które rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną Sąd w pełni podziela, że zakres prac, które zgodnie z Prawem budowlanym, powinny zostać wykonane przy realizacji określonego przedsięwzięcia - instalacji telefonii komórkowej - zawsze wynikają z konkretnej, ściśle zindywidualizowanej sytuacji, którą będzie z kolei kreowała wielkość danego urządzenia, jak i sposób oraz miejsce jego realizacji. Dokonując zatem kwalifikacji prawnej robót budowlanych nie można czynić tego automatycznie, niezależnie od szczegółowych, technicznych założeń projektu przedstawionego przez inwestora". Dlatego też jako zasadne ocenił "stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż organy powinny poczynić takie dodatkowe ustalenia co do zakresu przeprowadzonych robót budowlanych, które pozwoliłyby na jednoznaczne ustalenie charakteru tych robót w świetle przepisów Prawa budowlanego. Należy bowiem podkreślić, że zakwalifikowanie robót jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego może nastąpić tylko wówczas, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów (por. np. wyrok NSA z 12 października 2016 r., II OSK 3341/14). Trafnie przy tym Sąd pierwszej instancji wskazał, że zmiana parametrów obiektu winna być kwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym (tak też w wyroku NSA z 26 stycznia 2012 r., II OSK 2145/10, LEX nr 112311)". Jednocześnie NSA wskazał, że "obowiązkiem organów jest dokonanie jednoznacznej oceny czy wykonane roboty budowlane można zakwalifikować jako przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar [...] zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. 2016.353) w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. 2016.71). Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego takie przedsięwzięcia wymagają pozwolenia na budowę". NSA zwrócił przy tym uwagę, że "w przypadku stacji bazowych telefonii komórkowych kwalifikacji dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Należy przy tym wskazać, że dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne jej elementy) wpłynie na środowisko". Zdaniem Sądu, organy obu instancji wywiązały się z obowiązku wynikającego z prawnie wiążącego stanowiska wyrażonego w opisanym wyrokach sądów administracyjnych i ponownie rozpoznając sprawę, prawidłowo ustaliły, jakie roboty budowlane zrealizowała Spółka jako inwestor przy omawianej stacji bazowej i prawidłowo je oceniły, co pozwoliło na zastosowanie właściwego trybu naprawczego, przewidzianego w przepisach Prawa budowlanego. Przede wszystkim, mając na uwadze, że w 2017 r. Spółka zainstalowała 3 dodatkowe anteny stacji bazowej, a tym samym załączone do akt przez Spółkę badania z pomiarów promieniowania elektromagnetycznego stały się nieaktualne, PINB w Ś. postanowieniem z [...] r. zobowiązał Spółkę do przedłożenia aktualnych pomiarów w tym zakresie (k. 148 akt adm. I inst.). Wykonując to zobowiązanie, Spółka przedstawiła pismem z 27 marca 2018 r. dwa opracowania sporządzone na podstawie pomiarów dokonanych 15 marca 2018 r. – sprawozdanie [...] z pomiarów pól elektromagnetycznych wykonanych dla potrzeb ochrony środowiska oraz sprawozdanie [...] z pomiarów pól elektromagnetycznych wykonanych dla potrzeb bezpieczeństwa i higieny pracy (k. 155-166 akt adm. I inst.). Prawidłowo również, mając na względzie rozbieżności w przedłożonych dokumentach, organ ten wezwał Spółkę do złożenia 25 kwietnia 2018 r. w siedzibie organu wyjaśnień "dotyczących montażu trzech anten typu ATR4518R13 oraz różnic wynikających z pomiaru pól elektromagnetycznych przedmiotowej stacji, w badaniach przeprowadzonych 15 marca 2018 r. i 16 maja 2017 r." (k. 167 akt adm. I inst.). W piśmie z 24 kwietnia 2018 r. pełnomocnik Spółki – A. P. złożył dwa rysunki obrazujące stan instalacji przedmiotowej stacji bazowej w maju 2017 r. oraz w marcu 2018 r. i wniósł o wyznaczenie innej daty przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze strony. Pismem z 26 kwietnia 2018 r. PINB w Ś. ponownie wezwał Spółkę złożenia w siedzibie organu wyjaśnień – w dniu 14 maja 2018 r., wskazując, że oczekuje dodatkowo wyjaśnienia "rzeczywistej daty montażu trzech anten typu ATR4518R13" (k. 179 akt adm. I inst.). Bezsporne jest też, że w tej dacie ww. pełnomocnik Spółki, pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, wyjaśnił, że "trzy nowe anteny typu ATR 4518R13 i 3 moduły radiowe LTE 800 zostały zamontowane w kwietniu 2017 r., natomiast moduły radiowe LTE 2600 w lutym 2018 r.". Wskazał on ponadto, że "różnice w podanych wartościach mocy promieniowanej izotropowo w badaniach pola elektromagnetycznego poszczególnych anten, przeprowadzonych w maju 2017 r. [k. 127 akt adm. I inst.] i w marcu 2018 r. [k. 164 akt adm. I inst.] wynikają ze zmienionej mocy nadajnika zamontowanego w kontenerze przy wieży stacji bazowej telefonii komórkowej". Oświadczył również, że "po każdej zmianie konfiguracji stacji inwestor jest zobowiązany do wykonania pomiarów pól elektromagnetycznych" (k. 181 akt adm. I inst.). Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym opisane wyżej opracowania przedstawione przez Spółkę oraz wyjaśnienia pełnomocnika Spółki, organ pierwszej instancji trafnie stwierdził, że w wyniku wykonanych przez Spółkę robót budowlanych nastąpiła zmiana charakterystycznych parametrów użytkowych (technicznych) istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej, m.in. w zakresie mocy promieniowania anten. W konsekwencji, stosownie do prawnie wiążącej oceny wyrażonej w cytowanych wyżej orzeczeniach WSA w Lublinie i NSA, prawidłowo organ uznał, że roboty te winny być kwalifikowane jako rozbudowa obiektu budowlanego, o jakiej mowa w art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, która wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, stosownie do art. 28 ust. 1 cytowanej ustawy. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących kwalifikacji wykonanych robót, podkreślić trzeba, że w myśl art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, w rozumieniu przepisów tej ustawy za "budowę" uznaje się "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego". Skoro wskutek tychże robót nastąpiła zmiana charakterystycznych parametrów użytkowych (technicznych) istniejącej stacji bazowej, to roboty te stanowiły rozbudowę obiektu budowlanego, a więc – w myśl powołanego przepisu – budowę obiektu budowlanego. Tym samym, wobec zrealizowania opisanych robót budowlanych bez uprzedniego uzyskania przez Spółkę wymaganego prawem pozwolenia na budowę, PINB w Ś. obowiązany był wszcząć postępowanie legalizacyjne w trybie określonym w art. 48 Prawa budowlanego, a nie – jak twierdzi Spółka – w art. 50 i 51 tej ustawy. W związku z tym, prawidłowo organ ten, działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, postanowieniem z [...] r., znak: [...] [...], nałożył na Spółkę obowiązek przedłożenia, w terminie do 30 listopada 2018 r.: - zaświadczenia Prezydenta Miasta L. o zgodności rozbudowy obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - czterech egzemplarzy projektu budowlanego rozbudowy obiektu wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami Prawa budowlanego i przepisami szczególnymi, - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowienie to zostało doręczone Spółce 16 lipca 2018 r. (k. 190-193, 196 akt adm. I inst.). W rozpoznawanej sprawie jest niekwestionowane, że w wyznaczonym terminie Spółka nie wykonała powyższych obowiązków. Nie ulega wątpliwości, że w tych okolicznościach obowiązkiem organu pierwszej instancji było nakazać Spółce rozbiórkę rozbudowanej nielegalnie części opisanej stacji bazowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest bowiem utrwalone stanowisko, że unormowana w art. 48 Prawa budowlanego procedura naprawcza nie zawiera norm uznaniowych, lecz normy bezwzględnie obowiązujące, których zastosowanie nie zależy od woli organu nadzoru budowlanego. W razie ustalenia, że obiekt budowlany powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę, właściwy organ nadzoru budowlanego zobligowany jest przede wszystkim do zbadania – w ramach prowadzonego postępowania w trybie art. 48 Prawa budowlanego – czy możliwa jest legalizacja samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. W razie pozytywnego rozstrzygnięcia tej kwestii, organ ten nakłada na inwestora, w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 ustawy, obowiązek przedłożenia określonych dokumentów, a w przypadku niewywiązania się przez inwestora z tego obowiązku, organ jest zobowiązany wydać nakaz rozbiórki całości lub części nielegalnie wybudowanego obiektu budowlanego, albowiem ustawodawca nie pozostawił organowi swobody w tym zakresie (przykładowo jedynie zob. wyrok WSA w Gliwicach z 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 121/19). Niezasadne były również pozostałe zarzuty skargi. Wskazać trzeba, iż Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, w tym zasad ogólnych postępowania wymienionych w art. 6 (zasada legalności), art. 7 (zasada prawdy materialnej), art. 8 (zasada zaufania i zasada trwałości praktyki rozstrzygania spraw) oraz art. 15 (zasada dwuinstancyjności) k.p.a., które to naruszenie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę oddalił, w oparciu o art. 151 p.p.s.a.